• lekseis

    10 ελληνικές λέξεις που κάνουν καριέρα στο εξωτερικό!

    Λέξεις που μπορεί να μην ξέρετε πως έχουν ελληνική ρίζα, λέξεις δικές μας που κάνουν «καριέρα» στο εξωτερικό.

    Το ξέρατε ότι το «yes» είναι ελληνικό; Το «turbo»; Το «kiss»;

    AdTech AdΔέκα λέξεις με ελληνική ρίζα, που κάνουν τη δική τους «καριέρα» στο εξωτερικό, την ώρα που η ελληνική γλώσσα, απλοποιείται όλο και περισσότερο. Πάμε να τις δούμε παρακάτω.

    Turbo

    Και ποιός δεν την ξέρει αυτήν την μικρή λεξούλα; Από τις ηλεκτρικές σκούπες μέχρι τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, το turbo έχει χαρακτηρίσει την απόδοση πληθώρας συσκευών και κινητήρων. Και όμως, προέρχεται από την αρχαία ελληνική τύρβη που σημαίνει την κυκλική και ταραχώδη κίνηση. Εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς για ποιόν λόγο καθιερώθηκε στα αγγλικά. Επικουρικά, Τύρβη ήταν και μια τοπική θρησκευτική εορτή προς τιμή του Διονύσου που περιελάμβανε έναν διθυραμβικό χορό.

    Yes

    Και αγγλικά να μην γνωρίζει κάποιος, το “yes” σίγουρα το ξέρει. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζει είναι ότι προέρχεται από αρχαιοελληνικό μόριο γε που έχει μεγάλο σημασιολογικό εύρος, μέσα σε αυτό και το “βεβαίως”. Το γε δίνει έμφαση στην λέξη που συνοδεύει και το συναντάμε συχνότατα στην ελληνιστική περίοδο.

    Sponsor

    Γνωστότατη σε όλους μας, με μερικούς εξ ημών να θεωρούν ότι ο σπόνσορας πρόκειται για ελληνοποιημένη λέξη της αντίστοιχης αγγλικής. Δεν θα είχαν και εντελώς άδικο, αν η λέξη δεν προερχόταν από το ρήμα σπένδω και το ομμόριζο σπονδή που σημαίνουν “προσφέρω” και “προσφορά” αντίστοιχα. Αλήθεια, πόσες φορές δεν πέσαμε πάνω στην λέξη σπονδή στα μαθητικά μας χρόνια;

    Pause

    Λέξη που προέρχεται από την ελληνική παῦσις και σημαίνει το “σταμάτημα”. Η αγγλική λέξη διατήρησε αρκετά την ηχητική απόδοση της αντίστοιχης ελληνικής.

    Η μονάδα μέτρησης των πολύτιμων λίθων έχει πιθανότατα ελληνική καταγωγή, καθώς προέρχεται από την λέξη κεράτιον που κυριολεκτικά σημαίνει το μικρό κέρατο παράλληλα όμως ήταν και η μονάδα μέτρησης για αντικείμενα μικρού βάρους (το 1/3 του οβολού). Αληθινό διαμάντι η ανακάλυψή της!

    Kiss

    Η ετυμολογική της ιστορία είναι μάλλον περιπετειώδης και οι γλωσσολόγοι ερίζουν για το κατά πόσο η αγγλική λέξη kiss προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρηματικό τύπο κυνέω  (μελ. κῦσω) που σημαίνει “φιλώ”. Χωρίς να θέλουμε να μπούμε σε ξένα χωράφια, υπάρχουν μελετητές που υποστηρίζουν ότι υπήρχε η κοινή ινδο-ευρωπαϊκή ρίζα Ku, την οποία οι λατινογενείς γλώσσες – και κατ’ επέκταση η αγγλική – χρησιμοποίησαν ως βάση για τις δικές τους λέξεις. Η θεωρία στηρίζεται στο γεγονός ότι η σημασία του φιλιού ήταν πρωτεύουσας θρησκευτικής σημασίας στην λατρεία όλων των λαών, εξ ου και η κοινή ρίζα.

    Disaster

    Aς βάλουμε και την αστρολογία στο παιχνίδι των λέξεων. Η αγγλική λέξη για την “καταστροφή” προέρχεται από τον συνδυασμό των λέξεων dis (λατ.) και ἀστήρ και έχει την έννοια της αναποδιάς που προέρχεται από την δυσμενή θέση ενός πλανήτη.

    Μarmalade

    Με τόσο διάβασμα ίσως και να πεινάσατε οπότε, γιατί να μην βάλουμε στο άρθρο μας μια λαχταριστή λέξη; Η γνωστή σε όλους μας “μαρμελάδα”, έλκει την καταγωγή της από το λατινικό “melimelum” το οποίο προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις μέλι και μῆλον  (δωρ. μᾶλον) που σημαίνει το “μήλο” αν και είχε ευρύτερη σημασία καθώς σήμαινε γενικά τα φρούτα, ειδικά τα εξωτικά. Το οξύ που χρησιμοποιήθηκε για την διατήρηση των φρούτων τον 18ο αιώνα προερχόταν από άγουρα μήλα. Κάνατε την σύνδεση;

    Mentor

    Δεν θέλει μετάφραση στα ελληνικά, όλοι γνωρίζουμε την σημασία του μέντορα. Αυτό που ίσως δεν θυμόμαστε είναι ότι ο Μέντωρ ήταν φίλος του Οδυσσέα και σύμβουλος του Τηλέμαχου όπως διαβάζουμε στην “Οδύσσεια” του Ομήρου. Με αυτήν την σημασία, του σοφού ανθρώπου, κάνει πλέον διεθνή καριέρα.

    Μπορεί και να τις ξέρατε, μπορεί και όχι. Ίσως διαφωνείτε καθώς τέτοιες λίστες δεν γίνονται αποδεκτές από όλους, ίσως όμως και να συμφωνείτε. Όποια και να είναι η δική σας θέση, το ταξίδι της γλώσσας μέσα στον χρόνο και γύρω από τον κόσμο είναι πάντα συναρπαστικό και μας μαθαίνει ότι οι γλώσσες δεν είναι απαραίτητο να… χωρίζουν τους λαούς!

     

    Πηγή: ipaideia.gr

  • archaia-ellinika-juniorsclub_gr_

    Πώς τα αρχαία ελληνικά θεραπεύουν τη δυσλεξία!

    Την ωφέλεια που προκύπτει για τη διαμόρφωση και τη σωστή χρήση του εγκεφάλου αναγνωρίζουν ξένοι καθηγητές, οι οποίοι προτείνουν τη συστηματική διδασκαλία της γλώσσας σαν θεραπεία σε δυσλεκτικά , ενώ εδώ τείνουν να εξαφανιστούν ολοκληρωτικά από την εκπαίδευσή μας.
    Σύμφωνα με την θεωρία, του Καθηγητού της Φιλολογίας Eric Havelock η οποία στηρίζεται στον Πλάτωνα, το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο προκάλεσε πακτωλό αφηρημένων εννοιών στον Αρχαίο Ελληνικό…. κόσμο, λόγω ενεργοποίησης του εγκεφάλου των χρηστών του.Στον συνεδριακό τόμο των τετρακοσίων σελίδων «Alphabet and the Brain, έκδοση Springer του 1988» παρουσιάζονται τα συμπεράσματα πλήθους κορυφαίων επιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων και άλλων ειδικοτήτων, πλην Ελλήνων αντιστοίχων ειδικοτήτων.

    Επιμελητές της έκδοσης ήταν ο Καθηγητής της Ιατρικής Charles Lumsden του Πανεπιστημίου του Τορόντο και ο Διευθυντής του Κέντρου Θεωρίας της Επικοινωνίας “Marchal McLuhan” Derrick De Kerckhove.

    Tα επιστημονικά αποτελέσματα τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία του Havelock είναι τα εξής:

    1. Η περιοχή Broca, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, ενεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο, λόγω του Ελληνικού αλφαβήτου διότι χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς φωνήεντα σε γραφή για πρώτη φορά.
    2. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επαναπρογραμματίστηκε ριζικώς.
    3. Η πιο πάνω αναφερθείσα συγκλονιστική μεταβολή στην λειτουργία του εγκεφάλου προκάλεσε μία ουσιώδη αλλαγή στην ψυχολογία των χρηστών του αλφαβήτου από την οποία προέκυψε η ανάγκη επικοινωνίας των πολιτών δια της λειτουργίας του θεάτρου.

    Οι δημοσιευμένες έρευνες της επιστημονικής ομάδας του Ιωάννη Τσέγκου παρουσιάζονται στο βιβλίο «Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ». Σε αυτές, αλλά και σε νεώτερες έρευνες 1999-2010, απέδειξαν ότι οι μετρήσιμοι δείκτες της Λεκτικής Νοημοσύνης και της Αφαιρετικής Σκέψης με αποδεκτές τεχνικές επιταχύνθηκαν σε ομάδα 25 μη-δυσλεξικών παιδιών. Η διδασκαλία στα παιδιά αυτά καθώς και οι μετρήσεις των δεικτών άρχισαν από την ηλικία των 8 ετών και συνεχίστηκαν μέχρι και τα 12 χρόνια τους.

    Οι ίδιοι δείκτες επιβραδύνθηκαν στην ισάριθμη ομάδα μη-δυσλεξικών παιδιών τα οποία δεν διδάχθηκαν εβδομαδιαίως και εξωσχολικώς επί δίωρο την Αρχαία Γλώσσα. Ας σημειωθεί ότι οι δύο ομάδες διδάχθηκαν τα ίδια προγραμματισμένα μαθήματα στο κανονικό ωράριο η δε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με γενικώς αποδεκτό πρότυπο. Ωστόσο, η Αυστραλή Πανεπιστημιακή ερευνήτρια Kate Chanock έκανε ένα βήμα παράλληλο ως προς τον Ιωάννη Τσέγκο διότι στο έργο της «Help for a dyslexic learner from an unlikely source: the study of Ancient Greek, Literacy 2006» περιγράφει πως κατέστησε ένα αγγλομαθή δυσλεξικό σε μη-δυσλεξικό με τα Αρχαία Ελληνικά!

    Εν τούτοις, από φέτος, τα μεν παιδιά της Αγγλίας του Δημοτικού στην περιοχή της Οξφόρδης, με επιστημονική πρόταση, επιπροσθέτως των μαθημάτων τους θα μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά, τα δε αντίστοιχης ηλικίας Ελληνόπουλα, μόνον με πολιτική απόφαση, δεν θα διδάσκονται την Αρχαία Γλώσσα ενώ θα έπρεπε, αλλά Αγγλικά!!

     

    Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας 2004-2010

    Πηγή: newsbomb.gr

  • untitled

    Μη λιθοβολείτε το σχολείο!

    Συχνά-πυκνά εκφέρεται η άποψη ότι παλιότερα το σχολείο μόρφωνε καλύτερα τους νέους μας απ’ ό,τι σήμερα. Και αυτή η αντίληψη προβάλλεται χωρίς να παρουσιάζονται έρευνες και μελέτες που να τεκμηριώνουν στοιχειωδώς αυτή την προσέγγιση. Ουσιαστικά, η εν λόγω συγκριτική θεώρηση του χθεσινού εκπαιδευτικού γίγνεσθαι σε σχέση με το αντίστοιχο σημερινό είναι συνυφασμένη με ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία, που ισχυρίζονται ότι το παλιό σχολείο ήταν πιο αποτελεσματικό ακριβώς γιατί ήταν αυστηρό και είχε πειθαρχία.

    Η οποιαδήποτε σύγκριση του παλιού σχολείου με το τωρινό δεν μπορεί να γίνει με ευθείες αναφορές μεταξύ των αντίστοιχων μαθησιακών περιεχομένων ή των παιδαγωγικών τους δυναμικών συνολικά. Είναι τόσο γοργή η ροή των εκπαιδευτικών εξελίξεων, που δεν επιτρέπει καμιά απόπειρα ούτε καν θεωρητικής αντιπαραβολής. Και, βεβαίως, προϊόντος του χρόνου, αυτές οι μαθησιακές μετεξελίξεις είναι όλο και πιο έντονες. Ισχυρίζομαι ότι ο όποιος συσχετισμός πρέπει να γίνει με αναγωγές στο αντίστοιχο κοινωνικο-πολιτισμικό περιβάλλον του σχολείου. Το ερώτημα τίθεται απλά: το σχολείο της δεκαετίας του ’60 και του ’70 ανταποκρινόταν καλύτερα στις ανάγκες και στις προκλήσεις της εποχής του ή το σχολείο του 2000 στη δική του συγκυρία;

    Ας δούμε κάποιες γενικές αναφορές:

    α) Τη δεκαετία του ’60 το σχολείο ήταν μάλλον η μοναδική πηγή γνώσης και η ακτινοβολία του εκπήγαζε κυρίως εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Τώρα έχουν αναπτυχθεί πολλές πηγές πληροφόρησης (η οποία αποικίζει όλο και πιο έντονα τα πεδία της γνώσης) από το στερέωμα της αγοράς και της τεχνολογίας, με αιχμή τη μεγάλη «πνευματική τροφό», την τηλεόραση. Έτσι, η παιδαγωγική του σχολείου «συγχέεται» με ισχυρές αντιπαιδαγωγικές αντιλήψεις μιας χρησιμοθηρικής σύλληψης του κόσμου.

    β) Τα αξιακά συστήματα υφίστανται κρίσιμες μεταλλαγές στην αναφερόμενη χρονική κλίμακα. Μετά τη φρίκη του πολέμου ένα ουμανιστικό κύμα πεποιθήσεων σάρωνε όλες τις χώρες της Ευρώπης, συνδυαζόμενο με οράματα εξανθρωπισμού και με πλημμυρίδες «μεγάλων αφηγήσεων». Το σχολείο δημιουργούσε ισχυρά πρότυπα συμπεριφορών και οι έννοιες της αρετής και του αγαθού εδέχοντο τη θέρμη των ανθρωπιστικών κοινωνικών κοσμοθεωριών. Σήμερα, ο καταναλωτικός ευδαιμονισμός και η τεχνολογική τελεολογία επωάζουν τις μεγάλες μας «ανησυχίες». Το δε σχολείο καλλιεργεί τις δικές του παιδαγωγικές νησίδες γνωρίζοντας τις πολλαπλές δυνατότητές του αλλά και τους ποικίλους περιορισμούς του που προκαλεί ο περίγυρός του.

    γ) Το παλιό σχολείο ήταν ουσιαστικά επιλεκτικής μορφής και έντονα ταξικό. Ένα μικρό μέρος των μαθητών τελείωναν τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ενώ τώρα το ποσοστό είναι άνω του 80%. Για τις σύγχρονες κοινωνίες δεν υπάρχει δίλημμα. Το σχολείο πρέπει να διαπαιδαγωγεί όλους τους μαθητές και με βάση αυτή τη συνθήκη αγωνίζεται για την καλύτερη ποιότητα στην εκπαίδευση. Και αυτή είναι η πρώτιστη ευθύνη, να έχεις ως αφετηρία και ως στόχο την αρχή ότι όλοι οι μαθητές μπορούν και πρέπει να γεύονται τα αγαθά μιας καλής και αποτελεσματικής εκπαίδευσης. Μια τέτοια θεώρηση είναι, κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο μορφωτική «επιταγή» αλλά ευρύτερη κοινωνική προτεραιότητα. Και πρέπει να υπηρετηθεί με πείσμα και επιμέλεια.

    Το σημερινό ελληνικό σχολείο, παρά τα προβλήματά του, ανταποκρίνεται σαφώς καλύτερα στις κοινωνικές προκλήσεις από ό,τι παλιότερα. Η ποιότητα της εκπαίδευσής μας αντιστοιχεί με επάρκεια στα ευρωπαϊκά μορφωτικά κριτήρια. Το δε Λύκειο ­ λόγω του κρίσιμου ρόλου του ­ λειτουργεί με ρυθμούς και απαιτήσεις που δεν έχει γνωρίσει καμιά δημόσια ή ιδιωτική υπηρεσία! Μερικοί ισχυρίζονται ότι η μαζικοποίηση της εκπαίδευσης επέφερε την απομείωση της ποιότητας. Αυτό είναι μύθος και λεκτική κατασκευή. Άλλωστε η μαζικοποίηση της εκπαίδευσης είναι πτυχή του σύγχρονου εκδημοκρατισμού της κοινωνίας.

    Παλιότερα η νομιμοποίηση του σχολείου στη φιλοδοξία του μαθητή ήταν απλή, με τη διασφάλιση του απολυτηρίου του εξατάξιου Γυμνασίου κρινόταν και η εύρεση εργασίας και εν πολλοίς η κοινωνική κινητικότητα. Τώρα ο νέος πρέπει να έχει πτυχία επί πτυχίων, διπλώματα γλωσσών, γνώσεις πληροφορικής και αγωνίζεται για να έχει «ένα μέρος του ουρανού» δικό του. Αυτές λοιπόν τις πρωτόγνωρες απαιτήσεις το σημερινό σχολείο πρέπει να τις προσεγγίζει. Να ανοίγει νέες χέρσες περιοχές της μάθησης. Και ταυτόχρονα πρέπει να υπηρετεί με αποφασιστικότητα τις μεγάλες παιδαγωγικές στοχοθεσίες εξανθρωπισμού του ανθρώπου και καλλιέργειας των πεδίων της αρετής.

     

    του Νίκου Τσούνια

    Πηγή: ipaideia.gr

  • 155971

    Η τέχνη θεραπεύει…!

    Οι θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης δεν αφορούν μόνο την ψυχή. Μια νέα έρευνα επιβεβαιώνει ότι και μόνο το να κοιτάμε ένα έργο τέχνης, μπορεί να καταπολεμήσει τις ασθένειες και να ενισχύσει σημαντικά τις άμυνες του οργανισμού μας.

    Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια ανακάλυψαν πως η τέχνη μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό σύστημα, μειώνοντας τα επίπεδα των χημικών ουσιών που προκαλούν φλεγμονές οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν διαβήτη, εμφράγματα και άλλες ασθένειες. Για να βγάλουν το πόρισμα, οι ερευνητές εξέτασαν 200 άτομα, χωρισμένα σε δύο ομάδες.

    Η μία ομάδα είχε αναπτύξει τη συγκεκριμένη ημέρα θετικά συναισθήματα όπως διασκέδαση, συμπόνια, ευχαρίστηση, χαρά, αγάπη και υπερηφάνεια. Εξετάζοντας δείγματα των ούλων και του βλεννογόνου του στόματος, ανακάλυψαν πως όσοι είχαν βιώσει μεγαλύτερη θετικότητα, είχαν χαμηλότερα επίπεδα κυτοκίνης ιντερλευκίνης 6, που είναι ένας δείκτης φλεγμονής. Οι κυτοκίνες είναι χημικά απαραίτητα για την καταπολέμηση των μολύνσεων, ασθενειών και τραυμάτων, αλλά και διαταραχών όπως ο διαβήτης τύπου 2, διάφορες καρδιακές ασθένειες, η αρθρίτιδα, ακόμη και η νόσος του Alzheimer.

    Η έρευνα τονίζει ότι τα θετικά συναισθήματα είναι σημαντικά για την υγεία από όπου κι αν προέρχονται. Έτσι, μια βόλτα στη φύση θα μπορούσε να έχει το ίδιο αντίκτυπο στην υγεία μας, όχι μόνο χάρη στον καθαρό αέρα αλλά και χάρη στα θετικά συναισθήματα που μας προκαλεί.

    Η καλή διατροφή και η άσκηση δεν αρκούν λοιπόν για καλή υγεία. Τα θετικά συναισθήματα είναι εξίσου σημαντικά για την ευημερία και τη μακροζωία μας. Και το να θαυμάζουμε έναν όμορφο πίνακα ζωγραφικής, ένα μουσικό κομμάτι ή οποιαδήποτε τέχνη, ίσως να είναι το κλειδί για να καταφέρουμε να τα χιλιάσουμε τελικά.

     

    Πηγή: doctv.gr

  • Καλοκαιρινά%20σχολεία%20κύπρος

    Φινλανδία: Γιατί τα σχολεία δεν θα έχουν πια «μαθήματα»!

    Εδώ και χρόνια, το φινλανδικό μοντέλο στην εκπαίδευση θεωρείται το πιο πετυχημένο στον κόσμο. Τώρα, οι εκπαιδευτικοί σ΄ αυτή τη χώρα της Βόρειας Ευρώπης πηγαίνουν τη μάθηση ένα βήμα παρακάτω!

    Ερευνητές από όλο τον κόσμο προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να ανακαλύψουν ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας του συστήματος εκπαίδευσης στη Φινλανδία. Και πάνω που αρχίζουν να το κατανοούν, οι φινλανδοί εκπαιδευτικοί παρουσιάζουν κάτι καινούριο και ακόμα πιο πρωτοποριακό. Πλέον στα σχολεία της χώρας τα παιδιά δεν θα διδάσκονται μαθήματα αλλά θέματα.

    «Πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή και είμαστε ακόμα μόνο στην αρχή», λέει η Liisa Pohjolainen, υπεύθυνη εκπαίδευση νέων και ενηλίκων στο Ελσίνκι. Ο λόγος για τον οποίο οι ειδικοί εκεί έκριναν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει έχει να κάνει με τη διαμόρφωση νέων αναγκών στο εργασιακό πεδίο. «Οι νέοι σήμερα χρησιμοποιούν ευρέως τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές», σχολιάζει ένας εκ των υπευθύνων του καινούριου προγράμματος. «Παλιότερα, για να δουλέψει κάποιος σε τράπεζα έπρεπε να έχει εκπαιδευτεί να κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς, όμως τώρα αυτό έχει αλλάξει. Είναι σημαντικό να κάνουμε εκείνες τις αλλαγές στην εκπαίδευση ώστε να παρέχει τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες στην αγορά εργασίας και τη σύγχρονη κοινωνία».

    Έτσι, το σύστημα που βασίζεται στα μαθήματα μια ώρα ιστορία, μια ώρα γεωγραφία κ.λπ. είναι ήδη παρελθόν στα Λύκεια της Φινλανδίας και έπεται συνέχεια. Τη θέση του πήρε αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «διδασκαλία φαινομένων» ή θεμάτων. Για παράδειγμα, ένας μαθητής μπορεί να επιλέξει την κατεύθυνση «τουριστικές υπηρεσίες» και να διδάσκεται μαθηματικά, ξένες γλώσσες και δεξιότητες επικοινωνίας, στοιχεία που θα τον βοηθήσουν να κάνει σωστά τη δουλειά του εξυπηρετώντας πελάτες. Κάποιος άλλος που θέλει να συνεχίσει με περισσότερο ακαδημαϊκές σπουδές π.χ. θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να διδαχτεί οικονομικά, ιστορία, ξένες γλώσσες και γεωγραφία.

    Οι αντιδράσεις

    Και οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Οι μαθητές εκεί δεν αντιμετωπίζονται σαν ένα «κοπάδι» που οφείλει να στέκεται παθητικά απέναντι από το δάσκαλο και να ακούει την παράδοση ή να περιμένει πότε θα κληθούν να απαντήσουν σε ερωτήσει. Αντίθετα, το μάθημα γίνεται σε μια λογική αλληλεπίδρασης, με τους μαθητές να δουλεύουν σε μικρές ομάδες για να λύσουν προβλήματα αλλά και να αναπτύξουν τις επικοινωνιακές δεξιότητές τους. «Ο παλιός τρόπος διδασκαλίας εξυπηρετούσε τις ανάγκες του προηγούμενου αιώνα, όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει», σχολιάζει η επικεφαλής της ομάδας που σχεδίασε το νέο σύστημα. Ωστόσο, ακόμα και στην προηγμένη Φινλανδία, οι καινοτομίες αυτές δεν πέρασαν χωρίς αντιρρήσεις. Πολλοί δάσκαλοι αντιδρούν στην προοπτική να πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο είχαν μάθει να διδάσκουν. Μάλιστα, προβλέπεται ένα μικρόbonusστο μισθό όσων εκπαιδευτικών συμφωνήσουν να συμμετάσχουν σ” αυτό το νέο πρότυπο διδασκαλίας. Αυτή τη στιγμή, το 70% των καθηγητών γυμνασίου έχουν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή τους στο νέο σύστημα. Και σύμφωνα με την εμπειρία όσων συμμετείχαν, πλέον δεν θα επέστρεφαν για κανένα λόγο στο παλιό! Αλλά και οι μαθητές φαίνεται πως ευνοούνται. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί τα τελευταία δύο χρόνια, όταν άρχισαν σταδιακά οι αλλαγές, τα αποτελέσματα των μαθητών σε εξετάσεις έχουν βελτιωθεί. Στόχος είναι το καινούριο σύστημα να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία της χώρας μέχρι το 2020.

    Οι αλλαγές στα δημοτικά σχολεία

    Στο μεταξύ, ξενικά και στα δημοτικά σχολεία ένα νέο πρωτοποριακό σύστημα, που ονομάζεται Playful Learning Centre. Βασικός άξονάς του είναι η μάθηση μέσω της συζήτησης και των παιχνιδιών σε ηλεκτρονικό υπολογιστή που δίνουν μια πιο διασκεδαστική προσέγγιση στη μάθηση για τα μικρά παιδιά. Στόχος μας είναι η Φινλανδία να γίνει ο πιο πρωτοποριακή χώρα σε ό,τι αφορά το συνδυασμό παιχνιδιού και εκπαίδευσης», λέει ο Olavi Mentanen, διευθυντής του Project Playful Learning Centre.

    Ένα παράδειγμα: Σκεφτείτε ότι βρίσκεστε μέσα σε μια τάξη δημοτικού σχολείου της Φινλανδίας. Στον πίνακα υπάρχει ο χάρτης της Ευρώπης. Οι μαθητές καλούνται να συνδυάσουν διαφορετικά καιρικά φαινόμενα με διαφορετικές χώρες. Π.χ. σήμερα έχει συννεφιά στη Φινλανδία, ηλιοφάνεια στην Ελλάδα και ομίχλη στη Δανία. Με αυτό τον τρόπο διδάσκονται ταυτόχρονα Γλώσσα, Γεωγραφία και Φυσική. «Θέλουμε οι μαθητές να μαθαίνουν με έναν τρόπο που τους δίνει χαρά, έμπνευση και δεν προκαλεί στρες», εξηγεί ο δάσκαλος της τάξης. Την ίδια στιγμή, στο διάδρομο, τα παιδιά μιας άλλης τάξης παίζουν σκάκι ενώ κάποια άλλα τρέχουν από τάξη σε τάξη προσπαθώντας να συλλέξουν πληροφορίες για χώρες της Αφρικής. Οι εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζουν αυτό τον τρόπο «χαρούμενη γνώση». Και έχουν δίκιο, έτσι δεν είναι;

     

    Πηγή: mamamia.gr

  • παιχνιδ

    Με ποια παιχνίδια έπαιζαν τα παιδιά στην αρχαιότητα!

    Αλογάκι με ρόδες, παιχνίδι από την Αθήνα 4ος αι. μ.Χ. Ήταν από τα αγαπημένα παιχνίδια των αγοριών, που το έσερναν σε όλο το σπίτι.

    Η διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μας ξεναγεί στον παιδικό κόσμο των αρχαίων!

    Κουδουνίστρα-σκυλάκι από την Αθήνα, 3ος αι. μ.Χ. Η πλαταγή, όπως λεγόταν, ήταν πήλινη κουδουνίστρα, με την οποία πίστευαν ότι ξεγελούσαν και τα κακά πνεύματα που παραμόνευαν γύρω από τη βρεφική κούνια. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
    Κουδουνίστρα-σκυλάκι από την Αθήνα, 3ος αι. μ.Χ. Η πλαταγή, όπως λεγόταν, ήταν πήλινη κουδουνίστρα, με την οποία πίστευαν ότι ξεγελούσαν και τα κακά πνεύματα που παραμόνευαν.
    Πήλινες πλαγγόνες (κούκλες) με κινητά μέλη, 4ος και 5ος αι. μ.Χ. Οι πλαγγόνες ήταν αγαπημένα παιχνίδια των κοριτσιών και αυτές που διέθεταν κινητά μέλη παίζονταν όπως οι σημερινές κούκλες. Τις έντυναν με ρούχα, τα οποία έραβαν οι γυναίκες του σπιτιού γι’ αυτόν το σκοπό. Eκτός από τη διασκέδαση, οι κούκλες εισήγαν τον νεαρό γυναικείο πληθυσμό στον κατά προορισμό ρόλο τους: να είναι καλές σύζυγοι, νοικοκυρές και μητέρες υγιών παιδιών. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
    Πήλινες πλαγγόνες (κούκλες) με κινητά μέλη, 4ος και 5ος αι. μ.Χ. Οι πλαγγόνες ήταν αγαπημένα παιχνίδια των κοριτσιών και αυτές που διέθεταν κινητά μέλη παίζονταν όπως οι σημερινές.
    Στρόβιλος (σβούρα) από το Καβείριο της Θήβας, 5ος αι. π.Χ. Oι σβούρες ήταν αγαπημένα παιχνίδια των παιδιών και των νεαρών γυναικών, όπως φαίνεται σε παραστάσεις αγγείων. Αλλά και ο προστάτης των παιδικών παιχνιδιών Ερμής έχει απαθανατισθεί να απολαμβάνει το παιχνίδι αυτό. Οι στρόβιλοι ήταν γνωστοί από τους προϊστορικούς χρόνους, διαδόθηκαν όμως ιδιαιτέρως από τους αρχαϊκούς χρόνους και εξής. Κατασκευάζονταν από ξύλο ή, πολύ συχνά, από πηλό. Κάποιοι ήταν διακοσμημένοι με φύλλα κισσού ή ανθέμια ή έφεραν παραστάσεις ζώων. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
    Στρόβιλος (σβούρα) από το Καβείριο της Θήβας, 5ος αι. π.Χ. Oι σβούρες ήταν αγαπημένα παιχνίδια των παιδιών και των νεαρών γυναικών, όπως φαίνεται σε παραστάσεις αγγείων.
    Βοιωτικό ερυθρόμορφο πηνίο (γιο-γιο). Στη μία πλευρά απεικονίζεται ο Περσέας και στην άλλη η Μέδουσα. Από το Καβείριο της Θήβας, 425-400 π.Χ. Το γιο-γιο αποτελείται από δύο δίσκους που ενώνονται στο κέντρο με έναν κυλινδρικό άξονα, πάνω στον οποίο στερεώνουν την αρχή μιας κλωστής, που στη συνέχεια τυλίγουν γύρω του. Αφήνοντάς το να πέσει η κλωστή ξετυλίγεται, ενώ με μια κίνηση του χεριού ξαναμαζεύεται γύρω από τον άξονα. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
    Βοιωτικό ερυθρόμορφο πηνίο (γιο-γιο). Στη μία πλευρά απεικονίζεται ο Περσέας και στην άλλη η Μέδουσα. Από το Καβείριο της Θήβας, 425-400 π.Χ.
    Πήλινες κούκλες με κινητά μέλη (νευρόσπαστα) από την Κόρινθο, 5ος αι. π.Χ. Τα νευρόσπαστα κινούνταν όπως οι σημερινές μαριονέτες και ονομάζονταν και «δαίδαλα», καθώς αποδίδονταν στον Δαίδαλο. Οι κούκλες με τα κινητά μέλη, εκτός από παιχνίδια, αποτελούσαν συνήθη κτερίσματα σε τάφους κοριτσιών αλλά και αφιερώματα σε ιερά. Τα κορίτσια αφιέρωναν τις πλαγγόνες, μαζί με άλλα παιχνίδια τους και βόστρυχο από τα μαλλιά τους, στην Άρτεμη, προστάτιδα σε κάθε μεταβατική φάση στη ζωή του ανθρώπου και της σύλληψης παιδιών στα ανδρόγυνα, και την Αφροδίτη, θεά του έρωτα και της γονιμότητας, τις παραμονές του γάμου τους. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO
    Πήλινες κούκλες με κινητά μέλη (νευρόσπαστα) από την Κόρινθο, 5ος αι. π.Χ. Τα νευρόσπαστα κινούνταν όπως οι σημερινές μαριονέτες, ονομάζονταν και «δαίδαλα».
    Γυναικείο ειδώλιο με κινητά πόδια. Χειροποίητο. Σώμα κωδωνόσχημο με πλαστική δήλωση του στήθους, λαιμός ψηλός που καταλήγει σε πτηνόμορφο κεφάλι. Από τα μεγάλα, διάτρητα αυτιά θα κρέμονταν σκουλαρίκια. Τα χέρια σε χειρονομία επιφανείας ή δέησης αποδίδονται ως δύο πεπλατυσμένες αποφύσεις με επτά δάχτυλα. Τα μεγάλα πόδια καταλήγουν σε πέντε και έξι δάχτυλα, αντίστοιχα. Στο επάνω μέρος του κεφαλιού υπάρχει οπή ανάρτησης. Ερυθρό γάνωμα χρησιμοποιήθηκε για τη διακόσμηση του ενδύματος και των υποδημάτων. Από τη Θήβα, αρχές 7ου αιώνα π.Χ. Το ειδώλιο αυτό υπήρξε η πηγή της έμπνευσης για τις μασκότ των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, Φοίβο και Αθηνά. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO

    Γυναικείο ειδώλιο με κινητά πόδια. Χειροποίητο. Σώμα κωδωνόσχημο με πλαστική δήλωση του στήθους, λαιμός ψηλός που καταλήγει σε πτηνόμορφο κεφάλι.

     

    Πηγή: lifo.gr

  • BOOK

    Τί θα γινόταν αν έλειπαν τα βιβλία…!

    bΣτην Ιστορία δεν υπάρχουν τα «αν». Η Ιστορία διαβαίνει πάντα έναν δρόμο και δεν ξέρουμε κανέναν άλλο δρόμο πέραν τούτου. Η γραφή της Ιστορίας είναι οριστική και αμετάκλητη, και είναι καλύτερα έτσι. Έχουμε ποτέ φανταστεί ποια θα ήταν η εικόνα της πραγματικότητας αν κάθε φορά η ροή της ιστορίας ήταν υπό αναθεώρηση;

    Αλλά η σκέψη μας είναι πάντα απόλυτα ελεύθερη. Μπορεί να σκέφτεται τα πάντα χωρίς περιορισμούς. Σαφώς και έχει όρια, αλλά είναι όρια «καταστατικά», όρια που δεν μπορεί να τα υπερβεί. Πρόκειται για τα πεδία της μεταφυσικής, του επέκεινα, της υπαρξιακής μας αγωνίας… Παρ’ όλα αυτά κινείται στις ακρώρειες κάθε ζητήματος και πολύ πέραν τούτων. Η ελευθερία της σκέψης είναι η ιερή όψη του ανθρώπου!

    Μπορούμε λοιπόν να θέτουμε το «αν» για ζητήματα και πράγματα ζωτικής σημασίας, όχι για να ανακαλύψουμε μια άλλη φαντασιακή εκδοχή της ιστορίας αλλά για να κατανοήσουμε το εύρος της σημασίας αυτών των ζητημάτων και των πραγμάτων.

    Αν έλειπαν τα βιβλία… Μπορούμε να φανταστούμε και να συστήσουμε έναν κόσμο χωρίς βιβλία; Κατά τη γνώμη μου κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Και αυτό για τον εξής απλό λόγο: είμαστε δημιουργήματα του βιβλίου. Κανένα άλλο πολιτιστικό αγαθό δεν καθόρισε την πορεία του ανθρώπου πάνω σ’ αυτό τον μικρό πλανήτη όσο το βιβλίο. Στη σχέση μας με το βιβλίο υπάρχει κάτι μοναδικό. Ο άνθρωπος και το βιβλίο είναι ταυτόχρονα δημιουργός και δημιούργημα το ένα του άλλου!

    Δεν υπάρχει μόνο η μεταβίβαση της γνώσης και της πληροφορίας και του πολιτισμού μας γενικότερα που έχει ως όχημα το βιβλίο. Γιατί, πώς θα μπορούσαμε να διαστέλλουμε συνεχώς το πολιτισμικό μας στερέωμα, πώς θα μπορούσαμε να διευρύνουμε διαρκώς την επικοινωνία μας στην τέχνη, στην επιστήμη, στη φιλοσοφία, στην ψυχαγωγία; Και έτι περαιτέρω, θα μπορούσαν να υπάρχουν τα εκπαιδευτικά συστήματα, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα κάθε λογής πνευματικά ιδρύματα και τα ερευνητικά κέντρα αν δεν βρισκόταν στο κέντρο της λειτουργίας τους και της σύστασής τους το βιβλίο;

    Ο κόσμος του βιβλίου μάς εμπεριέχει, ενώ παράλληλα ο κόσμος του ανθρώπου εμπεριέχει το βιβλίο. Αυτό δε συνιστά ούτε αντίφαση ούτε αντινομία. Η εξήγηση είναι απλή. Ο άνθρωπος και το βιβλίο συνεξελίσσονται και συνδημιουργούνται συνδιαμορφώνοντας και συνταξιδεύοντας μαζί στους δρόμους της ιστορίας. Ο άνθρωπος και το βιβλίο είναι ύλη και πνεύμα μαζί, και το καθένα χωριστά και κυρίως η συνάντησή τους!

    Αν έλειπαν τα βιβλία, δεν θα υπήρχαμε εμείς και δεν θα ετίθετο κανένα υποθετικό ερώτημα της μορφής του τίτλου του άρθρου μας. Ετέθη το ερώτημα όχι για να καταλήξουμε μέσα από αυτονόητους συλλογισμούς στο παραπάνω συμπέρασμά μας, αλλά για να θέσουμε το πιο δύσκολο ερώτημα: Αν άνθρωπος και βιβλίο συνδημιουργούνται και συνεξελίσσονται, γιατί η σχέση μας – με την ευθύνη προφανώς του ανθρώπου – είναι ελλειμματική; Γιατί δεν είναι σχέση έρωτα και πάθους, γιατί ανασαίνουμε χωρίς την πνοή των γραμμάτων και του βιβλίου;

    Τολμώ να ισχυριστώ ότι είναι αυτή η ελλειμματική σχέση που τελικά δεν απελευθερώνει την ιστορία του ανθρώπου από τα «δεσμά» της παρατεταμένης προϊστορίας του, της βαρβαρότητας και του πολέμου, των ανισοτήτων και της φτώχειας, της χειραγώγησης και της εκμετάλλευσης, και δεν τον «αφήνει» να δημιουργήσει τα φωτεινά μονοπάτια του πραγματικού ουμανισμού, του κόσμου της αγάπης και της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αδελφοσύνης. Η απολυτότητα και η γενίκευση που θέτω στο ζήτημά μας μπορεί να χαρακτηριστεί ως θεωρητική ή ανεδαφική, ως υπερβολική ή αυθαίρετη. Όμως δεν είναι σωστή αυτή η εκτίμηση. Εκκινώ από δύο ενδεικτικές παρατηρήσεις. α) Αν μπούμε σε ένα βαγόνι του «μετρό» και όλοι οι επιβάτες διαβάζουν, δεν νιώθουμε μια αίσθηση ασφάλειας και ζεστασιάς, ενώ όταν υπάρχει η αντίστοιχη εικόνα χωρίς βιβλία, δεν μας αγγίζει και μια αίσθηση τραχύτητας και αβεβαιότητας; β) Όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο σκυμμένο και απορροφημένο πάνω από ένα βιβλίο, έναν βιβλιοφάγο, δεν αποκομίζουμε μια εικόνα ευγένειας και ομορφιάς σε σχέση με έναν άλλο που δεν έχει αυτή την εικόνα με το βιβλίο;

    Αλλά όταν νιώθουμε μια μικρή αναλαμπή εξευγενισμένης εικόνας να εκπέμπεται απ’ έναν βιβλιόφιλο, δεν θα έχουμε μια πολλαπλασιαστική έκρηξη άπλετου φωτός, έναν κοσμικό πληθωρισμό – σαν αυτόν που ακολούθησε το Big Bang – και όταν η εικόνα αυτή γίνει εικόνα όλων των ανθρώπων, δεν θα είναι φωτισμένη όλη η Γη και η ανθρωπότητα δεν θα έχει εισέλθει στη φάση της Ιστορίας της, στο βασίλειο του αλτρουισμού και της ομορφιάς;

     

    του Νίκου Τσούλια

    Πηγή: ipaideia.gr

  • paidia-ipopgr

    Γιατί είναι τυχερός όποιος δουλεύει με παιδιά!

    Δυο μάτια καθρέφτες, ένα γέλιο φυσικό, από τα λίγα που μπορείς να συναντήσεις και μια αθωότητα που δεν αποσκοπεί πουθενά. Κι αν με το πρώτο άκουσμα φαντάζουν απίθανα, ας φέρουμε στο μυαλό μας ένα παιδί. Η μοναδική οντότητα που πηγάζει καλοσύνη χωρίς να ζητά τίποτα και κυρίως χωρίς να επιδιώκει την κακία, είναι το παιδί.

    Και για όσους έχουν την τύχη, αλλά και την ευλογία να δουλεύουν με , η παιδική γαλήνη αποτελεί γιατριά. Γιατί μέσα σε μια μέρα που η διάθεσή σου ασθενεί, σε μια μέρα που τα πρωινά παλεύεις με τις αντοχές σου και την άρνησή σου, μια συνάντηση με τα παιδιά, κατά έναν περίεργο τρόπο σε αναγεννά. Αυτή η συνεχής ζωντάνια τους είναι τόσο ισχυρή που στη μεταδίδουν κι ας μη θες. Κι ας έχει βυθιστεί στη θλίψη σου και στη μιζέρια σου, ένα παιδικό αστείο σε κάνει να χαμογελάς. Κι είναι ίσως από τα λιγοστά χαμόγελα που μπορούν να είναι αληθινά ακόμα και στις μαύρες σου, που δεν προσποιείσαι ότι είσαι καλά.

    Ένα σωρό απορίες που σου φαίνονται αστείες και μια ακατάπαυστη ανησυχία για τα πάντα είναι ενίοτε χαραγμένα στα πρόσωπά τους. Κι εκεί που νομίζεις πως με τα παιδιά τα ‘χεις δει όλα, έρχεται πάντα εκείνη η στιγμή που καταφέρνουν να σ’ εκπλήξουν χωρίς αύριο. Δείξε τους μια εικόνα και ζήτα να στην ερμηνεύσουν. Η ζήλια που νιώθεις από τη φαντασία που κινητοποιούν για να απαντήσουν, δεν περιγράφεται.

    Και τα θαυμάζεις. Μα κυρίως σου λείπεις εσύ. Σου λείπει αυτό που κάποτε ήσουν, που κάποτε όλοι ήμασταν κι έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Και δεν είναι η ηλικιακή φθορά που σε τρώει, αλλά τα όσα έγινες χωρίς να ερωτηθείς. Είναι όλα εκείνα που η παιδική φωνή μέσα σου δε θα ενέκρινε κι όμως για κάποιο λόγο τα “κανες. Κι έσπασες τα μούτρα σου.

    Και τότε ζητάς κι εύχεσαι πιο πολύ από ποτέ να μπορούσες να πετάξεις όπως πίστευες σαν παιδί και να κατακτήσεις τα πάντα. Γιατί όταν ήσουν παιδί ονειρευόσουν. Ε λοιπόν, αυτούς τους παιδικούς σου οραματισμούς βλέπεις στα μάτια των παιδιών. Δες τα για λίγο στα μάτια κι ίσως δακρύσεις για όσα δεν είσαι πια. Με λίγα λόγια, όλα όσα υπολειπόμαστε οι μεγάλοι, όλη την αλλοτρίωσή μας, την αναπληρώνουν με απεριόριστη αλήθεια τα παιδιά.

    Ακόμα κι όταν γίνονται άτακτα, όταν στην τάξη σου προκαλούν πραγματικά τις αντοχές με την παιδική τους ανωριμότητα, δεν υπάρχει περίπτωση όταν τα θυμηθείς μετά να μη χαμογελάσεις με νοσταλγία. Αν δεν είναι ήρωες αυτά τα πλασματάκια που σου σπάνε τα νεύρα την ίδια ώρα που σου εκπέμπουν γαλήνη στα όρια νιρβάνας, τότε τι;

    Όσοι δουλεύουν με παιδιά ξέρουν καλά πως τα ουσιαστικά μαθήματα λαμβάνονται από τα παιδιά στους δασκάλους. Κι είναι λειτούργημα να τους δίνεις αξίες. Αυτές οι αξίες που από κάποιους καταρρίφθηκαν, είναι ευλογία να ξέρεις ότι εσύ τις έχεις μεταδώσει κάπου αλλού. Γιατί είναι όλα θέμα αλυσίδας. Κι εσύ απλώς πιστεύεις ότι η αλυσίδα θα σπάσει όσο το δυνατό πιο αργά. Τους κρατάς το χέρι και παίρνεις πολύτιμα μαθήματα από την αύρα τους και κυρίως από τον τρόπο που λύνουν τα ανύπαρκτα προβλήματά τους.

    Ακόμα κι αυτούς που τα πολλά χρόνια εργασίας με τα παιδιά τους προκάλεσαν κούραση, μια προσπάθεια να εισέλθουν στον κόσμο ενός παιδιού μπορεί να τα λύσει όλα. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να φτάσεις πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά προστάζουν κι οι πιο ενδόμυχοι στόχοι σου.

    Ένας παιδικός κόσμος είναι ένας μικρόκοσμος τελειότητας που κανονικά δε θα έπρεπε κανείς ν΄αγγίζει. Κι όμως δεκάδες παιδικά κλάματα πνίγονται και αμέτρητες παιδικές χαρές δεν προλαβαίνουν καν να ολοκληρωθούν. Γιατί στο βωμό της σαπίλας της ψυχής των μεγάλων θυσιάζονται τα πιο αθώα οράματα. Και τόσο απλά εξαλείφεται κάθε ελπίδα.

    Μα ας δούμε στην αλήθεια τους το μέλλον μας κι ας επιζητήσουμε να μείνει για πάντα αμείωτη η αυθεντικότητά τους. Κι όπως τραγούδησε κάποτε ο πρίγκιπας «υπερασπίσου το παιδί, γιατί, αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»

    Από όλους εμάς που έχουμε την τύχη να δουλεύουμε μαζί με τους πραγματικούς ήρωες, μαζί με ένα ευχαριστώ για τα μόνιμα γυαλιά που μας βάζει η απλότητα κι η αγνότητά τους.

     

    Επιμέλεια Κειμένου Ήβης Παπαϊωάννου: Σοφία Καλπαζίδου

    Πηγή: ipaideia.gr

  • 45690

    Tips για να βοηθήσει το παιδί στη μελέτη μια εργαζόμενη μαμά!

    Πώς να βοηθήσετε το παιδί να μελετήσει πιο αποτελεσματικά, ακόμα κι αν δεν είστε κοντά του τις ώρες που διαβάζει!

    Είναι δύσκολο για μια μαμά να έχει ανά πάσα στιγμή ακριβή εικόνα του αν έχει διαβάσει το παιδί της, αν έχει κάνει (σωστά) τις εργασίες του κι αν έχει καταλάβει τα μαθήματα της ημέρας. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια μητέρα που εργάζεται και δεν έχει την πολυτέλεια να βρίσκεται κάπου εκεί τριγύρω όταν το παιδί μελετάει. Επειδή όμως εμείς οι μαμάδες πάντα βρίσκουμε τρόπο να είμαστε… πανταχού παρούσες, να μερικά tips για να καταφέρετε να έχετε τον έλεγχο, αλλά όχι και το στρες:

    Βάλτε πολύ συγκεκριμένους κανόνες

    Μπορείτε να ορίσετε κάποια συγκεκριμένη ώρα στην οποία το παιδί πρέπει να αρχίσει να διαβάζει τα μαθήματά του (ακόμα κι αν εσείς δεν έχετε ακόμα επιστρέψει στο σπίτι) ή μια συγκεκριμένη ώρα μέχρι την οποία θα πρέπει να έχει τελειώσει τα πάντα. Αποφασίστε τι μπορεί να κάνει πριν (π.χ. να δει τηλεόραση;) και μετά (π.χ. αν τελειώσει, μπορεί να πάει στο σπίτι ενός φίλου να παίξει;). Το σημείο-κλειδί είναι να εξηγήσετε στο παιδί ότι οι κανόνες αυτοί είναι απαράβατοι και δεν αλλάζουν ούτε πρόκειται να τους διαπραγματεύεστε κάθε φορά, ώστε να είστε σίγουρη ότι εκείνο κάνει τη δουλειά του ενώ εσείς ασχολείστε με τη δική σας και να αποφύγετε άσκοπους καυγάδες.

    Κάντε κι εσείς τη δική σας μελέτη

    Ρίξτε κάθε βράδυ ή κάθε πρωί μια ματιά στα βιβλία του παιδιού και φροντίστε να γνωρίζετε τι πρέπει να μάθει. Έτσι θα μπορείτε να τσεκάρετε τι ξέρει κι αν έχει κενά, κάνοντας ερωτήσεις σε ανύποπτο χρόνο, όπως στο αυτοκίνητο όταν πηγαίνετε σε κάποια δουλειά ή ενώ ψωνίζετε στο σούπερ μάρκετ.

    Δώστε περισσότερες ευκαιρίες για εξάσκηση

    Εάν έχετε διαπιστώσει ότι το παιδί έχει σε κάποιο μάθημα δυσκολίες, δοκιμάστε να το εξοικειώσετε κάνοντάς το πιο οικείο μέσα από καθημερινές εικόνες και αντικείμενα. Για παράδειγμα, εάν δυσκολεύεται στα αγγλικά, γράψτε ταμπέλες με τις αντίστοιχες αγγλικές λέξεις και κολλήστε τις σε διάφορα πράγματα του σπιτιού (ντουλάπι, ψυγείο, φλιτζάνι, βάζο, πίνακας κ.λπ.) ώστε να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του χωρίς καν να το καταλάβει. Αν ζορίζεται στα μαθηματικά, ζητήστε του να υπολογίσει εκείνο τα ρέστα που πρέπει να πάρει στο μίνι μάρκετ και βάλτε μια αφίσα με την προπαίδεια στο δωμάτιό του.

    Κάντε το διάβασμα παιχνίδι

    Για τα θεωρητικά μαθήματα, αντί να κάθεστε πάνω από το κεφάλι του όταν διαβάζει (άλλωστε, δεν έχετε αυτή τη δυνατότητα και λόγω έλλειψης χρόνου) ζητήστε από το παιδί αφού μελετήσει το μάθημα να σας το διηγηθεί σαν παραμύθι ή ιστοριούλα. Έτσι, μπορείτε να κάνετε την επαλάληψη ακόμα και μέσα στο αυτοκίνητο όταν γυρίζετε από τα αγγλικά.

    Δημιουργήστε ένα δίκτυο υποστήριξης

    Φροντίστε να γνωρίσετε κάποιες από τις μαμάδες των συμμαθητών του παιδιού σας και ανταλλάξτε τηλέφωνα ώστε να μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιον όταν δεν είστε σίγουρη σε ποιο κεφάλαιο βρίσκονται ή εάν κάτι δεν έχει καταλάβει το παιδί καλά.

    Μη χάνετε τις συναντήσεις με τους εκπαιδευτικούς

    Όσο πιεσμένο κι αν είναι το πρόγραμμά σας, προσπαθήστε να παραβρίσκεστε πάντα στις καθιερωμένες ενημερώσεις που κάνουν οι δάσκαλοι στους γονείς. Με αυτό τον τρόπο θα ενημερώνεστε έγκαιρα στην περίπτωση που ο εκπαιδευτικός έχει εντοπίσει κάποια αδυναμία για να προλάβετε να την αντιμετωπίσετε. Εάν σας είναι αδύνατο να είστε εκεί τη συγκεκριμένη μέρα; και ώρα, φροντίστε να ξεκλέψετε πέντε λεπτά για να μιλήσετε με το δάσκαλο την άλλη μέρα το πρωί όταν θα πάτε το παιδί στο σχολείο ή το μεσημέρι που θα το πάρετε.

     

    Πηγή: sciencearchives.wordpress.com

  • GLOSSA-1

    Πότε βάζουμε «ν» και άλλα λάθη στην ελληνική γλώσσα!

    Λέμε «τον Νίκο» ή «το Νίκο»; Είναι σωστό το «όσον αφορά σε»; Πότε το κόμμα είναι αχρείαστο και γιατί καμιά φορά τα «που» και «πως» απαιτούν τόνο; Συγκεντρώνουμε δέκα συνηθισμένες παρεξηγήσεις της ελληνικής γλώσσας που προκαλούν συχνά συντακτικά και γραμματικά λάθη, και βρίσκουμε ποια είναι η σωστή τους χρήση σε κάθε περίπτωση.

    *Πότε βάζουμε τελικό «ν»; Γιατί γράφουμε «τον κήπο» αλλά «το γαμπρό»;
    Όταν το «τον» ή το «την» είναι άρθρο (και όχι αντωνυμία – π.χ. τον μισώ – οπότε παίρνει πάντα τελικό «ν»), παίρνει «ν» εφόσον η λέξη που ακολουθεί ξεκινά από φωνήεν ή από τα εξής σύμφωνα: κ, π, τ, ξ, ψ και μπ, ντ, γκ, τσ, τζ. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις δεν παίρνει «ν». Παρ’ όλα αυτά, γλωσσολόγοι, όπως ο καθηγητής Τσοπανάκης, προτείνουν το αρσενικό άρθρο «τον» να γράφεται πάντα με «ν» ώστε να ξεχωρίζει από το ουδέτερο «το».

    *Πότε βάζουμε κόμμα πριν από αναφορική πρόταση; Πώς αλλάζει το νόημα με ένα κόμμα πριν από αναφορική πρόταση; Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση «Δεν έφαγαν τα φρούτα που ήταν σάπια». Έτσι, χωρίς κόμμα, εννοεί πως από όλα τα φρούτα που υπήρχαν, δεν έφαγαν αυτά τα οποία ήταν σάπια. Τώρα, αν γράψουμε «Δεν έφαγαν τα φρούτα, που ήταν σάπια», εννοούμε πως όλα τα φρούτα ήταν σάπια. Στην πρώτη περίπτωση, η αναφορική πρόταση προσδιορίζει άμεσα το υποκείμενο, ενώ στην δεύτερη όχι.

    *Πότε παίρνουν τόνο το «που» και το «πως»; Τα «που» και «πως» τονίζονται όταν είναι ερωτηματικά, ακόμη κι αν βρίσκονται σε πλάγια πρόταση – π.χ. «Πού πας;» ή «Πες μου πώς σε λένε». Επίσης, τονίζονται στις εκφράσεις «πού και πού», «αραιά και πού», «πώς και πώς». Όταν δεν τονίζονται, είναι αναφορικά, δηλαδή το «που» σημαίνει «ο οποίος» και το «πως» σημαίνει «ότι» (π.χ. «εκείνος που φταίει» ή «πες μου πως είναι αλήθεια»).

    *Παίρνουν τόνο οι αντωνυμίες «μου, σου, του»;
    Στους αδύνατους τύπους των αντωνυμιών όπως οι παραπάνω, προστίθεται τόνος όταν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτούν ως εγκλιτικές. Δηλαδή θα γράψουμε «Η φίλη μου είπε» όταν εννοούμε «η δική μου φίλη είπε», ενώ θα γράψουμε «Η φίλη μού είπε» όταν εννοούμε «η φίλη είπε σε εμένα».

    *Πότε λέμε «τριάμισι» και πότε «τρεισήμισι»;
    Όλα εξαρτώνται από το όνομα που συνοδεύουν τα συγκεκριμένα αριθμητικά. Όταν είναι ουδέτερο, θα πούμε τριάμισι (π.χ. τριάμισι φρούτα και όχι τρεισήμισι φρούτα), ενώ στις άλλες περιπτώσεις θα πούμε τρεισήμισι (π.χ. τρεισήμισι σοκολάτες).

    *Πότε το «ότι» γράφεται «ό,τι»;
    Ένας εύκολος τρόπος να θυμάστε πότε πρόκειται για «ό,τι» είναι να μπορείτε νοητά να το αντικαταστήσετε με τη λέξη «οτιδήποτε» ή τη φράση «αυτό το οποίο». Σε διαφορετική περίπτωση, το ότι είναι ειδικό και σημαίνει «πως». Στην πρώτη περίπτωση λοιπόν λέμε «Πες μου ό,τι θέλεις» (δηλαδή οτιδήποτε θέλεις/αυτό το οποίο θέλεις) και στη δεύτερη περίπτωση «Πες μου ότι θέλεις» (δηλαδή πες μου πως θέλεις).

    *Πότε λέμε «επέλεξε» και πότε «επίλεξε»; Στην προστακτική, δεν χρησιμοποιούμε χρονική αύξηση (το «ε» πριν το ρήμα ή μετά την πρόθεση). Έτσι, για παράδειγμα, η λέξη «επέλεξε» είναι γ’ πρόσωπο του Αορίστου ενώ η λέξη «επίλεξε» είναι β’ πρόσωπο Προστακτικής. Άλλα παραδείγματα σωστής προστακτικής είναι τα «παράγγειλέ μου» (και όχι παρήγγειλε μου), «υπόκυψε» (και όχι υπέκυψε), «κατάπληξέ τους» (και όχι κατέπληξέ τους).

    *Κατ’ αρχήν ή κατ’ αρχάς;
    Το «κατ’ αρχήν» σημαίνει «στα βασικά σημεία», όπως για παράδειγμα όταν μιλάμε για ένα νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ως προς την ουσία του, τις βασικές αρχές του. Επίσης, σημαίνει «για λόγους αρχής». Αντίθετα, το «κατ’ αρχάς» είναι αυτό που θα πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν εννοούμε «στην αρχή, αρχικά».

    *Λέμε «όλους όσους» ή «όλους όσοι»;
    Το σωστό είναι «χαιρετώ όλους όσοι ήρθαν» και όχι «χαιρετώ όλους όσους ήρθαν» γιατί το «όσοι» είναι υποκείμενο στο ρήμα που ακολουθεί. Ωστόσο, θα πούμε «όλους όσους» όταν αντί για υποκείμενο είναι αντικείμενο (π.χ. στην πρόταση «χαιρετώ όλους όσους ξέρω»).

    *Όσον αφορά κάτι ή σε κάτι; Είναι τελικά εμπρόθετη ή απρόθετη η σύνταξη του ρήματος «αφορώ»;
    Η αρχική σύνταξη του ρήματος, όταν αυτό σήμαινε «αποσκοπώ, αναφέρομαι σε κάτι» και με αυτή τη σημασία χρειάζεται πρόθεση (π.χ. «το θέμα αυτό αφορά στην εκπαιδευτική πολιτική»). Ωστόσο, πλέον είναι συχνότερη η χρήση του ρήματος «αφορώ» με την σημασία του «ενδιαφέρω», οπότε και δεν χρειάζεται πρόθεση («αυτό δεν σε αφορά» και όχι «αυτό δεν αφορά σε εσένα»). Γενικότερα, στον ανεπίσημο προφορικό λόγο έχει επικρατήσει η απρόθετη σύνταξη, αλλά ο καθηγητής γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτης αναφέρει πως «είναι ορθότερη η σύνταξη «αφορώ σ» (πβ αποβλέπω, αποσκοπώ σε).

     

    Πηγή: in2life.gr