• 590_91f46c6dc90f7a122768866c85683a56

    Η παιδεία είναι θέμα…ανατροφής!

    Σ᾽ αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι τείνουν να μπερδεύουν την εκπαίδευση με την παιδεία. Αν και τα δυο προέρχονται απ᾽ το ρήμα «παιδεύω», στην ουσία πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες.

    Η εκπαίδευση παρέχεται από τα σχολεία και πιστοποιείται με πτυχία, ενώ η παιδεία είναι αποτέλεσμα τόσο του περιβάλλοντος στο οποίο γαλουχήθηκες, όσο και προϊόν εσωτερικών ζυμώσεων του εκάστοτε ατόμου. Η παιδεία είναι αυτή που σου μαθαίνει να ξεχωρίζεις το καλό απ᾽ το κακό. Σε διδάσκει τι είναι δικαιοσύνη και τι σεβασμός.

    Απ᾽ την άλλη, η εκπαίδευση επιτελεί το ρόλο του μορφωτικού αγαθού μέσω του οποίου αποκτάς γνώσεις, που με τη σειρά τους θ᾽ αποτελέσουν εφόδιο για ένα καλό βιοτικό επίπεδο.

    Στις μέρες μας, εν αντιθέσει με τα παλαιότερα χρόνια, υπάρχει τέτοια πληθώρα εκπαιδευτικών μέσων και πτυχίων που φτάνουν να γεμίσεις έναν τοίχο. Στην ουσία, όμως, οι άνθρωποι είναι απαίδευτοι. Οι παλιότεροι μπορεί να μην είχαν τη δυνατότητα να μορφωθούν, όμως, είχαν ιδιαίτερα αυξημένη την αίσθηση δικαίου.

    Τώρα γιατί εμείς χάσαμε την ουσία, είναι απορίας άξιο. Προσποιούμαστε πώς γνωρίζουμε τα πάντα κι εκφράζουμε τη γνώμη μας επί παντός επιστητού. Μπορεί να μάθαμε να μιλάμε πολλές και διαφορετικές γλώσσες αλλά δε μιλάμε την κυριότερη: αυτή της πεπαιδευμένης αντίληψης.

    Παιδεία: ένας τόσο ηχητικά εύκολος, μα τόσο δυσπρόσιτος στην πράξη όρος. Κανένας απ” τους φιλοσόφους δεν όρισε τον όρο «εκπαίδευση» παρά μόνο τον όρο της παιδείας και ποτέ δεν έκανε το λάθος να τους ταυτίσει. Ίσως γιατί ήξεραν ποιο απ᾽ τα δυο είναι ο θεμέλιος λίθος μιας υγιούς προσωπικότητας και κοινωνίας. Εκπαίδευση χωρίς παιδεία μοιάζει με δέντρο χωρίς κορμό. Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους με πτυχία, μα με παιδεία λίγους. Κι ας πιστεύουν λανθασμένα πως το ένα επιφέρει το άλλο.

    Αν υπήρχε ουσιαστική παιδεία θα υπήρχε σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Θα υπήρχε δικαιοσύνη. Ο κόσμος θα έβλεπε όμορφες και άσπρες μέρες. Οι μαύρες και κόκκινες μέρες που ζούμε είναι προϊόν της εκπαίδευσης που χρησιμοποιείται απ΄τους μεγάλους για να χειραγωγήσουν τους λαούς. Το χέρι του ανθρώπου που έχει γαλουχηθεί με τα ιδανικά της παιδείας δεν οπλίζεται ποτέ για να επιτεθεί. Ο άνθρωπος ο πεπαιδευμένος δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή, την τιμά, τη σέβεται και την υπερασπίζεται.

    Σίγουρα η εκπαίδευση είναι ζωτικής σημασίας. Χωρίς αυτήν ο πολιτισμός μας δε θα είχε κάνει άλματα. Το πρόβλημα δεν είναι η εκπαίδευση ως μορφωτικό αγαθό, αλλά η έλλειψη της ουσιαστικής παιδείας ως βάση για να στηριχθεί και να ευοδώσει. Κανένα βιβλίο και δε θα στη διδάξει. Η οικογένεια σου κι η ίδια η ζωή θα στη μάθουν, αρκεί να έχεις τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά να αφουγκραστείς τα γεγονότα γύρω σου.

    Δυστυχώς στους τέσσερις μουντούς τοίχους του σχολείου η κριτική σκέψη αντικαθίσταται απ᾽ την παπαγαλία. Τα παιδιά μαθαίνουν για τις ιδέες της παιδείας χωρίς να μπορούν να τις αντιληφθούν πρακτικά.

    Μα πώς θα μάθουμε να φερόμαστε σαν κοινωνικά όντα όταν μεγαλώνουμε σ᾽ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δε σέβεται τη διαφορετικότητα και προάγει ως την παπαγαλία αντί της κριτικής σκέψης; Δεν ξέρω για εσάς, πάντως οραματίζομαι μια κοινωνία ανθρώπων για ανθρώπους. Μια κοινωνία που χαμογελά συχνότερα, που είναι αισιόδοξη και που δε λειτουργεί τυχοδιωκτικά για άτυπα χαρτιά πιστοποίησης ικανοτήτων.

    Οφείλουμε να πλάσουμε έναν κόσμο ανθρωποκεντρικής συνείδησης κι όχι τεχνογνωσίας. Μια πραγματικότητα που δε θα φοβίζει τις νέες γενιές που θα ακολουθήσουν. Που θα τους μάθει να συνυπάρχουν αρμονικά και με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο.

    Η ελπίδα είναι σαν τον αέρα: Μόλις βρει μια μικρή χαραματιά στην ψυχή μας, ορμάει μέσα γυρεύοντας να γεμίσει το κενό που συνάντησε. Αρκεί να το πιστέψουμε!

     

    της Ευαγγελίας Τζιάκα

    Πηγή: www.thessalonikiartsandculture.gr

  • anoijhkalokairi

    Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά!

    Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά και πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά την αγάπη για την ποίηση; Ο ποιητής Kenn Nesbitt δίνει τις απαντήσεις του στα ερωτήματα αυτά με μοναδικό τρόπο.

    “Όταν επισκέπτομαι σχολεία δεν λέω ποτέ στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική γιατί δεν θέλω να τα μπλοκάρω. Δεν θέλω να σκεφτούν ότι προσπαθώ να τα διδάξω κάτι. Έτσι απλά τους λέω αστεία ποίηματα και τους δείχνω στη βιβλιοθήκη πού να βρουν περισσότερα αστεία ποίηματα! Στη συνέχεια τα αφήνω να κάνουν μόνα τους τα υπόλοιπα. Και τί κάνουν; Γράφουν ποιήματα σαν τρελά! Διαβάζουν τόσα ποιήματα που ο βιβλιοθηκάριος δεν τα προλαβαίνει”.

    Η Ποίηση είναι σημαντική

    Παρόλο που ποτέ δεν λέω στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική, το πιστεύω αυτό πολύ, και θα σας πω γιατί:

    Η καλή ποίηση πάντα σε κάνει να νιώσεις κάτι: ένα καλό ποίημα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πεταλούδες στο στομάχι σου ή να σε κάνει να κλάψεις ή να γελάσεις, ή ακόμη να νιώσεις καλύτερα αν είσαι λυπημένος. Μερικές φορές ένα καλό ποίημα μπορεί να έχει κάτι που να αναγνωρίζεις το εαυτό σου σ’αυτό και να σε κάνει να πεις “Έι! έτσι είναι και η ζωή μου!”

    Η ποίηση έχει δύναμη: όλοι θυμόμαστε κάποιους στίχους ποιημάτων. Ο λόγος που τους θυμόμαστε είναι γιατί έχουν μέτρο, ρίμες και άλλα εργαλεία από την τσάντα με τα μαγικά που έχουν τα ποιήματα. Οι ρήτορες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήθελαν να σου πουν κάτι, ήθελαν να θυμάσαι αυτό που θα σου πουν. Δεν ήθελαν απλά να σε πείσουν αλλά τα λόγια τους να εντυπωθούν στο μυαλό σου. Κατέληξαν λοιπόν ότι η ποίηση είναι πιο πειστική από την πρόζα.

    Οι άνθρωποι θυμόνταν τους στίχους των ποιητικών έργων που έβλεπαν, καλύτερα από λέξεις ειπωμένες με διαφορετικό τρόπο. Γι΄ αυτό και έγραφαν τους λόγους τους χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ποίησης. Σκεφτείτε λοιπόν αν τα παιδιά σας γίνονταν σφουγγάρια ποίησης. Τί θα έμενε στο μυαλό τους; Νέο λεξιλόγιο. Νέες ιδέες. Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Μεγαλύτερη φαντασία. Περισσότερη διασκέδαση με το διάβασμα. Πιθανόν δια βιου εξάρτηση από τα βιβλία. Πιθανόν και επιθυμία για συγγραφή!

    Η ποίηση είναι προσωπική υπόθεση: ένα ποίημα μπορεί να πει πράγματα που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν με κανέναν άλλο τρόπο. Το να γράφει κανείς ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως κάθαρση. Μπορεί να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένα συναισθήματα. Με την ποίηση μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την απέχθειά σου, την άγρια φαντασία σου κ άλλα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σου.

    Η ποίηση είναι κάτι που μπορείς να το μοιραστείς: η ποίηση υπάρχει για να την μοιράζεσαι. Άλλο είναι να διαβάζεις μόνος σου ένα ποίημα, κι άλλο είναι να ακούς τον πατέρα σου να σου το διαβάζει. Αν και το να μοιράζεσαι την ποίηση δεν σημαίνει ούτε να τη διαβάζεις φωναχτά μαζί με κάποιον. Να μοιράζεσαι την ποίηση θα πει να δίνεις ένα ποίημα στην κόρη σου στην αποφοίτησή της. Ή να γράψεις ένα ανόητο ερωτικό ποίημα στη σύζυγό σου, να το κολλήσεις στο ψυγείο, και να την κάνεις να σε ερωτευτεί από την αρχή. Ένα ποίημα που έγραψες είναι το καλύτερο δώρο για έναν φίλο, πάνω από ό,τιδήποτε μπορεί να αγοραστεί με χρήματα.

    Η ποίηση μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο διάβασμα ακόμη και στη συγγραφή: Τα παιδιά δεν διαβάζουν ποίηση μόνο μια φορά. Θα διαβάσουν το βιβλίο τους ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές. Έτσι βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και παίζουν λιγότερα βιντεοπαιχνίδια. Βάλτε την ποίηση στα χέρια των παιδιών σας και θα δημιουργήσετε τους καλύτερους εφ’ όρου ζωής αναγνώστες.

    Πώς να φέρεις τα παιδιά κοντά στην Ποίηση

    Δεν φέρνεις τα παιδιά κοντά στην ποίηση βομβαρδίζοντάς τα με κανόνες μέτρησης συλλαβών ή αναλύσεις δομών, περιεχομένου και τεχνικών. Αυτά είναι σημαντικά αλλά πρέπει να προκύψουν λίγο αργότερα. Η δική μου άποψη είναι:

    – Κάντε την ποίηση διασκέδαση: Μοιραστείτε με τους μαθητές σας αστεία ποιήματα που θα βρείτε.

    – Μεταμφιεστείτε. Δραματοποιήστε. Χρησιμοποιήστε δυνατή φωνή ή ψίθυρο, ή φωνή ηλικιωμένου ή γαλλική προφορά ανάλογα με το ποίημα που μοιράζεστε.

    – Απομνημονεύστε και απαγγείλτε: Αφήστε τα παιδιά να απομνημονεύσουν τα αγαπημένα τους ποιήματα και να τα απαγγείλουν με δυνατή φωνή στην τάξη. Το γέλιο και το χειροκρότημα θα τα ωθήσει να θέλουν να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά!

    – Γιορτάστε με ποιήματα! Απόκριες, Πρωταπριλιά, Γενέθλια κλπ. είναι υπέροχες μέρες – αφορμές για να μοιραστείτε αστεία ποίηματα.

    – Βρείτε τον αγαπημένο σας ποιητή και μην σταματάτε να διαβάζετε ποιήματά του!

    Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους. Διαβάστε τους τα αγαπημένα σας ποιήματα. Αγοράστε τους ένα βιβλίο. Πηγαίνετε μαζί τους στη βιβλιοθήκη το Σάββατο. Κάντε την ποίηση…προτεραιότητα!”

     

    Πηγή: tvxs.gr

  • archaia-ellinika-juniorsclub_gr_

    Πώς τα αρχαία ελληνικά θεραπεύουν τη δυσλεξία!

    Την ωφέλεια που προκύπτει για τη διαμόρφωση και τη σωστή χρήση του εγκεφάλου αναγνωρίζουν ξένοι καθηγητές, οι οποίοι προτείνουν τη συστηματική διδασκαλία της γλώσσας σαν θεραπεία σε δυσλεκτικά , ενώ εδώ τείνουν να εξαφανιστούν ολοκληρωτικά από την εκπαίδευσή μας.
    Σύμφωνα με την θεωρία, του Καθηγητού της Φιλολογίας Eric Havelock η οποία στηρίζεται στον Πλάτωνα, το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο προκάλεσε πακτωλό αφηρημένων εννοιών στον Αρχαίο Ελληνικό…. κόσμο, λόγω ενεργοποίησης του εγκεφάλου των χρηστών του.Στον συνεδριακό τόμο των τετρακοσίων σελίδων «Alphabet and the Brain, έκδοση Springer του 1988» παρουσιάζονται τα συμπεράσματα πλήθους κορυφαίων επιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων και άλλων ειδικοτήτων, πλην Ελλήνων αντιστοίχων ειδικοτήτων.

    Επιμελητές της έκδοσης ήταν ο Καθηγητής της Ιατρικής Charles Lumsden του Πανεπιστημίου του Τορόντο και ο Διευθυντής του Κέντρου Θεωρίας της Επικοινωνίας “Marchal McLuhan” Derrick De Kerckhove.

    Tα επιστημονικά αποτελέσματα τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία του Havelock είναι τα εξής:

    1. Η περιοχή Broca, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, ενεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο, λόγω του Ελληνικού αλφαβήτου διότι χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς φωνήεντα σε γραφή για πρώτη φορά.
    2. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επαναπρογραμματίστηκε ριζικώς.
    3. Η πιο πάνω αναφερθείσα συγκλονιστική μεταβολή στην λειτουργία του εγκεφάλου προκάλεσε μία ουσιώδη αλλαγή στην ψυχολογία των χρηστών του αλφαβήτου από την οποία προέκυψε η ανάγκη επικοινωνίας των πολιτών δια της λειτουργίας του θεάτρου.

    Οι δημοσιευμένες έρευνες της επιστημονικής ομάδας του Ιωάννη Τσέγκου παρουσιάζονται στο βιβλίο «Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ». Σε αυτές, αλλά και σε νεώτερες έρευνες 1999-2010, απέδειξαν ότι οι μετρήσιμοι δείκτες της Λεκτικής Νοημοσύνης και της Αφαιρετικής Σκέψης με αποδεκτές τεχνικές επιταχύνθηκαν σε ομάδα 25 μη-δυσλεξικών παιδιών. Η διδασκαλία στα παιδιά αυτά καθώς και οι μετρήσεις των δεικτών άρχισαν από την ηλικία των 8 ετών και συνεχίστηκαν μέχρι και τα 12 χρόνια τους.

    Οι ίδιοι δείκτες επιβραδύνθηκαν στην ισάριθμη ομάδα μη-δυσλεξικών παιδιών τα οποία δεν διδάχθηκαν εβδομαδιαίως και εξωσχολικώς επί δίωρο την Αρχαία Γλώσσα. Ας σημειωθεί ότι οι δύο ομάδες διδάχθηκαν τα ίδια προγραμματισμένα μαθήματα στο κανονικό ωράριο η δε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με γενικώς αποδεκτό πρότυπο. Ωστόσο, η Αυστραλή Πανεπιστημιακή ερευνήτρια Kate Chanock έκανε ένα βήμα παράλληλο ως προς τον Ιωάννη Τσέγκο διότι στο έργο της «Help for a dyslexic learner from an unlikely source: the study of Ancient Greek, Literacy 2006» περιγράφει πως κατέστησε ένα αγγλομαθή δυσλεξικό σε μη-δυσλεξικό με τα Αρχαία Ελληνικά!

    Εν τούτοις, από φέτος, τα μεν παιδιά της Αγγλίας του Δημοτικού στην περιοχή της Οξφόρδης, με επιστημονική πρόταση, επιπροσθέτως των μαθημάτων τους θα μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά, τα δε αντίστοιχης ηλικίας Ελληνόπουλα, μόνον με πολιτική απόφαση, δεν θα διδάσκονται την Αρχαία Γλώσσα ενώ θα έπρεπε, αλλά Αγγλικά!!

     

    Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας 2004-2010

    Πηγή: newsbomb.gr

  • untitled

    Μη λιθοβολείτε το σχολείο!

    Συχνά-πυκνά εκφέρεται η άποψη ότι παλιότερα το σχολείο μόρφωνε καλύτερα τους νέους μας απ’ ό,τι σήμερα. Και αυτή η αντίληψη προβάλλεται χωρίς να παρουσιάζονται έρευνες και μελέτες που να τεκμηριώνουν στοιχειωδώς αυτή την προσέγγιση. Ουσιαστικά, η εν λόγω συγκριτική θεώρηση του χθεσινού εκπαιδευτικού γίγνεσθαι σε σχέση με το αντίστοιχο σημερινό είναι συνυφασμένη με ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία, που ισχυρίζονται ότι το παλιό σχολείο ήταν πιο αποτελεσματικό ακριβώς γιατί ήταν αυστηρό και είχε πειθαρχία.

    Η οποιαδήποτε σύγκριση του παλιού σχολείου με το τωρινό δεν μπορεί να γίνει με ευθείες αναφορές μεταξύ των αντίστοιχων μαθησιακών περιεχομένων ή των παιδαγωγικών τους δυναμικών συνολικά. Είναι τόσο γοργή η ροή των εκπαιδευτικών εξελίξεων, που δεν επιτρέπει καμιά απόπειρα ούτε καν θεωρητικής αντιπαραβολής. Και, βεβαίως, προϊόντος του χρόνου, αυτές οι μαθησιακές μετεξελίξεις είναι όλο και πιο έντονες. Ισχυρίζομαι ότι ο όποιος συσχετισμός πρέπει να γίνει με αναγωγές στο αντίστοιχο κοινωνικο-πολιτισμικό περιβάλλον του σχολείου. Το ερώτημα τίθεται απλά: το σχολείο της δεκαετίας του ’60 και του ’70 ανταποκρινόταν καλύτερα στις ανάγκες και στις προκλήσεις της εποχής του ή το σχολείο του 2000 στη δική του συγκυρία;

    Ας δούμε κάποιες γενικές αναφορές:

    α) Τη δεκαετία του ’60 το σχολείο ήταν μάλλον η μοναδική πηγή γνώσης και η ακτινοβολία του εκπήγαζε κυρίως εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Τώρα έχουν αναπτυχθεί πολλές πηγές πληροφόρησης (η οποία αποικίζει όλο και πιο έντονα τα πεδία της γνώσης) από το στερέωμα της αγοράς και της τεχνολογίας, με αιχμή τη μεγάλη «πνευματική τροφό», την τηλεόραση. Έτσι, η παιδαγωγική του σχολείου «συγχέεται» με ισχυρές αντιπαιδαγωγικές αντιλήψεις μιας χρησιμοθηρικής σύλληψης του κόσμου.

    β) Τα αξιακά συστήματα υφίστανται κρίσιμες μεταλλαγές στην αναφερόμενη χρονική κλίμακα. Μετά τη φρίκη του πολέμου ένα ουμανιστικό κύμα πεποιθήσεων σάρωνε όλες τις χώρες της Ευρώπης, συνδυαζόμενο με οράματα εξανθρωπισμού και με πλημμυρίδες «μεγάλων αφηγήσεων». Το σχολείο δημιουργούσε ισχυρά πρότυπα συμπεριφορών και οι έννοιες της αρετής και του αγαθού εδέχοντο τη θέρμη των ανθρωπιστικών κοινωνικών κοσμοθεωριών. Σήμερα, ο καταναλωτικός ευδαιμονισμός και η τεχνολογική τελεολογία επωάζουν τις μεγάλες μας «ανησυχίες». Το δε σχολείο καλλιεργεί τις δικές του παιδαγωγικές νησίδες γνωρίζοντας τις πολλαπλές δυνατότητές του αλλά και τους ποικίλους περιορισμούς του που προκαλεί ο περίγυρός του.

    γ) Το παλιό σχολείο ήταν ουσιαστικά επιλεκτικής μορφής και έντονα ταξικό. Ένα μικρό μέρος των μαθητών τελείωναν τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, ενώ τώρα το ποσοστό είναι άνω του 80%. Για τις σύγχρονες κοινωνίες δεν υπάρχει δίλημμα. Το σχολείο πρέπει να διαπαιδαγωγεί όλους τους μαθητές και με βάση αυτή τη συνθήκη αγωνίζεται για την καλύτερη ποιότητα στην εκπαίδευση. Και αυτή είναι η πρώτιστη ευθύνη, να έχεις ως αφετηρία και ως στόχο την αρχή ότι όλοι οι μαθητές μπορούν και πρέπει να γεύονται τα αγαθά μιας καλής και αποτελεσματικής εκπαίδευσης. Μια τέτοια θεώρηση είναι, κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο μορφωτική «επιταγή» αλλά ευρύτερη κοινωνική προτεραιότητα. Και πρέπει να υπηρετηθεί με πείσμα και επιμέλεια.

    Το σημερινό ελληνικό σχολείο, παρά τα προβλήματά του, ανταποκρίνεται σαφώς καλύτερα στις κοινωνικές προκλήσεις από ό,τι παλιότερα. Η ποιότητα της εκπαίδευσής μας αντιστοιχεί με επάρκεια στα ευρωπαϊκά μορφωτικά κριτήρια. Το δε Λύκειο ­ λόγω του κρίσιμου ρόλου του ­ λειτουργεί με ρυθμούς και απαιτήσεις που δεν έχει γνωρίσει καμιά δημόσια ή ιδιωτική υπηρεσία! Μερικοί ισχυρίζονται ότι η μαζικοποίηση της εκπαίδευσης επέφερε την απομείωση της ποιότητας. Αυτό είναι μύθος και λεκτική κατασκευή. Άλλωστε η μαζικοποίηση της εκπαίδευσης είναι πτυχή του σύγχρονου εκδημοκρατισμού της κοινωνίας.

    Παλιότερα η νομιμοποίηση του σχολείου στη φιλοδοξία του μαθητή ήταν απλή, με τη διασφάλιση του απολυτηρίου του εξατάξιου Γυμνασίου κρινόταν και η εύρεση εργασίας και εν πολλοίς η κοινωνική κινητικότητα. Τώρα ο νέος πρέπει να έχει πτυχία επί πτυχίων, διπλώματα γλωσσών, γνώσεις πληροφορικής και αγωνίζεται για να έχει «ένα μέρος του ουρανού» δικό του. Αυτές λοιπόν τις πρωτόγνωρες απαιτήσεις το σημερινό σχολείο πρέπει να τις προσεγγίζει. Να ανοίγει νέες χέρσες περιοχές της μάθησης. Και ταυτόχρονα πρέπει να υπηρετεί με αποφασιστικότητα τις μεγάλες παιδαγωγικές στοχοθεσίες εξανθρωπισμού του ανθρώπου και καλλιέργειας των πεδίων της αρετής.

     

    του Νίκου Τσούνια

    Πηγή: ipaideia.gr

  • Καλοκαιρινά%20σχολεία%20κύπρος

    Φινλανδία: Γιατί τα σχολεία δεν θα έχουν πια «μαθήματα»!

    Εδώ και χρόνια, το φινλανδικό μοντέλο στην εκπαίδευση θεωρείται το πιο πετυχημένο στον κόσμο. Τώρα, οι εκπαιδευτικοί σ΄ αυτή τη χώρα της Βόρειας Ευρώπης πηγαίνουν τη μάθηση ένα βήμα παρακάτω!

    Ερευνητές από όλο τον κόσμο προσπαθούν εδώ και δεκαετίες να ανακαλύψουν ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας του συστήματος εκπαίδευσης στη Φινλανδία. Και πάνω που αρχίζουν να το κατανοούν, οι φινλανδοί εκπαιδευτικοί παρουσιάζουν κάτι καινούριο και ακόμα πιο πρωτοποριακό. Πλέον στα σχολεία της χώρας τα παιδιά δεν θα διδάσκονται μαθήματα αλλά θέματα.

    «Πρόκειται για μια σημαντική αλλαγή και είμαστε ακόμα μόνο στην αρχή», λέει η Liisa Pohjolainen, υπεύθυνη εκπαίδευση νέων και ενηλίκων στο Ελσίνκι. Ο λόγος για τον οποίο οι ειδικοί εκεί έκριναν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αλλάξει έχει να κάνει με τη διαμόρφωση νέων αναγκών στο εργασιακό πεδίο. «Οι νέοι σήμερα χρησιμοποιούν ευρέως τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές», σχολιάζει ένας εκ των υπευθύνων του καινούριου προγράμματος. «Παλιότερα, για να δουλέψει κάποιος σε τράπεζα έπρεπε να έχει εκπαιδευτεί να κάνει μαθηματικούς υπολογισμούς, όμως τώρα αυτό έχει αλλάξει. Είναι σημαντικό να κάνουμε εκείνες τις αλλαγές στην εκπαίδευση ώστε να παρέχει τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες στην αγορά εργασίας και τη σύγχρονη κοινωνία».

    Έτσι, το σύστημα που βασίζεται στα μαθήματα μια ώρα ιστορία, μια ώρα γεωγραφία κ.λπ. είναι ήδη παρελθόν στα Λύκεια της Φινλανδίας και έπεται συνέχεια. Τη θέση του πήρε αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «διδασκαλία φαινομένων» ή θεμάτων. Για παράδειγμα, ένας μαθητής μπορεί να επιλέξει την κατεύθυνση «τουριστικές υπηρεσίες» και να διδάσκεται μαθηματικά, ξένες γλώσσες και δεξιότητες επικοινωνίας, στοιχεία που θα τον βοηθήσουν να κάνει σωστά τη δουλειά του εξυπηρετώντας πελάτες. Κάποιος άλλος που θέλει να συνεχίσει με περισσότερο ακαδημαϊκές σπουδές π.χ. θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να διδαχτεί οικονομικά, ιστορία, ξένες γλώσσες και γεωγραφία.

    Οι αντιδράσεις

    Και οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ. Οι μαθητές εκεί δεν αντιμετωπίζονται σαν ένα «κοπάδι» που οφείλει να στέκεται παθητικά απέναντι από το δάσκαλο και να ακούει την παράδοση ή να περιμένει πότε θα κληθούν να απαντήσουν σε ερωτήσει. Αντίθετα, το μάθημα γίνεται σε μια λογική αλληλεπίδρασης, με τους μαθητές να δουλεύουν σε μικρές ομάδες για να λύσουν προβλήματα αλλά και να αναπτύξουν τις επικοινωνιακές δεξιότητές τους. «Ο παλιός τρόπος διδασκαλίας εξυπηρετούσε τις ανάγκες του προηγούμενου αιώνα, όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει», σχολιάζει η επικεφαλής της ομάδας που σχεδίασε το νέο σύστημα. Ωστόσο, ακόμα και στην προηγμένη Φινλανδία, οι καινοτομίες αυτές δεν πέρασαν χωρίς αντιρρήσεις. Πολλοί δάσκαλοι αντιδρούν στην προοπτική να πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο είχαν μάθει να διδάσκουν. Μάλιστα, προβλέπεται ένα μικρόbonusστο μισθό όσων εκπαιδευτικών συμφωνήσουν να συμμετάσχουν σ” αυτό το νέο πρότυπο διδασκαλίας. Αυτή τη στιγμή, το 70% των καθηγητών γυμνασίου έχουν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή τους στο νέο σύστημα. Και σύμφωνα με την εμπειρία όσων συμμετείχαν, πλέον δεν θα επέστρεφαν για κανένα λόγο στο παλιό! Αλλά και οι μαθητές φαίνεται πως ευνοούνται. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί τα τελευταία δύο χρόνια, όταν άρχισαν σταδιακά οι αλλαγές, τα αποτελέσματα των μαθητών σε εξετάσεις έχουν βελτιωθεί. Στόχος είναι το καινούριο σύστημα να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία της χώρας μέχρι το 2020.

    Οι αλλαγές στα δημοτικά σχολεία

    Στο μεταξύ, ξενικά και στα δημοτικά σχολεία ένα νέο πρωτοποριακό σύστημα, που ονομάζεται Playful Learning Centre. Βασικός άξονάς του είναι η μάθηση μέσω της συζήτησης και των παιχνιδιών σε ηλεκτρονικό υπολογιστή που δίνουν μια πιο διασκεδαστική προσέγγιση στη μάθηση για τα μικρά παιδιά. Στόχος μας είναι η Φινλανδία να γίνει ο πιο πρωτοποριακή χώρα σε ό,τι αφορά το συνδυασμό παιχνιδιού και εκπαίδευσης», λέει ο Olavi Mentanen, διευθυντής του Project Playful Learning Centre.

    Ένα παράδειγμα: Σκεφτείτε ότι βρίσκεστε μέσα σε μια τάξη δημοτικού σχολείου της Φινλανδίας. Στον πίνακα υπάρχει ο χάρτης της Ευρώπης. Οι μαθητές καλούνται να συνδυάσουν διαφορετικά καιρικά φαινόμενα με διαφορετικές χώρες. Π.χ. σήμερα έχει συννεφιά στη Φινλανδία, ηλιοφάνεια στην Ελλάδα και ομίχλη στη Δανία. Με αυτό τον τρόπο διδάσκονται ταυτόχρονα Γλώσσα, Γεωγραφία και Φυσική. «Θέλουμε οι μαθητές να μαθαίνουν με έναν τρόπο που τους δίνει χαρά, έμπνευση και δεν προκαλεί στρες», εξηγεί ο δάσκαλος της τάξης. Την ίδια στιγμή, στο διάδρομο, τα παιδιά μιας άλλης τάξης παίζουν σκάκι ενώ κάποια άλλα τρέχουν από τάξη σε τάξη προσπαθώντας να συλλέξουν πληροφορίες για χώρες της Αφρικής. Οι εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζουν αυτό τον τρόπο «χαρούμενη γνώση». Και έχουν δίκιο, έτσι δεν είναι;

     

    Πηγή: mamamia.gr

  • paidia-ipopgr

    Γιατί είναι τυχερός όποιος δουλεύει με παιδιά!

    Δυο μάτια καθρέφτες, ένα γέλιο φυσικό, από τα λίγα που μπορείς να συναντήσεις και μια αθωότητα που δεν αποσκοπεί πουθενά. Κι αν με το πρώτο άκουσμα φαντάζουν απίθανα, ας φέρουμε στο μυαλό μας ένα παιδί. Η μοναδική οντότητα που πηγάζει καλοσύνη χωρίς να ζητά τίποτα και κυρίως χωρίς να επιδιώκει την κακία, είναι το παιδί.

    Και για όσους έχουν την τύχη, αλλά και την ευλογία να δουλεύουν με , η παιδική γαλήνη αποτελεί γιατριά. Γιατί μέσα σε μια μέρα που η διάθεσή σου ασθενεί, σε μια μέρα που τα πρωινά παλεύεις με τις αντοχές σου και την άρνησή σου, μια συνάντηση με τα παιδιά, κατά έναν περίεργο τρόπο σε αναγεννά. Αυτή η συνεχής ζωντάνια τους είναι τόσο ισχυρή που στη μεταδίδουν κι ας μη θες. Κι ας έχει βυθιστεί στη θλίψη σου και στη μιζέρια σου, ένα παιδικό αστείο σε κάνει να χαμογελάς. Κι είναι ίσως από τα λιγοστά χαμόγελα που μπορούν να είναι αληθινά ακόμα και στις μαύρες σου, που δεν προσποιείσαι ότι είσαι καλά.

    Ένα σωρό απορίες που σου φαίνονται αστείες και μια ακατάπαυστη ανησυχία για τα πάντα είναι ενίοτε χαραγμένα στα πρόσωπά τους. Κι εκεί που νομίζεις πως με τα παιδιά τα ‘χεις δει όλα, έρχεται πάντα εκείνη η στιγμή που καταφέρνουν να σ’ εκπλήξουν χωρίς αύριο. Δείξε τους μια εικόνα και ζήτα να στην ερμηνεύσουν. Η ζήλια που νιώθεις από τη φαντασία που κινητοποιούν για να απαντήσουν, δεν περιγράφεται.

    Και τα θαυμάζεις. Μα κυρίως σου λείπεις εσύ. Σου λείπει αυτό που κάποτε ήσουν, που κάποτε όλοι ήμασταν κι έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Και δεν είναι η ηλικιακή φθορά που σε τρώει, αλλά τα όσα έγινες χωρίς να ερωτηθείς. Είναι όλα εκείνα που η παιδική φωνή μέσα σου δε θα ενέκρινε κι όμως για κάποιο λόγο τα “κανες. Κι έσπασες τα μούτρα σου.

    Και τότε ζητάς κι εύχεσαι πιο πολύ από ποτέ να μπορούσες να πετάξεις όπως πίστευες σαν παιδί και να κατακτήσεις τα πάντα. Γιατί όταν ήσουν παιδί ονειρευόσουν. Ε λοιπόν, αυτούς τους παιδικούς σου οραματισμούς βλέπεις στα μάτια των παιδιών. Δες τα για λίγο στα μάτια κι ίσως δακρύσεις για όσα δεν είσαι πια. Με λίγα λόγια, όλα όσα υπολειπόμαστε οι μεγάλοι, όλη την αλλοτρίωσή μας, την αναπληρώνουν με απεριόριστη αλήθεια τα παιδιά.

    Ακόμα κι όταν γίνονται άτακτα, όταν στην τάξη σου προκαλούν πραγματικά τις αντοχές με την παιδική τους ανωριμότητα, δεν υπάρχει περίπτωση όταν τα θυμηθείς μετά να μη χαμογελάσεις με νοσταλγία. Αν δεν είναι ήρωες αυτά τα πλασματάκια που σου σπάνε τα νεύρα την ίδια ώρα που σου εκπέμπουν γαλήνη στα όρια νιρβάνας, τότε τι;

    Όσοι δουλεύουν με παιδιά ξέρουν καλά πως τα ουσιαστικά μαθήματα λαμβάνονται από τα παιδιά στους δασκάλους. Κι είναι λειτούργημα να τους δίνεις αξίες. Αυτές οι αξίες που από κάποιους καταρρίφθηκαν, είναι ευλογία να ξέρεις ότι εσύ τις έχεις μεταδώσει κάπου αλλού. Γιατί είναι όλα θέμα αλυσίδας. Κι εσύ απλώς πιστεύεις ότι η αλυσίδα θα σπάσει όσο το δυνατό πιο αργά. Τους κρατάς το χέρι και παίρνεις πολύτιμα μαθήματα από την αύρα τους και κυρίως από τον τρόπο που λύνουν τα ανύπαρκτα προβλήματά τους.

    Ακόμα κι αυτούς που τα πολλά χρόνια εργασίας με τα παιδιά τους προκάλεσαν κούραση, μια προσπάθεια να εισέλθουν στον κόσμο ενός παιδιού μπορεί να τα λύσει όλα. Γιατί μόνο έτσι μπορείς να φτάσεις πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά προστάζουν κι οι πιο ενδόμυχοι στόχοι σου.

    Ένας παιδικός κόσμος είναι ένας μικρόκοσμος τελειότητας που κανονικά δε θα έπρεπε κανείς ν΄αγγίζει. Κι όμως δεκάδες παιδικά κλάματα πνίγονται και αμέτρητες παιδικές χαρές δεν προλαβαίνουν καν να ολοκληρωθούν. Γιατί στο βωμό της σαπίλας της ψυχής των μεγάλων θυσιάζονται τα πιο αθώα οράματα. Και τόσο απλά εξαλείφεται κάθε ελπίδα.

    Μα ας δούμε στην αλήθεια τους το μέλλον μας κι ας επιζητήσουμε να μείνει για πάντα αμείωτη η αυθεντικότητά τους. Κι όπως τραγούδησε κάποτε ο πρίγκιπας «υπερασπίσου το παιδί, γιατί, αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»

    Από όλους εμάς που έχουμε την τύχη να δουλεύουμε μαζί με τους πραγματικούς ήρωες, μαζί με ένα ευχαριστώ για τα μόνιμα γυαλιά που μας βάζει η απλότητα κι η αγνότητά τους.

     

    Επιμέλεια Κειμένου Ήβης Παπαϊωάννου: Σοφία Καλπαζίδου

    Πηγή: ipaideia.gr

  • 45690

    Tips για να βοηθήσει το παιδί στη μελέτη μια εργαζόμενη μαμά!

    Πώς να βοηθήσετε το παιδί να μελετήσει πιο αποτελεσματικά, ακόμα κι αν δεν είστε κοντά του τις ώρες που διαβάζει!

    Είναι δύσκολο για μια μαμά να έχει ανά πάσα στιγμή ακριβή εικόνα του αν έχει διαβάσει το παιδί της, αν έχει κάνει (σωστά) τις εργασίες του κι αν έχει καταλάβει τα μαθήματα της ημέρας. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μια μητέρα που εργάζεται και δεν έχει την πολυτέλεια να βρίσκεται κάπου εκεί τριγύρω όταν το παιδί μελετάει. Επειδή όμως εμείς οι μαμάδες πάντα βρίσκουμε τρόπο να είμαστε… πανταχού παρούσες, να μερικά tips για να καταφέρετε να έχετε τον έλεγχο, αλλά όχι και το στρες:

    Βάλτε πολύ συγκεκριμένους κανόνες

    Μπορείτε να ορίσετε κάποια συγκεκριμένη ώρα στην οποία το παιδί πρέπει να αρχίσει να διαβάζει τα μαθήματά του (ακόμα κι αν εσείς δεν έχετε ακόμα επιστρέψει στο σπίτι) ή μια συγκεκριμένη ώρα μέχρι την οποία θα πρέπει να έχει τελειώσει τα πάντα. Αποφασίστε τι μπορεί να κάνει πριν (π.χ. να δει τηλεόραση;) και μετά (π.χ. αν τελειώσει, μπορεί να πάει στο σπίτι ενός φίλου να παίξει;). Το σημείο-κλειδί είναι να εξηγήσετε στο παιδί ότι οι κανόνες αυτοί είναι απαράβατοι και δεν αλλάζουν ούτε πρόκειται να τους διαπραγματεύεστε κάθε φορά, ώστε να είστε σίγουρη ότι εκείνο κάνει τη δουλειά του ενώ εσείς ασχολείστε με τη δική σας και να αποφύγετε άσκοπους καυγάδες.

    Κάντε κι εσείς τη δική σας μελέτη

    Ρίξτε κάθε βράδυ ή κάθε πρωί μια ματιά στα βιβλία του παιδιού και φροντίστε να γνωρίζετε τι πρέπει να μάθει. Έτσι θα μπορείτε να τσεκάρετε τι ξέρει κι αν έχει κενά, κάνοντας ερωτήσεις σε ανύποπτο χρόνο, όπως στο αυτοκίνητο όταν πηγαίνετε σε κάποια δουλειά ή ενώ ψωνίζετε στο σούπερ μάρκετ.

    Δώστε περισσότερες ευκαιρίες για εξάσκηση

    Εάν έχετε διαπιστώσει ότι το παιδί έχει σε κάποιο μάθημα δυσκολίες, δοκιμάστε να το εξοικειώσετε κάνοντάς το πιο οικείο μέσα από καθημερινές εικόνες και αντικείμενα. Για παράδειγμα, εάν δυσκολεύεται στα αγγλικά, γράψτε ταμπέλες με τις αντίστοιχες αγγλικές λέξεις και κολλήστε τις σε διάφορα πράγματα του σπιτιού (ντουλάπι, ψυγείο, φλιτζάνι, βάζο, πίνακας κ.λπ.) ώστε να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του χωρίς καν να το καταλάβει. Αν ζορίζεται στα μαθηματικά, ζητήστε του να υπολογίσει εκείνο τα ρέστα που πρέπει να πάρει στο μίνι μάρκετ και βάλτε μια αφίσα με την προπαίδεια στο δωμάτιό του.

    Κάντε το διάβασμα παιχνίδι

    Για τα θεωρητικά μαθήματα, αντί να κάθεστε πάνω από το κεφάλι του όταν διαβάζει (άλλωστε, δεν έχετε αυτή τη δυνατότητα και λόγω έλλειψης χρόνου) ζητήστε από το παιδί αφού μελετήσει το μάθημα να σας το διηγηθεί σαν παραμύθι ή ιστοριούλα. Έτσι, μπορείτε να κάνετε την επαλάληψη ακόμα και μέσα στο αυτοκίνητο όταν γυρίζετε από τα αγγλικά.

    Δημιουργήστε ένα δίκτυο υποστήριξης

    Φροντίστε να γνωρίσετε κάποιες από τις μαμάδες των συμμαθητών του παιδιού σας και ανταλλάξτε τηλέφωνα ώστε να μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιον όταν δεν είστε σίγουρη σε ποιο κεφάλαιο βρίσκονται ή εάν κάτι δεν έχει καταλάβει το παιδί καλά.

    Μη χάνετε τις συναντήσεις με τους εκπαιδευτικούς

    Όσο πιεσμένο κι αν είναι το πρόγραμμά σας, προσπαθήστε να παραβρίσκεστε πάντα στις καθιερωμένες ενημερώσεις που κάνουν οι δάσκαλοι στους γονείς. Με αυτό τον τρόπο θα ενημερώνεστε έγκαιρα στην περίπτωση που ο εκπαιδευτικός έχει εντοπίσει κάποια αδυναμία για να προλάβετε να την αντιμετωπίσετε. Εάν σας είναι αδύνατο να είστε εκεί τη συγκεκριμένη μέρα; και ώρα, φροντίστε να ξεκλέψετε πέντε λεπτά για να μιλήσετε με το δάσκαλο την άλλη μέρα το πρωί όταν θα πάτε το παιδί στο σχολείο ή το μεσημέρι που θα το πάρετε.

     

    Πηγή: sciencearchives.wordpress.com

  • GLOSSA-1

    Πότε βάζουμε «ν» και άλλα λάθη στην ελληνική γλώσσα!

    Λέμε «τον Νίκο» ή «το Νίκο»; Είναι σωστό το «όσον αφορά σε»; Πότε το κόμμα είναι αχρείαστο και γιατί καμιά φορά τα «που» και «πως» απαιτούν τόνο; Συγκεντρώνουμε δέκα συνηθισμένες παρεξηγήσεις της ελληνικής γλώσσας που προκαλούν συχνά συντακτικά και γραμματικά λάθη, και βρίσκουμε ποια είναι η σωστή τους χρήση σε κάθε περίπτωση.

    *Πότε βάζουμε τελικό «ν»; Γιατί γράφουμε «τον κήπο» αλλά «το γαμπρό»;
    Όταν το «τον» ή το «την» είναι άρθρο (και όχι αντωνυμία – π.χ. τον μισώ – οπότε παίρνει πάντα τελικό «ν»), παίρνει «ν» εφόσον η λέξη που ακολουθεί ξεκινά από φωνήεν ή από τα εξής σύμφωνα: κ, π, τ, ξ, ψ και μπ, ντ, γκ, τσ, τζ. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις δεν παίρνει «ν». Παρ’ όλα αυτά, γλωσσολόγοι, όπως ο καθηγητής Τσοπανάκης, προτείνουν το αρσενικό άρθρο «τον» να γράφεται πάντα με «ν» ώστε να ξεχωρίζει από το ουδέτερο «το».

    *Πότε βάζουμε κόμμα πριν από αναφορική πρόταση; Πώς αλλάζει το νόημα με ένα κόμμα πριν από αναφορική πρόταση; Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση «Δεν έφαγαν τα φρούτα που ήταν σάπια». Έτσι, χωρίς κόμμα, εννοεί πως από όλα τα φρούτα που υπήρχαν, δεν έφαγαν αυτά τα οποία ήταν σάπια. Τώρα, αν γράψουμε «Δεν έφαγαν τα φρούτα, που ήταν σάπια», εννοούμε πως όλα τα φρούτα ήταν σάπια. Στην πρώτη περίπτωση, η αναφορική πρόταση προσδιορίζει άμεσα το υποκείμενο, ενώ στην δεύτερη όχι.

    *Πότε παίρνουν τόνο το «που» και το «πως»; Τα «που» και «πως» τονίζονται όταν είναι ερωτηματικά, ακόμη κι αν βρίσκονται σε πλάγια πρόταση – π.χ. «Πού πας;» ή «Πες μου πώς σε λένε». Επίσης, τονίζονται στις εκφράσεις «πού και πού», «αραιά και πού», «πώς και πώς». Όταν δεν τονίζονται, είναι αναφορικά, δηλαδή το «που» σημαίνει «ο οποίος» και το «πως» σημαίνει «ότι» (π.χ. «εκείνος που φταίει» ή «πες μου πως είναι αλήθεια»).

    *Παίρνουν τόνο οι αντωνυμίες «μου, σου, του»;
    Στους αδύνατους τύπους των αντωνυμιών όπως οι παραπάνω, προστίθεται τόνος όταν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτούν ως εγκλιτικές. Δηλαδή θα γράψουμε «Η φίλη μου είπε» όταν εννοούμε «η δική μου φίλη είπε», ενώ θα γράψουμε «Η φίλη μού είπε» όταν εννοούμε «η φίλη είπε σε εμένα».

    *Πότε λέμε «τριάμισι» και πότε «τρεισήμισι»;
    Όλα εξαρτώνται από το όνομα που συνοδεύουν τα συγκεκριμένα αριθμητικά. Όταν είναι ουδέτερο, θα πούμε τριάμισι (π.χ. τριάμισι φρούτα και όχι τρεισήμισι φρούτα), ενώ στις άλλες περιπτώσεις θα πούμε τρεισήμισι (π.χ. τρεισήμισι σοκολάτες).

    *Πότε το «ότι» γράφεται «ό,τι»;
    Ένας εύκολος τρόπος να θυμάστε πότε πρόκειται για «ό,τι» είναι να μπορείτε νοητά να το αντικαταστήσετε με τη λέξη «οτιδήποτε» ή τη φράση «αυτό το οποίο». Σε διαφορετική περίπτωση, το ότι είναι ειδικό και σημαίνει «πως». Στην πρώτη περίπτωση λοιπόν λέμε «Πες μου ό,τι θέλεις» (δηλαδή οτιδήποτε θέλεις/αυτό το οποίο θέλεις) και στη δεύτερη περίπτωση «Πες μου ότι θέλεις» (δηλαδή πες μου πως θέλεις).

    *Πότε λέμε «επέλεξε» και πότε «επίλεξε»; Στην προστακτική, δεν χρησιμοποιούμε χρονική αύξηση (το «ε» πριν το ρήμα ή μετά την πρόθεση). Έτσι, για παράδειγμα, η λέξη «επέλεξε» είναι γ’ πρόσωπο του Αορίστου ενώ η λέξη «επίλεξε» είναι β’ πρόσωπο Προστακτικής. Άλλα παραδείγματα σωστής προστακτικής είναι τα «παράγγειλέ μου» (και όχι παρήγγειλε μου), «υπόκυψε» (και όχι υπέκυψε), «κατάπληξέ τους» (και όχι κατέπληξέ τους).

    *Κατ’ αρχήν ή κατ’ αρχάς;
    Το «κατ’ αρχήν» σημαίνει «στα βασικά σημεία», όπως για παράδειγμα όταν μιλάμε για ένα νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ως προς την ουσία του, τις βασικές αρχές του. Επίσης, σημαίνει «για λόγους αρχής». Αντίθετα, το «κατ’ αρχάς» είναι αυτό που θα πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν εννοούμε «στην αρχή, αρχικά».

    *Λέμε «όλους όσους» ή «όλους όσοι»;
    Το σωστό είναι «χαιρετώ όλους όσοι ήρθαν» και όχι «χαιρετώ όλους όσους ήρθαν» γιατί το «όσοι» είναι υποκείμενο στο ρήμα που ακολουθεί. Ωστόσο, θα πούμε «όλους όσους» όταν αντί για υποκείμενο είναι αντικείμενο (π.χ. στην πρόταση «χαιρετώ όλους όσους ξέρω»).

    *Όσον αφορά κάτι ή σε κάτι; Είναι τελικά εμπρόθετη ή απρόθετη η σύνταξη του ρήματος «αφορώ»;
    Η αρχική σύνταξη του ρήματος, όταν αυτό σήμαινε «αποσκοπώ, αναφέρομαι σε κάτι» και με αυτή τη σημασία χρειάζεται πρόθεση (π.χ. «το θέμα αυτό αφορά στην εκπαιδευτική πολιτική»). Ωστόσο, πλέον είναι συχνότερη η χρήση του ρήματος «αφορώ» με την σημασία του «ενδιαφέρω», οπότε και δεν χρειάζεται πρόθεση («αυτό δεν σε αφορά» και όχι «αυτό δεν αφορά σε εσένα»). Γενικότερα, στον ανεπίσημο προφορικό λόγο έχει επικρατήσει η απρόθετη σύνταξη, αλλά ο καθηγητής γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτης αναφέρει πως «είναι ορθότερη η σύνταξη «αφορώ σ» (πβ αποβλέπω, αποσκοπώ σε).

     

    Πηγή: in2life.gr

  • untitled

    Τι παθαίνουν οι “κακοί” μαθητές μέσα στην τάξη και δε συμμετέχουν;

    Μια εύκολη απάντηση είναι ότι δε διάβασαν το μάθημα ή δεν πρόσεχαν.  Παρακάτω γίνεται αναφορά σε άρθρο που  γράφτηκε από την Nell Keddie   το 1971  και  παραμένει ως τώρα επίκαιρο.   Το άρθρο,  δεν περιορίζεται μόνο στο τι συμβαίνει με τις επιδόσεις των μαθητών στη σχολική  τάξη,  αλλά δείχνει και  τις επιδράσεις της κυρίαρχης γνώσης  σε αυτές.

    “Οι μαθητές του Α (άριστα) έχουν την ικανότητα να κάνουν κτήμα τους τα γνωστικά αντικείμενα. Χειρίζονται άνετα αφηρημένες έννοιες και νοητικό υλικό. Όμως οι μαθητές του Γ (καλά)  χρειάζονται μια πιο συγκεκριμένη και οικεία, εμπλουτισμένη με παραδείγματα, ύλη που να είναι βασισμένη στην εμπειρία, να είναι σε κατανοητή γλώσσα για να αφομοιωθεί.”

    Η Nell Keddie σε άρθρο της με τίτλο « Classroom Knowledge»  που περιλαμβάνεται στο Young(επιμ) ,Knowledge and control , 1971 σελ.156 υποστηρίζει ότι οι αλλαγές σε αναλυτικά προγράμματα (ώρες διδασκαλίας, τύποι γνωστικών αντικειμένων, ωρολόγιο πρόγραμμα και άλλα), δεν είναι οι κατάλληλες αλλαγές που μπορούν να βοηθήσουν μαθητές με χαμηλές επιδόσεις. Αυτό που πρέπει να αλλάξει κατά την Nell Keddie είναι οι ιεραρχικές κατηγορίες της ικανότητας και της γνώσης που επιβραβεύονται από το σχολείο.  Κατηγορίες βέβαια  που επιβάλλονται από τα αναλυτικά προγράμματα, και το σχολείο είναι υποχρεωμένο να τις αποδεχτεί  για να κρίνει το ποιος μαθητής κατέχει τη γνώση. Η ανανέωση των σχολείων μπορεί να γίνει μόνο αν μεταβληθούν εκ βάθρων οι κατηγορίες  για το τι θεωρείται “γνώση”.

    Πιο αναλυτικά η Keddie μελέτησε ένα  σχολείο σχετικά με τον ορισμό της ικανότητας ενός μαθητή σε συνάρτηση με το χειρισμό της ύλης και της γνώσης σε ορισμένη κατηγορίας ικανότητας. Οι μαθητές του Α (άριστα) έχουν την ικανότητα να κάνουν κτήμα τους τα γνωστικά αντικείμενα. Χειρίζονται άνετα αφηρημένες έννοιες και νοητικό υλικό. Όμως οι μαθητές του Γ (καλά) χρειάζονται μια πιο συγκεκριμένη και οικεία, εμπλουτισμένη με παραδείγματα, ύλη που να είναι βασισμένη στην εμπειρία, να είναι σε κατανοητή γλώσσα για να αφομοιωθεί.

    Η Keddie σύμφωνα  με τα παραπάνω αποτελέσματα, που περιγράφηκαν περιληπτικά, κατέληξε ότι οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να θεωρήσουν ότι οι διαφορές που διαμορφώνονται στις επιδόσεις μεταξύ των μαθητών Α και Γ, σημαίνουν ότι η μία ομάδα είναι καλύτερη από την άλλη. Και επιχειρηματολογώντας πάνω σε αυτή τη θέση αναφέρει ότι οι μαθητές του Α (άριστα)  έχουν μια ιδιαίτερη ικανότητα που τους επιτρέπει να εισέρχονται σε ένα σύστημα σκέψης διαφορετικό από  αυτό της καθημερινότητας. Μπορούν να εργάζονται και να αποδίδουν στο  γνωστικό πλαίσιο που είναι ήδη κατασκευασμένο και εφαρμόζεται στα σχολεία.

    Αυτό το πλαίσιο χαρακτηρίζεται από μια εξειδίκευση της γνώσης σε αντιπαράθεση με την καθημερινή γνώση. Οι οπτικές  ενός  γνωστικού αντικειμένου, άρα και η μορφή των ερωτήσεων κατανόησης που θα υποβληθούν στους μαθητές,  σχετίζονται και οργανώνονται με βάση αυτή την εξειδίκευση. Οι οπτικές όμως που αφορούν την καθημερινή εμπειρία, παραμερίζονται και δεν οργανώνονται ανάλογες ερωτήσεις, στις οποίες οι μαθητές του Γ θα μπορούσαν να ανταποκριθούν.

    Συγκεκριμένα αναφέρει ένα παράδειγμα από τη διδασκαλία της Κοινωνιολογίας, λέγοντας ότι  σε αυτό το μάθημα δεν τίθεται σοβαρός προβληματισμός για θέματα όπως η σκληρότητα και η απανθρωπιά.  Αντιθέτως τα θέματα που θα διερευνηθούν και θα διδαχτούν, θα είναι έξω από τις εμπειρίες των μαθητών, πολλές φορές σε ένα αφηρημένο επίπεδο. Οι μαθητές λοιπόν θα πρέπει να αποδεχτούν ότι στη διδασκαλία μαθημάτων, αυτά που διδάσκονται θα  απέχουν πολύ από την δική τους έως τώρα εμπειρία.

    Οι μαθητές λοιπόν του Α, συνεχίζει η Keddie έχουν την ικανότητα να αγνοούν σημαντικά ζητήματα του θέματος που διαπραγματεύονται και τα οποία αφορούν καθημερινές τους εμπειρίες. Δίνουν βάση σε ότι δε προέρχεται από την εμπειρία τους και ενδιαφέρονται για το άμεσο και μεμονωμένο ζήτημα- ερώτημα, έξω από το  συνολικό πλαίσιο .

    Οι μαθητές του Γ  αναζητούν περισσότερο το καθημερινό νόημα που αναδύεται από το γνωστικό αντικείμενο που διαπραγματεύεται στη τάξη. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν το βρίσκουν. Γι” αυτό το λόγο πολλές φορές αμφισβητούν το περιεχόμενο των όσων διδάσκονται, χωρίς να προχωρούν στην κατάθεση διευκρινιστικών ερωτημάτων στην τάξη.

    Αποτέλεσμα αυτών είναι οι μαθητές αυτοί να χαρακτηρίζονται ανεπαρκείς να κατανοήσουν τα μαθήματα και οι εκπαιδευτικοί να προσαρμόζουν ανάλογα τις προσδοκίες τους από αυτούς. Προσδοκίες οι οποίες τελικά επιδρούν καθοριστικά στο επίπεδο απόδοσης των μαθητών.

    Το καινούριο που μας λέει η Keddie,  είναι ότι το είδος της γνώσης που προσφέρεται στα σχολεία ή καλύτερα “επιβάλλεται”  από τα σχολεία, διαμορφώνει και τις προσδοκίες των εκπαιδευτικών και άρα τις επιδόσεις και το χαρακτηρισμό των μαθητών.

     

    Στοιχεία από το βιβλίο “Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης”, ,David Blackledge, Barry Hunt , Μεταίχμιο

    Πηγή: fresheducation.gr

  • d2807966d0

    Slow Education: Μάθηση σε…αργούς ρυθμούς!

    Ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό. Ακολουθώντας αυτή τη λογική, το Slow κίνημα υποστηρίζει τη μάθηση που στηρίζεται στις δυνατότητες και στον ρυθμό κάθε παιδιού. Είναι μια λιγότερο αυστηρή εκπαίδευση, με σκοπό όχι την ποσότητα αλλά την ποιότητα της μάθησης.

    Η καλύτερη εκπαιδευτικός στον κόσμο, τίτλος με τον οποίο τιμήθηκε φέτος η Nancie Atwell, διαθέτει στο Μέιν το Κέντρο Διδασκαλίας και Μάθησης, το οποίο δεν θυμίζει σχολείο αλλά εξοχικό στο δάσος. Οι μαθητές της έχουν την πολυτέλεια να διαβάζουν 40 βιβλία κατά μέσο όρο τον χρόνο, κάνουν μαθήματα στον κήπο και ενθαρρύνονται να ερευνήσουν αυτό που βρίσκει ο καθένας ενδιαφέρον, χωρίς τεστ και διαγωνίσματα, αλλά αναλαμβάνοντας εργασίες.

    Ο Ισπανός εκπαιδευτικός και διευθυντής σχολείου Χοάν Ντομένεχ Φραντσέζ ενθαρρύνει τους δασκάλους να αναδείξουν τις δυνατότητες και τα ενδιαφέροντα κάθε παιδιού, μέσα από δοκιμές. Μεταξύ των καινοτόμων εκπαιδευτικών μεθόδων που εφαρμόζουν είναι και οι μαθητές να μην κουβαλούν βαριές τσάντες, για την ακρίβεια να μην έχουν καθόλου βιβλία, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα.

    Το σχολείο De Qian της Κίνας έχει απαρνηθεί τον δυτικό ανταγωνισμό. Διδάσκει κλασική λογοτεχνία, μελέτη της αρχαίας τέχνης και καλλιγραφία (που αν και πολύωρο μάθημα προσαρμόζεται στον ρυθμό του κάθε παιδιού). Το μάθημα δηλαδή θυμίζει κλασική ασιατική φιλοσοφία: να τεντωθείς όσο περισσότερο μπορείς, χωρίς όμως να πιέσεις τον εαυτό σου να το κάνει με τον τρόπο, τον ρυθμό και τον χρόνο του διπλανού σου.

    Ωστόσο η Ιαπωνία, η οποία ήταν η πρώτη που έβαλε το σύστημα της εναλλακτικής εκπαίδευσης στα δημόσια σχολεία το 2002, δεν μπόρεσε να συμβιβαστεί με τους αργούς ρυθμούς μάθησης και την ελευθερία επιλογής των παιδιών. Τελικά απέρριψε τη μεταρρύθμιση 5 χρόνια μετά, κάνοντας λόγο για «δυσκίνητη γενιά».

     

    Πηγή: doctv.gr