• 17f6617c93b8c5ab76e8884718587931

    Virginia Satir – Η Αυτοεκτίμηση του Παιδιού!

    Το παιδί έρχεται στον κόσμο με άγραφη, καθαρή την πλάκα του και η αίσθηση της αξίας και της εκτίμησης είναι ένα υποπροϊόν της μεταχείρησής του από τους μεγάλους.

    Οι ενήλικοι ίσως να μην αντιλαμβάνονται ότι ο τρόπος με τον οποίο πιάνουν ένα παιδί μπορεί να συμβάλλει στην αυτοεκτίμησή του.

    Τα παιδιά μαθαίνουν να εκτιμούν τον εαυτό τους από τις φωνές που ακούνε, από τις εκφράσεις των ματιών των μεγάλων που τα κρατάνε στην αγκαλιά τους, από το μυϊκό τόνο της αγκαλιάς που τα κρατάει, από τον τρόπο που οι μεγάλοι ανταποκρίνονται στα κλάματά τους.

    Αν το μωρό μπορούσε να μιλήσει, θα έλεγε: «Μ’ αγαπούν», «κανείς δε με προσέχει, αισθάνομαι απόρριψη, αισθάνομαι μοναξιά», «είμαι πολυ σημαντικό», «δε μου δίνουν σημασία. Είμαι φόρτωμα για τους άλλους». Όλα αυτά είναι προάγγελοι για τα κατοπινά μηνύματα, τα σχετικά με την αυτοεκτίμησή του.

    Οι γονείς που τώρα ξεκινούν μ’ ένα μωρό, ας προσέξουν τις επόμενες παραγράφους, που θα τους βοηθήσουν να δημιουργήσουν περισσότερες ευκαιρίες για να αναπτυχθεί η αυτοεκτίμησή του.

    1. Συνειδητοποίησε τον τρόπο με τον οποίο πιάνεις το μωρό. Αν εσένα σ’ έπιαναν έτσι, πώς θα αισθανόσουνα; Όταν πιάνεις το παιδί σου, σκέψου τι μαθαίνει το παιδί σου. Είναι το πιάσιμο σκληρό, απαλό, ψυχρό, αδύνατο, γεμάτο αγάπη, φόβο, άγχος; Πες στο παιδί σου τι αισθάνεσαι.

    2. Μάθε να συνειδητοποιείς τις εκφράσεις των ματιών σου. Και παραδέξου τις: «Είμαι θυμωμένος», «φοβάμαι», «είμαι ευτυχισμένος» και τα λοιπά. Το σημαντικό είναι να δοθεί στο παιδί σου άμεση συναισθηματική πληροφόρηση από σένα για σένα.

    3. Τα πολύ μικρά παιδιά έχουν την τάση να πιστεύουν ότι όλα γύρω τους συμβαίνουν εξαιτίας τους, τόσο τα καλά, όσο και τα άσχημα περιστατικά. Ένα σημαντικό μέρος της εκμάθησης του αυτοσεβασμού αποτελεί ο σαφής διαχωρισμός των περιστατικών που σχετίζονται με το παιδί από εκείνα που αφορούν κάποιον άλλον. Όταν μιλάς στο παιδί σου, να καθορίζεις επακριβώς σε ποιον αναφέρονται οι αντωνυμίες που χρησιμοποιείς.

    Για παράδειγμα, μια μητέρα που έχει θυμώσει με τη συμπεριφορά ενός από τα παιδιά της, μπορεί να πει: «Εσείς τα παιδιά ποτέ δε μ’ακούτε όταν σας μιλάω!» Αυτή τη φράση την ακούνε και την πιστεύουν όλα τα παιδιά που τυχαίνει να είναι μπροστά, παρόλο που το μηνυμά της απευθύνεται ειδικά σε ένα.

    4. Υποστηρίξτε την ικανότητα και την ελευθερία των παιδιών να σχολιάζουν και να ρωτάνε, ώστε το κάθε άτομο να μπορεί να πιστοποιήσει τι συμβαίνει. Στο παράδειγμα που ανέφερα παραπάνω, το παιδί που είναι ελεύθερο να ρωτάει, θα ζητήσει να μάθει: «Για μένα το λες;»

    Χρησιμοποιώ μια μεταφορά που οι οικογένειες βρίσκουν πολύ χρήσιμη. Σκεφτείτε μια στρογγυλή πηγή που έχει εκατοντάδες μικρά σιντριβάνια. Φανταστείτε καθεμιά από αυτές τις μικρές τρύπες, σαν ένα σύμβολο της προσωπικής μας ανάπτυξης. Καθώς μεγαλώνουμε, όλο και περισσότερα σιντριβάνια ανοίγουν. Άλλα τελειώνουν και κλείνουν. Το σχέδιο των νερών συνεχώς αλλάζει. Μπορεί πάντα να είναι όμορφο.

    Είμαστε δυναμικά όντα, σε συνεχή κίνηση. Καθεμιά από τις πηγές μας λειτουργεί ακόμη και στη νηπιακή μας ηλικία.

    Το ψυχολογικό απόθεμα από το οποίο το νήπιο αντλεί αυτεκτίμηση είναι η συνισταμένη όλων των δράσεων, αντιδράσεων και αλληλεπιδράσεων μεταξύ των προσώπων που νοιάζονται γι’ αυτό το παιδί.

    Απόσπασμα από το βιβλίο της Βιρτζίνια Σατίρ, «Πλάθοντας Ανθρώπους», Εκδόσεις Κέδρος.

    Πιστή στην πεποίθησή της ότι τα συγκροτημένα άτομα προέρχονται από αρμονικές και συγκροτημένες οικογένειες, η κορυφαία στο χώρο της οικογενειακής ψυχοθεραπείας Αμερικανίδα Βιρτζίνια Σατίρ εξηγεί στο βιβλίο αυτό την άρρηκτη σχέση ανάμεσα στην οικογενειακή ζωή και στο χαρακτήρα που διαμορφώνει μεγαλώνοντας κάθε παιδί.

    Η συγγραφέας, με σαφή και κατανοητό τρόπο, εξετάζει βασικά θέματα της διάπλασης του ατόμου, των διαπροσωπικών σχέσεων και του κύκλου της ζωής (Αυτοεκτίμηση, Μορφές Επικοινωνίας, Οργάνωση της οικογένειας, Οικογένεια και κοινωνία, κ.ά.), ενώ σκιαγραφεί τα βασικά χαρακτηριστικά της οικογένειας του μέλλοντος.

    Καρπός πολύχρονης εμπειρίας και έρευνας στο χώρο της οικογενειακής θεραπείας, το «Πλάθοντας ανθρώπους», από το 1972 που πρωτοκυκλοφόρησε, έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από δώδεκα γλώσσες.

    VirginiaSatir4.jpg

    Η Αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Βιρτζίνια Σατίρ (1916-1988) υπήρξε από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στο χώρο της οικογενειακής ψυχοθεραπείας. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Διεθνούς Εταιρίας Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας και ταξίδεψε σε πολλές χώρες, όπου δίδαξε και ίδρυσε παρόμοιες εταιρίες. Ήταν μία από τους πρωτεργάτες και τους σημαντικότερους εκπροσώπους τόσο της συστημικής προσέγγισης στην οικογενειακή θεραπεία όσο και του Κινήματος του Ανθρώπινου Δυναμικού (Human Potential Movement). Εκτός από το «Πλάθοντας ανθρώπους», στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία της: «Τα πολλά σου πρόσωπα», «Κατανόησε τον εαυτό σου» και «Ανθρώπινη επικοινωνία».

     

    Πηγή: www.o-klooun.com

  • anoijhkalokairi

    Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά!

    Γιατί είναι σημαντική η ποίηση για τα παιδιά και πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά την αγάπη για την ποίηση; Ο ποιητής Kenn Nesbitt δίνει τις απαντήσεις του στα ερωτήματα αυτά με μοναδικό τρόπο.

    “Όταν επισκέπτομαι σχολεία δεν λέω ποτέ στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική γιατί δεν θέλω να τα μπλοκάρω. Δεν θέλω να σκεφτούν ότι προσπαθώ να τα διδάξω κάτι. Έτσι απλά τους λέω αστεία ποίηματα και τους δείχνω στη βιβλιοθήκη πού να βρουν περισσότερα αστεία ποίηματα! Στη συνέχεια τα αφήνω να κάνουν μόνα τους τα υπόλοιπα. Και τί κάνουν; Γράφουν ποιήματα σαν τρελά! Διαβάζουν τόσα ποιήματα που ο βιβλιοθηκάριος δεν τα προλαβαίνει”.

    Η Ποίηση είναι σημαντική

    Παρόλο που ποτέ δεν λέω στα παιδιά ότι η ποίηση είναι σημαντική, το πιστεύω αυτό πολύ, και θα σας πω γιατί:

    Η καλή ποίηση πάντα σε κάνει να νιώσεις κάτι: ένα καλό ποίημα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις πεταλούδες στο στομάχι σου ή να σε κάνει να κλάψεις ή να γελάσεις, ή ακόμη να νιώσεις καλύτερα αν είσαι λυπημένος. Μερικές φορές ένα καλό ποίημα μπορεί να έχει κάτι που να αναγνωρίζεις το εαυτό σου σ’αυτό και να σε κάνει να πεις “Έι! έτσι είναι και η ζωή μου!”

    Η ποίηση έχει δύναμη: όλοι θυμόμαστε κάποιους στίχους ποιημάτων. Ο λόγος που τους θυμόμαστε είναι γιατί έχουν μέτρο, ρίμες και άλλα εργαλεία από την τσάντα με τα μαγικά που έχουν τα ποιήματα. Οι ρήτορες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήθελαν να σου πουν κάτι, ήθελαν να θυμάσαι αυτό που θα σου πουν. Δεν ήθελαν απλά να σε πείσουν αλλά τα λόγια τους να εντυπωθούν στο μυαλό σου. Κατέληξαν λοιπόν ότι η ποίηση είναι πιο πειστική από την πρόζα.

    Οι άνθρωποι θυμόνταν τους στίχους των ποιητικών έργων που έβλεπαν, καλύτερα από λέξεις ειπωμένες με διαφορετικό τρόπο. Γι΄ αυτό και έγραφαν τους λόγους τους χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της ποίησης. Σκεφτείτε λοιπόν αν τα παιδιά σας γίνονταν σφουγγάρια ποίησης. Τί θα έμενε στο μυαλό τους; Νέο λεξιλόγιο. Νέες ιδέες. Και ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Μεγαλύτερη φαντασία. Περισσότερη διασκέδαση με το διάβασμα. Πιθανόν δια βιου εξάρτηση από τα βιβλία. Πιθανόν και επιθυμία για συγγραφή!

    Η ποίηση είναι προσωπική υπόθεση: ένα ποίημα μπορεί να πει πράγματα που δεν θα μπορούσαν να ειπωθούν με κανέναν άλλο τρόπο. Το να γράφει κανείς ποίηση μπορεί να λειτουργήσει ως κάθαρση. Μπορεί να βγάλει προς τα έξω σφραγισμένα συναισθήματα. Με την ποίηση μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου, την απέχθειά σου, την άγρια φαντασία σου κ άλλα συναισθήματα που υπάρχουν μέσα σου.

    Η ποίηση είναι κάτι που μπορείς να το μοιραστείς: η ποίηση υπάρχει για να την μοιράζεσαι. Άλλο είναι να διαβάζεις μόνος σου ένα ποίημα, κι άλλο είναι να ακούς τον πατέρα σου να σου το διαβάζει. Αν και το να μοιράζεσαι την ποίηση δεν σημαίνει ούτε να τη διαβάζεις φωναχτά μαζί με κάποιον. Να μοιράζεσαι την ποίηση θα πει να δίνεις ένα ποίημα στην κόρη σου στην αποφοίτησή της. Ή να γράψεις ένα ανόητο ερωτικό ποίημα στη σύζυγό σου, να το κολλήσεις στο ψυγείο, και να την κάνεις να σε ερωτευτεί από την αρχή. Ένα ποίημα που έγραψες είναι το καλύτερο δώρο για έναν φίλο, πάνω από ό,τιδήποτε μπορεί να αγοραστεί με χρήματα.

    Η ποίηση μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο διάβασμα ακόμη και στη συγγραφή: Τα παιδιά δεν διαβάζουν ποίηση μόνο μια φορά. Θα διαβάσουν το βιβλίο τους ξανά και ξανά, αμέτρητες φορές. Έτσι βλέπουν λιγότερη τηλεόραση και παίζουν λιγότερα βιντεοπαιχνίδια. Βάλτε την ποίηση στα χέρια των παιδιών σας και θα δημιουργήσετε τους καλύτερους εφ’ όρου ζωής αναγνώστες.

    Πώς να φέρεις τα παιδιά κοντά στην Ποίηση

    Δεν φέρνεις τα παιδιά κοντά στην ποίηση βομβαρδίζοντάς τα με κανόνες μέτρησης συλλαβών ή αναλύσεις δομών, περιεχομένου και τεχνικών. Αυτά είναι σημαντικά αλλά πρέπει να προκύψουν λίγο αργότερα. Η δική μου άποψη είναι:

    – Κάντε την ποίηση διασκέδαση: Μοιραστείτε με τους μαθητές σας αστεία ποιήματα που θα βρείτε.

    – Μεταμφιεστείτε. Δραματοποιήστε. Χρησιμοποιήστε δυνατή φωνή ή ψίθυρο, ή φωνή ηλικιωμένου ή γαλλική προφορά ανάλογα με το ποίημα που μοιράζεστε.

    – Απομνημονεύστε και απαγγείλτε: Αφήστε τα παιδιά να απομνημονεύσουν τα αγαπημένα τους ποιήματα και να τα απαγγείλουν με δυνατή φωνή στην τάξη. Το γέλιο και το χειροκρότημα θα τα ωθήσει να θέλουν να το κάνουν αυτό ξανά και ξανά!

    – Γιορτάστε με ποιήματα! Απόκριες, Πρωταπριλιά, Γενέθλια κλπ. είναι υπέροχες μέρες – αφορμές για να μοιραστείτε αστεία ποίηματα.

    – Βρείτε τον αγαπημένο σας ποιητή και μην σταματάτε να διαβάζετε ποιήματά του!

    Πολλά πράγματα είναι σημαντικά για τα παιδιά στο σχολείο. Η καλή υγεία. Η καλή διατροφή. Η άφθονη άσκηση. Η γραφή και η ανάγνωση. Τα μαθηματικά, η γεωγραφία κλπ. Άλλα αν θέλετε τα παιδιά σας να μην μάθουν απλά να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να μάθουν να ΑΓΑΠΟΥΝ να διαβάζουν και να γράφουν, βάλτε την ποίηση στη ζωή τους. Διαβάστε τους τα αγαπημένα σας ποιήματα. Αγοράστε τους ένα βιβλίο. Πηγαίνετε μαζί τους στη βιβλιοθήκη το Σάββατο. Κάντε την ποίηση…προτεραιότητα!”

     

    Πηγή: tvxs.gr

  • 325381

    Aπομάκρυνση των νέων από τις κακές παρέες και το επίφοβο περιβάλλον ή μια σωστή διαπαιδαγώγηση τους; Ο αυξημένος ρόλος των γονιών!

    Συμβαίνει συχνά  να συζητάς με τους γονείς και να διαπιστώνεις τον φόβο τους από την αύξηση τον τελευταίο καιρό των πιθανών βλαπτικών ερεθισμάτων, στα οποία εκτίθενται καθημερινά τα παιδιά τους, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της εφηβείας. Ύποπτες παρέες, δίκτυο, ξενύχτι σε κλαμπ  είναι μερικές από αυτές τις πηγές των επίφοβων πηγών του κακού όπως λένε. Συνήθως όμως διακρίνει κανείς και μία επιδίωξη των γονιών μείωσης ή αποφυγής, κατά το δυνατόν, αυτών των επίφοβων χώρων, με την ελπίδα πως μειώνεται παράλληλα ο κίνδυνος υιοθέτησης κάποιας «παρεκκλίνουσας» συμπεριφοράς από τα παιδιά ή τους έφηβους.

    Με τη συζήτηση όμως διαπιστώνεις ότι για κάθε γονιό είναι διαφορετικές αυτές οι επίφοβες πηγές των ερεθισμάτων και οι παρεκκλίνουσες συμπεριφορές των εφήβων.  Η αντίληψη για αυτές εξαρτάται από τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις των γονιών, καθώς και την περισσότερο ή λιγότερο αυστηρή ή φιλελεύθερη διαπαιδαγώγηση που υιοθετούν και προσπαθούν να τηρήσουν στην οικογένεια τους.

    Όμως, ανεξαρτήτως διαπαιδαγώγησης, συχνά οι περισσότεροι γονείς δίνουν περισσότερο βάρος στην αναίρεση των επιδράσεων που θεωρούν αρνητικές και ασχολούνται λιγότερο με την θωράκιση των νέων ανθρώπων, έτσι ώστε να αξιολογούν και να επιλέγουν τον σωστό δρόμο, απέναντι σε επιδράσεις και επηρεασμούς κάθε είδους.

    Είναι φανερό πως αυτό θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο σε κάθε διαπαιδαγώγηση, επειδή ή ποικιλία και η διαφορετικότητα των επιδράσεων συντελεί ακριβώς στην ωρίμανση του νέου ανθρώπου και συνακόλουθα στην θωράκιση του απέναντι σε επιλογές που δεν προάγουν την ψυχοκοινωνική του εξέλιξη.

    Όμως δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς ακολουθούν μια αντίστροφη πορεία, ανάλογη με αυτήν που επέλεξαν οι γονείς στην κινηματογραφική ταινία ο «Κυνόδοντας». Μια ταινία ενός νέου Έλληνα σκηνοθέτη η οποία μάλιστα βραβεύθηκε στο φεστιβάλ των Καννών. Σε αυτήν την ταινία φαίνονται καθαρά τα αδιέξοδα της πολιτικής να απομακρύνουμε τα νεαρά παιδιά από τις «βλαπτικές» επιρροές, που καθημερινά τους βομβαρδίζουν. Για όσους δεν είδαν την ταινία τα τρία παιδιά της οικογένειας στην ταινία βρίσκονται ήδη στην εφηβεία, έχοντας μεγαλώσει περίκλειστα στους τέσσερις τοίχους της οικογενειακής γαλήνης, πιστεύοντας ότι ο έξω κόσμος μοιάζει με  ότι οι γονείς τους μεταφέρουν ως αληθινό, ανάλογα πάντοτε με ότι αυτοί θεωρούν «αποδεκτό». Τα παιδιά δηλαδή δεν έχουν αυτό που ονομάζουμε προσλαμβάνουσες παραστάσεις του έξω κόσμου. Το ευφυέστατο, βέβαια, σενάριο έχει καταστροφική κατάληξη για τον«επαναστάτη» έφηβο το ένα από τους τρεις πού θα αποδράσει από το κλειστό σπίτι στον έξω κόσμο. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, όταν ο πραγματικός κόσμος του είναι παντελώς άγνωστος.

    Η υπερβολική ασφαλώς εξιστόρηση στον «Κυνόδοντα» αναδεικνύει όμως την αδήριτη ανάγκη ανοίγματος της οικογένειας στη υπαρκτή πραγματικότητα. Η επιλογή των ερεθισμάτων και των επιρροών, καθώς και τυχόν αφομοίωση τους, θα καθοριστεί από το χαρακτήρα του κάθε παιδιού όπως και τις βασικές αξίες πού διαμορφώνει. Σε αυτό το δεύτερο ο ρόλος της οικογένειας είναι καίριος και δεν θα πάψει να υφίσταται όσα – και όποιας μορφής – ερεθίσματα έρχονται από τον κάθε λογής περίγυρο.

    Γι´αυτό και χρειάζεται καθημερινή και σε βάθος ενασχόληση με τα παιδιά, αξιολογώντας από κοινού, συμφωνώντας και διαφωνώντας, συμπεριφορές πού προκύπτουν συνεχώς σε ένα ταχύτατα μεταβαλλόμενο τοπίο. Κάτι τέτοιο αποτελεί προϋπόθεση για την διάπλαση των ανθρώπων με πολυμέρεια και ισχυρούς ηθικούς κώδικες. Η πολυμέρεια προφυλάσσει από τον εγκλωβισμό σε αλάθητες θεωρίες «μιας και μοναδικής αλήθειας», από τις πάμπολλες πού κυκλοφορούν και ασκούν γοητευτική επίδραση σε νέους ανθρώπους, λόγω της τάσης τους προς το απόλυτο.

    Οι (υπό διαμόρφωση) ηθικοί κώδικες προφυλάσσουν από την άκριτη τάση προσομοίωσης των νέων στην «αγέλη» και το συχνό μιμητισμό των υιοθετούμενων από αυτήν συμπεριφορών. Τελικά οι νέοι πού καλούνται να κρίνουν των ποικιλία των ερεθισμάτων και επιρροών συνηθέστερα αποκτούν μία κριτική στάση απέναντι σε όλα αυτά.

    Η σημασία των προτύπων

    Σίγουρα ο ρόλος της οικογένειας είναι διαπαιδαγωγικός, καθώς βασικός τρόπος επηρεασμού των παιδιών είναι η στάση ζωής που έχει αυτή για τα γεγονότα. Πρέπει οι νέοι να βλέπουν να υιοθετούν όσα διακηρύσσουν οι γονείς και να τους πείθουν με το παράδειγμα τους. Ιδιαίτερα σε μικρότερες ηλικίες η δύναμη τού παραδείγματος είναι καθοριστική. Τα παιδιά αναπτύσσονται αντιγράφοντας λόγο, συμπεριφορές και τρόπους αντιμετώπισης προβλημάτων από τους γονείς, ακολουθώντας τα καθημερινά παραδείγματα πού προσφέρουν, πριν ακόμα αποκτήσουν λεκτική επικοινωνία. Τα παιδιά θα δοκιμάσουν αυτό πού τρώμε και τον τρόπο με τον οποίο το τρώνε, θά μιμηθούν το ντύσιμο του μπαμπά ή της μαμάς, ανάλογα με το φύλο τους.

    Αν προσπαθούνε οι γονείς να επιλύσουν τα προβλήματα υψώνοντας τη φωνή ή συζητώντας, θα προσπαθήσουν να κάνουν το ίδιο, ώστε να επιτύχουν το σκοπό τους.

    Όπως και η αξία του παραδείγματος αποδεικνύεται ευεργετική για την υιοθέτηση υγιεινών προτύπων ζωής, τα οποία καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό στην παιδική ηλικία Συναντάμε συχνότερα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά σε οικογένειες όπου ο ένας ή και οι δυο γονείς είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Οι ώρες τηλεθέασης των παιδιών βρίσκονται επίσης σε σχέση ανάλογη με τις αντίστοιχες ώρες τηλεθέασης των ενηλίκων στο σπίτι.

    Το ίδιο συμβαίνει και με το κάπνισμα, που εδώ η βλαπτικότητα του ξεκινάει από την εποχή που η μητέρα είναι έγκυος και καπνίζει μέχρι το παθητικό κάπνισμα που υφίστανται τα νεαρά παιδιά. Και αν ο γονιός, ο δάσκαλος και ο γιατρός έχουν πειστεί για τις αρνητικές επιπτώσεις του καπνίσματος και συστήνουν αποχή από αυτό, καλά θα κάνουν να αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση.

    Τελικά η συνειδητοποίηση της ισχύος του παραδείγματος που δίνουν στους νεώτερους μπορεί να αποδειχθεί ευεργετική και για τους γονείς. Αποκτούν οι τελευταίοι ένα επιπλέον κίνητρο ώστε να βελτιώσουν την καθημερινή τους ζωή, υιοθετώντας όλες εκείνες τις συμπεριφορές πού είναι ωφέλιμες και αποφεύγοντας τις επιβλαβείς. Με αυτόν τον τρόπο θα κερδίσουνε την εκτίμηση των παιδιών τους στις επιλογές τους, αποφεύγοντας το «δάσκαλε που δίδασκες» και τονώνοντας σημαντικά την αυτοεκτίμησή τους.

     

    Πηγή: sciencearchives.wordpress.com

  • 172741-paidakia1ab-620x320

    Ποιος διαπαιδαγωγεί τα παιδιά τελικά;

    Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, ο Ταξίαρχος Μάρσαλ ανακάλυψε πως μόνο ένα ποσοστό 15-20% οπλιτών θα πυροβολούσε χωρίς ενδοιασμούς έναν ακάλυπτο και εκτεθειμένο στρατιώτη του εχθρού.

    Τα ποσοστά αυτά επιβεβαίωσαν και οι έρευνες της Γκρίφιθ, η οποία μελέτησε τα ποσοστά των νεκρών κατά τη διάρκεια των πολέμων του Ναπολέοντα αλλά και των μαχών του Αμερικανικού Εμφυλίου.

    Από τις έρευνες αυτές, άρα, προκύπτει πως οι άνθρωποι δεν γεννιούνται ασυγκίνητοι φονιάδες. Άραγε τα ίδια ποσοστά υπάρχουν και σήμερα; Αν γινόταν μια έρευνα σήμερα για το πόσο εύκολα κανείς μπορεί να πάρει την απόφαση να σκοτώσει κάποιον, θα είχε τα ίδια αποτελέσματα;

    Εξαιτίας της υπερβολικής και παρατεταμένης έκθεσης στην εικονοποιημένη βία, τα παιδιά μας υποβάλλονται σε μια συστηματική διαδικασία μετάλλαξης η οποία διαστρεβλώνει τη γνωσιακή, συναισθηματική και κοινωνική τους ανάπτυξη έτσι ώστε να την διαποτίζει με εθισμό για βίαιη αντίδραση χωρίς τύψεις.

    Ο Ντιούι δήλωνε πως οτιδήποτε περιβάλλει το παιδί συνάμα το διδάσκει. Σύγχρονες έρευνες αναφέρουν ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας στις ΗΠΑ παρακολουθούν δύο ώρες την μέρα κινούμενα σχέδια με αποτέλεσμα να εκτίθονται σε σχεδόν δέκα χιλιάδες βιαία επεισόδια ετησίως.

    Το μέσο Αμερικανόπουλο μέχρι να κλείσει τα 18 θα έχει παρακολουθήσει διακόσιες χιλιάδες δραματοποιημένες εκδηλώσεις βίας και σαράντα χιλιάδες φόνους.

    Ο δρ. Πουσέντ, καθηγητής ψυχιατρικής του πανεπιστημίου Χαρβαντ, αναφέρει ότι οι επιπτώσεις της «κακοποίησης» που υφίσταται ένα παιδί το οποίο εκτίθεται στις βίαιες εικόνες των ΜΜΕ, δεν διαφέρουν από εκείνες ενός θύματος σεξουαλικής κακοποίησης ή ενός παιδιού που ζει σε εμπόλεμη ζώνη.

    Τα τελευταία χρόνια το τηλεοπτικό σύμπαν ανέλαβε τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας. Αυτό το τηλεοπτικό σύμπαν μπολιάζει τα παιδιά μας με εντυπωσιακές εικόνες βίας με αποτέλεσμα να ενεργοποιείται μια βαθμιαία διαδικασία απευαισθητοποίησης και αλλαγής της προσωπικότητας.

    Με αυτό τον τρόπο, οι οικογενειακές καταβολές και νόρμες παραχωρούν τη θέση τους σε ένα νεοσύστατο πακέτο αξιών που αγκαλιάζει τις καταστροφές, τη βία, τον θάνατο. Παλιότερα οι τηλεοπτικοί ή κινηματογραφικοί ήρωες αποτελούσαν μέρος επινοημένων παιχνιδιών. Δηλαδή, τα παιδιά ενσωμάτωναν τους ήρωες των ΜΜΕ σε πρωτότυπες ιδέες, όπως αναπαράσταση μιας επίσκεψης στο φουρνάδικο της γειτονίας.

    Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι ήρωες να κινούνταν σε ένα πλαίσιο που περιελάμβανε μεγάλη γκάμα χαρακτήρων από πραγματικές καθημερινές δραστηριότητες και εμπειρίες των παιδιών.

    Με ψυχολογικούς όρους τα παιδιά εφάρμοζαν στο δημιουργικό τους παιχνίδι τους κοινωνικούς κανόνες και τις νόρμες και καθώς ακολουθούσαν σενάρια δικής τους επινόησης ενισχύονταν οι κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές. Σήμερα τα παιχνίδια των παιδιών δεν είναι ούτε αυθόρμητα ούτε πρωτότυπα.

    Τα παιδιά σήμερα μαθαίνουν μέσα από τα παιχνίδια τους να μιμούνται τις αποκλίνουσες οπτικές παραστάσεις. Τα παιδιά απορροφούν αχόρταγα την έξαψη και το πάθος μιας σκηνής που προβάλλει η οθόνη. Όλη αυτή η δραματοποιημένη βία καταγράφεται ευκολότερα στη μνήμη των παιδιών με αποτέλεσμα να αντιδρούν συναισθηματικά εκφράζοντας φόβο.

    Ωστόσο, δεν μπορούν να τοποθετήσουν τις οπτικοποιημένες εικόνες και τα συναισθήματα που τους προκαλούν μέσα σε ένα κατανοήσιμο πλαίσιο. Πώς μπορεί να διακρίνει ένα παιδί την αντισταθμιστική πληροφόρηση μιας σκηνής όπως τα αρνητικά κίνητρα και την τιμωρία που θα υπονοηθεί στο τέλος;

    Τα μικρά παιδιά φαίνεται να θεωρούν πραγματικά ότι εμφανίζεται με μια υλική υπόσταση. Στην αρχή τα παιδιά μαθαίνουν μέσω της μίμησης και μετά από επανωτές επαναλήψεις μαθαίνουν μέσω της ταύτισης. Η βία μεταλαμπαδεύεται.

    Τα αποτελέσματα αυτά είναι ανησυχητικά. Ακούστε τι λένε τα παιδιά σας για την βία. Πώς την ερμηνεύουν; Περιόριστε την επαφή των παιδιών με το βίαιο τηλεοπτικό σύμπαν και αφιερώστε τους περισσότερο από το δικό σας χρόνο.

     

    της Αριστονίκης Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου  Msc Ψυχολόγος Σχολικής – Εξελικτικής κατεύθυνσης

    Πηγή: www.thessalonikiartsandculture.gr

  • cf83cf84cebfcf87cebfcf83-1

    Θέστε έξυπνους στόχους στη ζωή σας!

    Στο κυνήγι της επιτυχίας είναι προσανατολισμένος από τη φύση του ο άνθρωπος. Με τη μορφή της επιτυχίας να είναι διαφορετικά καθορισμένη από τον καθένα. Το αν μπορεί κάποιος να φτάσει στην «δική» του επιτυχία, εξαρτάται από το πόσο γερά έχει θέσει τα θεμέλια της προσπάθειας του. Οι στόχοι είναι αυτοί που αποτελούν τα θεμέλια. Είναι ο χάρτης που θέτει τον σωστό προσανατολισμό για την επίτευξή τους.

    Βραχυπρόθεσμοι ή μακροπρόθεσμοι, οι στόχοι αφυπνίζουν τον μηχανισμό εκείνο του ανθρώπου που θέτει σε λειτουργία την προσπάθεια της επίτευξης. Για να λειτουργήσει σωστά η τελευταία, χρειάζεται ξεκάθαρους και σαφείς στόχους.

    Οι στόχοι:

    • δίνουν συγκεκριμένο προσανατολισμό
    • θέτουν προτεραιότητες
    • ενισχύουν την επιθυμία για το αποτέλεσμα
    • απαιτούν αφιέρωση και εστίαση στις προσπάθειες

    Οι στόχοι μπορούν να χαρακτηριστούν ως στόχοι μέσα από το ακρωνύμιο SMART,το οποίο είναι η καταλληλότερη λίστα ελέγχου για την αξιολόγηση κάθε στόχου. To SMART προέρχεται από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων: Specific, Measurable, Achievable, Realistic, Time-Bound.

    Ένας στόχος θα πρέπει να είναι:

    Συγκεκριμένος (Specific)

    Ξεκάθαρος στόχος, με έμφαση σε αυτό που πρόκειται να συμβεί. Τι επιχειρείται να επιτευχθεί. Πότε θα συμβεί, με χρονικά δοσμένο περιθώριο. Πώς θα συμβεί, οι τρόποι και οι μέθοδοι που θα καταβληθούν για την επίτευξη αυτή. Γιατί θα συμβεί, ποιος είναι ο λόγος που τέθηκε σε εφαρμογή ένα πλάνο, ποια η σημασία του στόχου.

    Μετρήσιμος (Measurable)

    Σημαντικό είναι να μπορεί ο στόχος να μετρηθεί σύμφωνα με τα κριτήρια που έχουν τεθεί.  Έτσι η μέτρηση της προόδου προς την επίτευξη θα είναι εφικτή και θα είναι δυνατή η καταγραφή από τα οφέλη που έχουν αποκομιστεί στη διάρκεια της προσπάθειας.

    Εφικτός (Achievable)

    Ο στόχος θα πρέπει να είναι εμπνευστής της όλης προσπάθειας .Πρέπει να έχει νόημα για όποιον τον θέτει ώστε να παρακινεί όλες τις δυνάμεις και τις ικανότητες του για την επίτευξη. Αποφασιστικότητα και  υφιστάμενες δυνατότητες παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην προσπέραση των εμποδίων που ίσως βρεθούν μπροστά.

    Ρεαλιστικός (Realistic)

    Όταν ο στόχος που τίθεται ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες και τα όρια του ανθρώπου που τον θέτει καταλήγει σε αποτυχία. Γι’ αυτό, είναι σημαντικό να μπορεί να είναι εφικτός και να προχωράει βήμα βήμα.  Έτσι είναι πιο εύκολο να στεφθεί από επιτυχία. Η επιλογή του στόχου πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τις ικανότητες και δεξιότητες του καθενός, μέχρι εκεί που φτάνουν τα όριά  του.

    Χρονικά δεσμευτικός (Time-Bound)

    Ένας στόχος χαρακτηρίζεται επιτυχημένος αν πραγματοποιηθεί μέσα στο χρονικό πλαίσιο που έχει τεθεί από την αρχή για την ολοκλήρωσή του. Η περίοδος αυτή φανερώνει την εξελικτική πρόοδο και θέτει τα χρονικά όρια στα οποία πρέπει να καταβληθούν οι προσπάθειες για την επίτευξη του στόχου. Η χρονική δέσμευση μπορεί να είναι είτε μεγάλη, είτε μικρή καθώς εξαρτάται από το «μέγεθος» του ίδιου στόχου.

    Οι άνθρωποι που δεν βάζουν στόχο στη ζωή τους, είναι αυτοί που φοβούνται την αποτυχία, τα εμπόδια, τη δέσμευση, είναι αυτοί που απογοητεύονται, που καταρρέουν στην πρώτη δυσκολία, αυτοί που δεν γνωρίζουν πώς να το κάνουν ή δεν μπαίνουν καθόλου στην διαδικασία να μάθουν, είναι αυτοί που επηρεάζονται από τρίτους και παρεκκλίνουν της πορείας τους. Οι άνθρωποι όμως που καταφέρνουν να θέσουν στόχους στη ζωή τους είναι εκείνοι που απολαμβάνουν το ταξίδι μαζί με τον προορισμό. Φτάνουν στην προσωπική τους επιτυχία μέσα από τον καθορισμό των επιθυμιών τους.

     

    Πηγή: flowmagazine.gr

  • biblio-imera-gunaikas

    «Γυμναστική» για το μυαλό -25 συνήθειες που κάνουν τον άνθρωπο πιο έξυπνο!

    Ο καθένας μπορεί να «επεκτείνει» το μυαλό του, προσπαθώντας καθημερινά και κάνοντας μικρά βήματα. Αυτό αναφέρει το Time, δημοσιεύοντας μία λίστα με 25 συνήθειες που μπορούν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο να γίνει πιο έξυπνος.

    1. «Κατεβάστε» 10 ιδέες κάθε ημέρα.

    2. Διαβάστε εφημερίδα.

    3. Κάντε τον δικηγόρο του διαβόλου.

    4. Διαβάστε ένα κεφάλαιο βιβλίου.

    5. Αντί για τηλεόραση, παρακολουθείστε εκπαιδευτικά βίντεο.

    6. Διαβάστε στο ίντερνετ ιστοσελίδες με ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

    7. Να προσφεύγετε καθημερινά σε πηγές που ικανοποιούν τη «δίψα» για γνώση.

    8. Μοιραστείτε αυτά που μαθαίνετε με άλλους ανθρώπους.

    9. Γράψτε λίστες με πράγματα που πρέπει να κάνετε: μία λίστα με ικανότητες σχετικές με τη δουλειά σας που θέλετε να αποκτήσετε και μία με πράγματα που θέλετε να πετύχετε στο μέλλον.

    10. Γράψτε λίστα με πράγματα που πετύχατε κάθε ημέρα.

    11. Ξεκινήστε μία λίστα με πράγματα που θέλετε να σταματήσετε να κάνετε.

    12. Καταγράψτε ό,τι μαθαίνετε.

    13. Ενεργοποιείστε τον εγκέφαλό σας, για παράδειγμα τρέχοντας καθημερινά.

    14. Παρακολουθείστε διαδικτυακά μαθήματα.

    15. Μιλήστε με κάποιον που τον θεωρείτε ενδιαφέρον άνθρωπο.

    16. Κάντε παρέα με ανθρώπους πιο έξυπνους από εσάς.

    17. Κάντε ερωτήσεις για να ικανοποιήσετε την περιέργειά σας.

    18. Βελτιώστε το λεξιλόγιό σας, είτε στη μητρική σας γλώσσα είτε σε κάποια ξένη, μαθαίνοντας 5-10 λέξεις καθημερινά.

    19. Κάντε κάτι τρομακτικό.

    20. Εξερευνήστε νέες περιοχές, όχι κατά ανάγκη κάπου μακριά, αλλά ακόμη και στην πόλη σας.

    21. Παίξτε «έξυπνα» παιχνίδια, όπως σκάκι ή Scrabble.

    22. Καθίστε στη σιωπή, δίχως να κάνετε τίποτα ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

    23. Υιοθετήστε ένα παραγωγικό χόμπι.

    24. Εφαρμόστε αυτά που μαθαίνετε.

    25. Γυμναστείτε και ακολουθείστε υγιεινή διατροφή.

     

    Πηγή: sciencearchives.wordpress.com

  • slowlifemidi

    Πρακτικές συμβουλές για μια ισορροπημένη ζωή!

    Πρακτικές συμβουλές που μας προστατεύουν από την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών, όπως μόνιμο άγχος, κατάθλιψη κ.α. και ταυτόχρονα βελτιώνουν την ποιότητα της καθημερινής μας ζωής (σχέση με τον εαυτό, σχέση με τους άλλους).

    Να είστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό σας μόνο όμως όταν αυτός έχει κριθεί και αξιολογηθεί ειλικρινά από εσάς και όχι από άλλους…

    * * *

    Μην ταυτίζεστε ποτέ με πρόσωπα ή πράγματα σα να πρόκειται να τα έχετε απόλυτα «δικά σας» για πάντα…(ο όρος «δικό μου» στη ζωή του ανθρώπου έχει πάντα σχετική έννοια…)

    * * *

    Έχετε πάντα υπ’ όψη σας ότι «δεν είναι τα πράγματα που μας ταράζουν (πρόσωπα, γεγονότα, ιδέες κλπ) αλλά η άποψη που έχουμε εμείς γι’ αυτά…»

    * * *

    Στο βαθμό που νοιάζομαι για την καλή και υγιεινή θρέψη του σώματός μου, θα πρέπει να νοιάζομαι εξ ίσου (τουλάχιστον) και για την καλή και υγιεινή θρέψη και της ψυχής μου (τον συναισθηματικό μου κόσμο) και του πνεύματός μου (τον πνευματικό ή νοητικό μου κόσμο)…

    * * *

    Να προτιμάτε πάντα να κάνετε ό,τι ωφελεί πραγματικά την πολύπλευρη ύπαρξή σας παρά ό,τι την ευχαριστεί. Και αυτό γιατί το κέρδος του ωφέλιμου μένει ενώ η ευχαρίστηση είναι πάντα πρόσκαιρη…

    * * *

    Από την άλλη δε μεριά, μην αποφεύγετε ποτέ τον πόνο (κόπο, στέρηση, στεναχώρια κλπ) χωρίς να δείτε μήπως πίσω από αυτόν υπάρχει όφελος…

    * * *

    Μην απαιτείτε με κάθε τρόπο από τους άλλους πράγματα (υλικά, συναισθηματικά νοητικά) τα οποία αυτοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να σας δώσουν…

    * * *

    Αποφεύγετε άσκοπους (μη δημιουργικούς) ανταγωνισμούς και συγκρίσεις με τους γύρω σας…

    * * *

    Τέλος, έχετε πάντα στο νου σας, ότι η καλή σας σχέση με τους άλλους περνάει μέσα από τη γνώση και την καλή σας σχέση με τον εαυτό σας…

     

    Πηγή: sciencearchives.wordpress.com

  • 19536193_shutterstock_130152032_limghandler

    Τελειομανία: Μια πηγή…δυστυχίας!

    Αν αναρωτιέστε αν είστε ή όχι τελειομανής, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είστε, τουλάχιστον ως ένα βαθμό. Οι τελειομανείς μοιάζουν πολύ με τους πετυχημένους και τους πολύ αποδοτικούς ανθρώπους, αλλά με κάποιες βασικές διαφορές. Αυτές οι διαφορές είναι σημαντικές διότι οι τελειομανείς συνήθως βιώνουν περισσότερο στρες! Τα ακόλουθα είναι κάποια ενδεικτικά χαρακτηριστικά των τελειομανών. Σας είναι κάποια από αυτά οικεία;

    Τρόπος Σκέψης «Όλα ή Τίποτα»: Οι τελειομανείς, όπως και οι πολύ αποδοτικοί άνθρωποι, συνήθως βάζουν υψηλούς στόχους και προσπαθούν πολύ για να τους φτάσουνε. Παρόλα αυτά ένα πολύ αποδοτικό άτομο μπορεί να μείνει ικανοποιημένο με το να κάνει πολύ καλά μια δουλειά και να επιτυγχάνει ένα εξαίρετο αποτέλεσμα (ή κάτι κοντά σε αυτό), ακόμα και αν οι πολύ υψηλοί στόχοι δεν έχουν πιαστεί εντελώς. Οι τελειομανείς δεν πρόκειται να δεχτούν τίποτα λιγότερο από το τέλειο. Το ‘σχεδόν τέλειο’ θεωρείτε από αυτούς αποτυχία.

    Κριτικό Μάτι: Οι τελειομανείς είναι πιο επικριτικοί με τους εαυτούς τους και τους άλλους, από ότι είναι τα πολύ αποδοτικά άτομα. Ενώ αυτά νιώθουν περηφάνια για τα κατορθώματά τους και υποστηρίζουν τους άλλους, οι τελειομανείς έχουν την τάση να εντοπίζουν μικρά λάθη και ατέλειες στη δουλειά και στον εαυτό τους, όπως κάνουν και για τους άλλους και τη δουλειά αυτών. Επικεντρώνονται σε αυτές τις ατέλειες και δυσκολεύονται να δουν οτιδήποτε άλλο, και είναι ακόμα πιο αποδοκιμαστικοί για τους εαυτούς τους και τους άλλους, όταν πραγματικά υπάρχει αποτυχία.

    ‘Σπρώχνω ή Τραβώ’: Οι πολύ αποδοτικοί άνθρωποι έχουν την τάση να ‘ωθούνται’ προς τους στόχους τους από μια επιθυμία να τους πραγματοποιήσουνε και είναι ευχαριστημένοι με οποιοδήποτε βήμα γίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Οι τελειομανείς, από την άλλη, έχουν την τάση να ‘σπρώχνονται’ προς τους στόχους τους από φόβο μήπως και δεν τους φτάσουν και θεωρούν αποτυχία οτιδήποτε λιγότερο από έναν απόλυτα επιτυχημένο στόχο.

    Μη Ρεαλιστικά Κριτήρια: Δυστυχώς, οι στόχοι ενός τελειομανούς δεν είναι μερικές φορές ούτε καν ρεαλιστικοί. Ενώ οι υψηλά αποδοτικοί άνθρωποι μπορούν να βάλουν υψηλούς στόχους, απολαμβάνοντας ίσως τη διαδικασία να προχωρούν λίγο παραπέρα αφού έχουν κατακτήσει το στόχο τους, οι τελειομανείς συχνά θέτουν στόχους μη εφικτούς. Για αυτό το λόγο, οι υψηλά αποδοτικοί άνθρωποι όχι μόνο είναι πιο ευτυχείς, αλλά και πιο επιτυχείς στην επίτευξη των στόχων τους.

    Εστίαση στο Αποτέλεσμα: Οι υψηλά αποδοτικοί άνθρωποι μπορούν να ευχαριστηθούν τη διαδικασία της προσπάθειας επίτευξης ενός στόχου, το ίδιο ή και περισσότερο από την ίδια την κατάκτησή του. Αντιθέτως, οι τελειομανείς βλέπουν το στόχο και τίποτα άλλο. Ενδιαφέρονται τόσο πολύ να φτάσουν τον στόχο τους και να αποφύγουν την τρομερή αποτυχία, που δεν μπορούν να ευχαριστηθούν τη διαδικασία της προσπάθειας.

    Κατάθλιψη Εξαιτίας μη Κατακτημένων Στόχων: Οι τελειομανείς είναι πολύ λιγότερο ευτυχισμένοι και καλόβολοι, σε σχέση με τους υψηλά αποδοτικούς ανθρώπους. Ενώ οι υψηλά αποδοτικοί άνθρωποι μπορούν να επανέλθουν σχετικά εύκολα από μια απογοήτευση, οι τελειομανείς έχουν την τάση να κατηγορούν όλο και περισσότερο τον εαυτό τους και να γεμίζουν με αρνητικά συναισθήματα, όταν οι υψηλές προσδοκίες τους δεν υλοποιούνται. Αυτό οδηγεί στον…

    Φόβο της Αποτυχίας: Οι τελειομανείς φοβούνται επίσης πολύ περισσότερο την αποτυχία από τους υψηλά αποδοτικούς ανθρώπους. Επειδή επενδύουν τόσο πολύ στο αποτέλεσμα και απογοητεύονται τόσο πολύ από οτιδήποτε είναι λιγότερο από την τελειότητα, η αποτυχία γίνεται μια τρομαχτική προοπτική. Και, επειδή οτιδήποτε λιγότερο από την τελειότητα θεωρείται ‘αποτυχία’, αυτό μπορεί να οδηγήσει στην…

    Αναβλητικότητα: Φαίνεται παράδοξο ότι οι τελειομανείς μπορεί να έχουν προδιάθεση να αναβάλουν, τη στιγμή που αυτό το χαρακτηριστικό είναι καταστροφικό για την παραγωγικότητα, αλλά πράγματι η τελειομανία και η αναβλητικότητα φαίνεται να πηγαίνουν χέρι-χέρι. Αυτό συμβαίνει γιατί, καθώς φοβούνται την αποτυχία, συχνά οι τελειομανείς ανησυχούν τόσο πολύ μήπως και κάνουν κάτι ατελώς, που ακινητοποιούνται και αποτυγχάνουν να κάνουν το οτιδήποτε! Αυτό οδηγεί σε περαιτέρω συναισθήματα αποτυχίας και έτσι διαιωνίζεται ένας φαύλος κύκλος.

    Αμυντικότητα: Επειδή μια επίδοση κατώτερη του τέλειου είναι τόσο επώδυνη και τρομακτική για τους τελειομανείς, τείνουν να κάνουν εποικοδομητική κριτική αμυντικά, ενώ οι υψηλά αποδοτικοί άνθρωποι μπορεί να δουν την κριτική ως χρήσιμη πληροφορία για βελτίωση της μελλοντικής του απόδοσης.

    Χαμηλή Αυτοεκτίμηση: Οι υψηλά αποδοτικοί άνθρωποι έχουν την τάση να έχουν εξίσου υψηλή αυτοεκτίμηση, όχι όμως και οι τελειομανείς. Αυτοί έχουν την τάση να κάνουν πολλή αυτοκριτική, να είναι δυστυχισμένοι και να υποφέρουν από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μπορεί επίσης να είναι μοναχικοί ή απομονωμένοι, καθώς η κριτική τους φύση και η αυστηρότητα, κάνουν τους άλλους να απομακρύνονται. Αυτό οδηγεί σε ακόμα πιο χαμηλή αυτοεκτίμηση.

    Αν δείτε κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά τελειομανίας σε εσάς, μην απογοητευτείτε. Αναγνωρίζοντας ότι μια αλλαγή είναι απαραίτητη, είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας πιο καλόβολης ζωής, την επίτευξη της εσωτερικής γαλήνης, την συνειδητοποίηση ότι η πραγματική επιτυχία έρχεται όταν ξεπεραστεί η τελειομανία και ότι το ‘σχεδόν τέλειο’ είναι εξίσου πολύ καλό!

     

     
    Πηγή: enallaktikidrasi.com

  • xaroumeni

    10 λόγοι για να είμαστε χαμογελαστοί!

    Το χαμόγελο μας κάνει ελκυστικούς

    Μας ελκύουν οι άνθρωποι που χαμογελάνε. Υπάρχει ένας παράγοντας έλξης. Θέλουμε να γνωρίσουμε ένα άτομο που χαμογελάει και να καταλάβουμε τι είναι τόσο καλό. Τα συνοφρυώματα και οι γκριμάτσες κάνουν διώχνουν τους ανθρώπους μακριά – αλλά ένα χαμόγελο τους ελκύει.

    Το χαμόγελο αλλάζει την διάθεση μας

    Την επόμενη φορά που θα αισθάνεστε πεσμένοι, δοκιμάστε να χαμογελάσετε. Υπάρχει μια καλή πιθανότητα να αλλάξει η διάθεση σας προς το καλύτερο. Το χαμόγελο μπορεί να ξεγελάσει το σώμα και να βοηθήσει να αλλάξει η διάθεση σας.

    Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό

    Όταν κάποιος χαμογελάει, φωτίζει το δωμάτιο, αλλάζει την διάθεση των άλλων και κάνει τα πράγματα πιο ευτυχισμένα. Ένα χαμογελαστό πρόσωπο φέρνει την ευτυχία μαζί του. Χαμογέλασε πολύ και θα φέρεις τους ανθρώπους κοντά σου.

    Το χαμόγελο ανακουφίζει από το στρες

    Το στρες μπορεί πραγματικά να εμφανιστεί στα πρόσωπα μας. Το χαμόγελο βοηθά στο να μας αποτρέψει από το να φαινόμαστε κουρασμένοι και καταπονημένοι. Όταν είστε αγχωμένοι, πάρτε λίγο χρόνο και χαμογελάστε. Το άγχος θα μειωθεί και θα είστε σε καλύτερη θέση να αναλάβετε δράση.

    Το χαμόγελο ενισχύει το ανοσοποιητικό σας σώμα

    Το χαμόγελο βοηθάει το ανοσοποιητικό σας σύστημα να λειτουργήσει καλύτερα. Όταν χαμογελάτε, η ανοσοποιητική λειτουργία βελτιώνεται πιθανώς επειδή είστε πιο χαλαροί. Προλάβετε την γρίπη και το κρυολόγημα, απλά χαμογελώντας.

    Το χαμόγελο μειώνει την αρτηριακή πίεση

    Όταν χαμογελάτε, υπάρχει μια μετρήσιμη μείωση της αρτηριακής σας πίεσης. Δοκιμάστε το αν έχετε ένα μηχάνημα για την αρτηριακή πίεση στο σπίτι. Καθίστε για λίγα λεπτά, διαβάστε κάτι. Στη συνέχεια, χαμογελάστε για ένα λεπτό και συνεχίστε το διάβασμα χαμογελώντας. Παρατηρήσατε την διαφορά;

    Το χαμόγελο απελευθερώνει ενδορφίνες, φυσικά παυσίπονα και σεροτονίνη

    Μελέτες έχουν δείξει, ότι το χαμόγελο απελευθερώνει ενδορφίνες, φυσικά παυσίπονα και σεροτονίνη. Μαζί, αυτά τα τρία μας κάνουν να νιώθουμε καλά. Το χαμόγελο είναι ένα φυσικό φάρμακο.

    Το χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπο και σας κάνει να δείχνετε νεότεροι

    Οι μύες που χρησιμοποιούμε για να χαμογελάσουμε, κάνουν ένα πρόσωπο να φαίνεται νεότερο. Μην πάτε για ένα face lift, απλώς προσπαθήστε να χαμογελάτε στον δρόμο κατά την διάρκεια της μέρας – θα φαίνεστε νεότεροι και θα αισθάνεστε καλύτερα.

    Το χαμόγελο σας κάνει να φαίνεστε επιτυχημένοι

    Οι χαμογελαστοί άνθρωποι εμφανίζονται πιο σίγουροι, είναι πιο πιθανόν να προωθηθούν και πιο πιθανό να προσεγγιστούν. Βάλτε ένα χαμόγελο στις συσκέψεις και τις συναντήσεις και οι άνθρωποι θα αντιδράσουν διαφορετικά σε εσάς.

    Το χαμόγελο σας βοηθά να παραμείνετε θετικοί

    Δοκιμάστε αυτό το τεστ: Χαμογελάστε. Τώρα, δοκιμάστε να σκεφτείτε κάτι αρνητικό χωρίς να χάσετε το χαμόγελο σας. Είναι δύσκολο. Όταν χαμογελάμε, το σώμα μας στέλνει ένα μήνυμα ότι «Η ζωή είναι ωραία!» Μείνετε μακριά από την κατάθλιψη, το άγχος και την ανησυχία, απλά χαμογελώντας.

     

    Πηγή: dailyarticle.gr

  • 87080dd22c644701893eb68692291338

    Πώς η Λογοτεχνία βοηθά την ψυχική μας υγεία!

    Άραγε τι μας ωθεί να διαβάζουμε λογοτεχνία ; Τι απολαμβάνουμε; Ποια είναι η φύση της ευχαρίστησης, για τον αναγνώστη;

    Σε ένα μυθιστόρημα, είτε είναι ιστορικό, είτε ψυχολογικό, είτε κοινωνικό, το «εγώ» του αναγνώστη ταυτίζεται με τα «εγώ» των ηρώων του λογοτεχνήματος καθώς αυτά αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον και μεταξύ τους. Καθώς, δε, η ιστορία ξετυλίγεται η ιστορία και παρουσιάζονται οι ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες προκύπτουν τα γεγονότα, τα κοινωνικά πρότυπα που ακολουθούνται, οι νόρμες και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, ο αναγνώστης διακινείται συγκινησιακά και παίρνει θέση στην ιστορία.

    Ένα λογοτεχνικό κείμενο, συνεπώς, βιώνεται καθώς η ανάγνωση απαιτεί την ενεργή νοητική συμμετοχή του αναγνώστη και τη δημιουργική σκέψη του. Για την ανάγνωση ενός κειμένου, επίσης, απαιτείται η συγκέντρωση του νου, η εστίαση της προσοχής και πάνω από όλα η ικανότητα στοχασμού και αυτοπαρατήρησης του αναγνώστη.

    Μελέτες, εν τω μεταξύ δείχνουν ότι όσο πιο υψηλή η γλώσσα έκφρασης κι όσο πιο δύσκολες συντακτικά είναι οι προτάσεις, τόσο περισσότερο ενεργοποιούνται τα εγκεφαλικά κέντρα του αναγνώστη, καθώς αυτός τείνει να κατανοήσει και να ανταποκριθεί στα βαθύτερα νοήματα που οι προτάσεις του κειμένου μεταφέρουν.

    Ιδιαίτερη προσοχή φαίνεται να απαιτείται στην ανάγνωση έργων ποίησης, που αφενός τονώνουν σημαντικά τη δραστηριότητα στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, το οποίο, μεταξύ άλλων, σχετίζεται με την κατανόηση μεταφορικών εννοιών, τη συναισθηματική φόρτιση και μελωδία λόγου και αφετέρου τονώνουν την ενδοσκόπηση, καθώς ο αναγνώστης προσπαθεί να αντιληφθεί και αναλύσει συμβολισμούς κι αφηρημένες έννοιες. Η ποιοτική λογοτεχνία και ποίηση, συνεπώς, είναι μέσα ουσιαστικής γνωστικής και συναισθηματικής εμπειρίας, που συμβάλλουν στην ενίσχυση των μηχανισμών ανάπτυξης της προσωπικότητας του αναγνώστη.

    Η ευεργετική δύναμη της ποιοτικής λογοτεχνίας, συνίσταται και στη δημιουργία νέων σκέψεων και νοητικών σχημάτων πολλαπλασιάζοντας τις νέες συνδέσεις των νευρώνων του εγκεφάλου, αυξάνοντας τη δημιουργικότητα, την αναπαράσταση και την προβολή στο μέλλον.

    Αυτό συμβαίνει γιατί με την ανάπτυξη νέων νοητικών και συναισθηματικών ικανοτήτων, ο αναγνώστης διευκολύνεται στην ανάπτυξη υγιέστερων διαπροσωπικών σχέσεων κι ως εκ τούτου στηρίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας.

    Ως αναγνώστες, ανάμεσα στις γραμμές ενός λογοτεχνικού κειμένου ή ενός ποιήματος, ανακαλύπτουμε δικές μας κρυμμένες πτυχές, σκέψεις, συναισθήματα, ενώ η προσεκτική ανάγνωση μας πληροφορεί για την οπτική γωνία κάποιου άλλου προσώπου μέσα στην ιστορία. Μέσα από ένα κείμενο, μας επιτρέπεται να αναγνωρίσουμε το καλό και το κακό, να αναλογιστούμε τις συνέπειες των πράξεων των ηρώων, εάν και πως θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα γεγονότα, σε ποια βάση αξιών εκτυλίσσεται η ιστορία, ποιες συνθήκες βοηθούν ή εμποδίζουν την έκφραση και την αυτοπραγμάτωση των ηρώων.

    Ορισμένες λογοτεχνικές περιγραφές, μάλιστα, μας δίνουν την εντύπωση πως ο συγγραφέας γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό μας, από ότι τον γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι, καθώς οι συγγραφείς βρίσκουν τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουν εσωτερικές συγκρούσεις, δυσκολίες, χαρές και άλλες ιδιαίτερες εμπειρίες της ανθρώπινης ζωής. Οι ποιοτικοί συγγραφείς, έχουν την ικανότητα να μας βοηθούν σε ένα ταξίδι στον εσωτερικό μας εαυτό, αλλά και τη δύναμη να τοποθετούν, γνωστά σε εμάς, χαρακτηριολογικά στοιχεία, σε κοινωνικές κι ιστορικές συνθήκες που μας βοηθούν στην κατανόηση και την επεξεργασία της δικής μας πραγματικότητας.

    Η λογοτεχνία για εμάς είναι ένα «ψυχολογικό ενδιάμεσο», καθώς είναι ένα δημιούργημα που μας επιτρέπει να συμμετέχουμε σε μία ανθρώπινη ιστορία, μας βοηθά στην ανάγνωση και την εξέταση των συνθηκών που διαδραματίζονται τα γεγονότα, αλλά και να συγκινηθούμε έχοντας συνειδητή επίγνωση πόσο κοινές είναι οι ανθρώπινες επιθυμίες, έννοιες κι αγωνίες.

    Μέσα από την ανάγνωση βιώνουμε μία ασφαλή ψυχική ένταση, την οποία μπορούμε να απολαύσουμε και να εκφορτίσουμε μέσω της συνέχειας της ιστορίας. Ανάλογα, δε, με τη δεκτικότητα μας και ακολουθώντας τη δομή του δημιουργήματος, ανακαλύπτουμε τα προσωπικά νοήματα και μοτίβα που διακινούν τα νήματα της δικής μας ζωής.

    Εάν δε, αποφασίσουμε να εντρυφήσουμε περισσότερο, η λογοτεχνία, μπορεί να γίνει το μέσο μελέτης, νοηματοδότησης κι επεξεργασίας του εσωτερικού μας κόσμου και πως αυτός αλληλεπιδρά με τον εξωτερικό, κοινωνικό χώρο.

    Κάπως έτσι, οι ήρωες μπορεί να μας τροφοδοτίσουν κοινωνικά, συναισθηματικά, αλλά και να γίνουν μάρτυρες της δικής μας απόφασης για αλλαγή κι αυτοπραγμάτωση!

     

    Της Χαρίκλειας Μανουσάκη, Επιστημονική Συνεργάτης σε Θέματα Ψυχικής Υγείας κι Επικοινωνίας

    Πηγή: enallaktikidrasi.com