• tromaktiko

    Η συναισθηματική μαγεία των Χριστουγέννων!

    Πλησιάζουν Χριστούγεννα… Κάθε χρόνο τέτοια εποχή… Ένα συναίσθημα αρχίζει και μεγαλώνει μέσα μας, ένα συναίσθημα που είναι το γενναιόδωρο άθροισμα πολλών συνιστωσών: αναμνήσεις, βιώματα, εικόνες, πίστη, αισθήσεις και αισθήματα χρόνων πολλών (ή και λίγων).

    Τι είναι τα Χριστούγεννα; Τι σημαίνουν για τον ψυχικό κόσμο τους οι γιορτές- και ειδικά αυτές των Χριστουγέννων; Για τους περισσότερους οι μέρες αυτές συμβολίζουν την αγάπη, την ελπίδα, την ομόνοια. Ενδόμυχα υπάρχει μια παραπομπή στην οικογένεια, ένα παιδί γεννιέται, μια νέα αρχή. Κάθε νέα αρχή φέρνει την ελπίδα, κάθε νέο παιδί φέρνει την αγάπη και αν όλα αυτά επενδυθούν με την πίστη, τότε το συναίσθημα που προκύπτει έχει ένα ψυχικό DNA πολύ δυνατό και λέγεται η μαγεία των Χριστουγέννων. Η δύναμη της προσδοκίας για το καινούργιο, το διαφορετικό, το καλύτερο. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι στις γιορτές των Χριστουγέννων τις ακολουθούν οι γιορτές του νέου έτους. Κάθε Χριστούγεννα και μια νέα αρχή. Ένα νέο έτος γεμάτο προσδοκίες για έναν καλύτερο κόσμο…. Ακόμη και αν όλα γύρω μας είναι χάλια, ακόμη και όταν πόλεμοι ξεσπούν ολόγυρά μας… κρίση, προσφυγιά, φτώχεια, δυστυχία… ακόμη και τότε η μαγεία των Χριστουγέννων είναι ικανή, έστω και για λίγο, να ξορκίσει το κακό και να απλώσει πάνω του ένα πέπλο καλοσύνης, ανθρωπιάς, ελπίδας.

    Ίσως οι μεγαλύτεροι γνωρίζουμε ότι όλα αυτά είναι μια ψευδαίσθηση, ίσως κάποιοι αρνούνται να πιστέψουν… όμως τα παιδιά είναι πάντα εδώ για να μας παρασύρουν, να μας ξεγελάσουν, να μας μαλακώσουν και εμάς (αντιστρέφοντας την ιστορία του μαγικού αυλού) σαν υπνωτισμένα τα ακολουθούμε, αφημένοι στην γλυκιά μελωδία των Χριστουγέννων: τα τρίγωνα κάλαντα, την Άγια νύχτα, το Έλατο, τον Άγιο Βασίλη…

    Αλήθεια ή ψέματα, δυνατό η αδύνατο, τι σημασία έχει;

    Ας στολίσουμε το δέντρο, ας βγούμε στους δρόμους, ας ευχηθούμε «Χρόνια Πολλά», «Καλά Χριστούγεννα», «Ευτυχισμένο το νέο έτος».

     

    του Γιάννη Ξηντάρα – Ψυχολόγος

    Πηγή: nowdoctor.gr

  • flower_h_633_451

    Τι μας κάνει ευτυχισμένους τελικά;

    Πολλές φορές οι άνθρωποι αναζητούν συνταγές ευτυχίας και επιτυχίας έξω από τον εαυτό τους και παραπονιούνται ότι η μοίρα ή η ζωή τους τα έφερε έτσι, ώστε να είναι ανικανοποίητοι και δυστυχισμένοι. Κι ενώ βέβαια σαφώς υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες και προβλήματα, ωστόσο στις περισσότερες περιπτώσεις ο τρόπος που αντιμετωπίζει κανείς τη ζωή είναι αυτός που καθορίζει το βαθμό ευτυχίας και ικανοποίησής του.

    Οι συμβουλές αυτές βασίζονται στη θεωρία του Stephen Covey σχετικά με τις συνήθειες των επιτυχημένων ανθρώπων.

    Ενεργητική στάση: πρόκειται για την ικανότητα που έχει ο άνθρωπος να ελέγχει το περιβάλλον του (οικογένεια, άλλους ανθρώπους, εργασία, κ.λπ.) και να μην άγεται και φέρεται από αυτό. Η αυτοπεποίθηση, η ύπαρξη επιλογών και η δύναμη του να παίρνει κανείς σωστές αποφάσεις για τον εαυτό του (χωρίς να κάνει αυτό που θα ευχαριστούσε τους άλλους) και τις καταστάσεις που τον αφορούν είναι σημαντικές παράμετροι. Πάρτε το λοιπόν απόφαση και σταματήστε την αυτολύπηση και τη γκρίνια. Αν χρειάζεται να θρηνήσετε για κάποια απώλεια ή αδικία να το κάνετε, αλλά όχι με στόχο να αναλωθείτε σε αυτό. Σκοπός είναι αφού θρηνήσετε να αποδεχτείτε την κατάσταση όπως είναι, χωρίς να φαντασιώνεστε «πως θα ήταν αν…». Ο θρήνος θα πρέπει να οδηγήσει στην αποδοχή. Από την αποδοχή των πραγμάτων και την ρεαλιστική αποτίμηση των δεδομένων ξεκινά κανείς για να θέσει στόχους και να αλλάξει τη ζωή του

    Ξεκινήστε έχοντας έναν στόχο στο μυαλό σας: πρόκειται για την ικανότητα της προσωπικής ηγεσίας, που σημαίνει ότι κανείς ξεκινάει θέτοντας συγκεκριμένους στόχους για τον εαυτό του. Συνήθως οι άνθρωποι έχουν γενικές και αόριστες επιθυμίες, αλλά δεν αναπτύσσουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο ή στρατηγικές για να πετύχουν αυτά που θέλουν. Έτσι, είναι πολύ σημαντικό να ξεκινήσει κανείς θέτοντας συγκεκριμένους στόχους και μαθαίνοντας να επικεντρώνεται σε αυτά που είναι σχετικά με το στόχο του, χωρίς να διασπάται η προσοχή του στην πορεία. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται καλύτερη συγκέντρωση, παραγωγικότητα και επιτυχία.

    Θέστε προτεραιότητες: Χρειάζεται να γίνετε ο μάνατζερ του εαυτού σας, που σημαίνει ότι πρέπει να μάθετε να οργανώνετε και να εφαρμόζετε τις δραστηριότητές σας έτσι ώστε να ευθυγραμμίζονται με τον στόχο σας. Είναι σημαντικό να θέσετε προτεραιότητες, μια που δεν είναι εφικτό να τα καταφέρει κανείς όλα ταυτόχρονα. Αξιολογήστε τους στόχους σας και αποφασίστε ποιοι είναι πραγματικά σημαντικοί, ώστε να αφιερώσετε χρόνο και προσπάθεια στην επίτευξή τους.

    Σκεφτείτε με στόχο την προσωπική σας νίκη: πρόκειται για την καλή συνήθεια που θα πρέπει να αναπτύξει κανείς ώστε να αντιμετωπίζει κάθε κατάσταση ως μια πιθανή νίκη – και όχι ήττα. Αντί να σκέφτεστε ότι τα πάντα στη ζωή είναι σαν μία πίτα και όποιος πάρει ένα κομμάτι θα μικρύνουν και θα λιγοστέψουν τα κομμάτια για τους υπόλοιπους, σκεφτείτε ότι στη ζωή υπάρχει αφθονία για όλους. Αντί λοιπόν να ξεκινήσετε σκεπτόμενοι, ότι δεν θα τα καταφέρετε ή ότι υπάρχουν ανυπέρβλητα εμπόδια, υιοθετήστε μια ρεαλιστική στάση που υπαγορεύει ότι μπορείτε να τα καταφέρετε, ακόμα και αν χρειαστεί να αντιμετωπίσετε κάποιες δυσκολίες. Επίσης, όταν αλληλεπιδράτε με άλλους ανθρώπους κάντε τους να αισθανθούν ότι έχουν να κερδίσουν κάτι.

    Πρώτα καταλάβετε τους άλλους και στη συνέχεια επιζητήστε να σας καταλάβουν: είναι η καλύτερη συνταγή για τις διαπροσωπικές και τις επαγγελματικές σχέσεις. Τι σκέφτονται οι άλλοι; Τι επιθυμούν; Τι φοβούνται; Πώς μπορείτε να τους προσεγγίσετε καλύτερα; Αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να κατευθύνουν τη συμπεριφορά σας, προκειμένου να απελευθερωθείτε από τον φόβο του «δεν με καταλαβαίνουν οι άλλοι» και να αναπτύξετε λειτουργικές, επιτυχημένες σχέσεις.

    Συνεργαστείτε: κανείς μπορεί να επιτύχει περισσότερα μέσα από τη συνεργασία. Χρειάζεται προσοχή στην επιλογή των ατόμων με τα οποία θα συνεργαστεί κανείς αλλά και στη στρατηγική του πώς ακριβώς θα χειριστεί την κατάσταση συνεργασίας. Ωστόσο, αυτό είναι καλύτερο από το να κρυφτεί κανείς στο καβούκι του και να πιστεύει ότι θα τα καταφέρει όλα μόνος του, χωρίς καμία συνεργασία.

    Προσωπική ανανέωση: ο εαυτός μας έχει πολλές διαστάσεις- συναισθηματική/κοινωνική, πνευματική, φυσική και διανοητική. Είναι απαραίτητο να τροφοδοτεί κανείς κάθε έκφανση του εαυτού του και να καλλιεργεί τις δυνατότητές του σε κάθε έναν από αυτούς τους τομείς. Χρειάζεται να βρίσκει καθένας τις προσωπικές πηγές ευχαρίστησής του και να μη θεωρεί ότι πρέπει να σηκώνει το σταυρό του μαρτυρίου του. Αυτό σημαίνει ότι κανείς πρέπει να βάζει τους φόβους του στην άκρη και να ανανεώνεται, δίνοντας προσωπικό νόημα στη ζωή του.

     

    Πηγή: enallaktikidrasi.com

  • arxaia

    Πως η Αρχαία Ελληνική Αγορά άλλαξε τον κόσμο

    Ποιός μπορεί να πει με βεβαιότητα πώς θα ήταν ο κόσμος σήμερα εάν δεν υπήρχε η Αγορά στην Αρχαία Ελλάδα; Ενδεχομένως να μην υπήρχε η έννοια της δημοκρατίας ή ο μαθηματικός τύπος για το μήκος των πλευρών ενός τριγώνου (προς ανακούφιση των μαθητών και φοιτητών) ή ενδεχομένως οι γιατροί να μην έδιναν ποτέ τον όρκο του Ιπποκράτη.

    Αποτελούσε την καρδιά της πόλης. Εκεί οι πολίτες αγόραζαν και πουλούσαν αγαθά, συζητούσαν για την πολιτική, ενώ τα λαμπρά μυαλά της εποχής, όπως ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας μοιράζονταν τις ιδέες τους.

    Τα όσα συνέβαιναν στην Αγορά ξεπερνούσαν τις απλές καθημερινές εμπορικές συναλλαγές. Οι συζητήσεις που πραγματοποιούνταν εκεί και οι ιδέες  που γεννήθηκαν τότε εξακολουθούν να μας επηρεάζουν ακόμα και σήμερα, από τον τρόπο που οι επιστήμονες διεξάγουν το έργο τους μέχρι τον τρόπο που φτιάχνουμε νόμους.

    Η καρδιά της δημόσιας ζωής…

    Σχεδόν κάθε πόλη στην Αρχαία Ελλάδα είχε μία Αγορά – εννοώντας ένα μέρος συνάθροισης –  μέχρι το 600 π.Χ περίπου, όταν η κλασσική περίοδος του Ελληνικού πολιτισμού άρχισε να ανθίζει. Η Αγορά βρισκόταν σχεδόν πάντα κοντά στο κέντρο της πόλης και ήταν εύκολα προσβάσιμη από όλους τους πολίτες, ενώ απαρτιζόταν από μία μεγάλη κεντρική πλατεία με εμπορικούς πάγκους, περιτριγυρισμένη από δημόσια κτήρια.

    Η Αγορά της Αθήνας – ο ομφαλός του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού – είχε το μέγεθος πολλών ποδοσφαιρικών γηπέδων, ενώ η κίνηση ήταν αυξημένη όλες τις μέρες της εβδομάδας. Οι γυναίκες δεν σύχναζαν ιδιαίτερα εκεί, αλλά οποιαδήποτε άλλη φιγούρα της Αρχαίας Ελλάδας περνούσε τις πύλες της: πολιτικοί, εγκληματίες, φιλόσοφοι, αλλά και έμποροι, αριστοκράτες, επιστήμονες, αξιωματούχοι και σκλάβοι.

    Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν πήγαιναν στην Αγορά μόνο για να αγοράσουν φρέσκο κρέας και μάλλινα υφάσματα για να φτιάξουν ρούχα. Πήγαιναν και για να συναντήσουν και να χαιρετίσουν φίλους και συναδέλφους. Όπως συμβαίνει σήμερα και με τα επαγγελματικά γεύματα, έτσι και τότε, ένα μεγάλο μέρος των συμφωνιών επιτυγχάνονταν κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού φαγητού.

    Τεράστια προσέλευση ψηφοφόρων…

    Πολλές από τις μεγαλύτερες ιδέες παγκοσμίως γεννήθηκαν και τελειοποιήθηκαν μέσα στα όρια της Αθηναϊκής Αγοράς, όπως η έννοια της Δημοκρατίας.

    Οι Αθηναίοι πολίτες ψήφιζαν για οτιδήποτε και για τα πάντα, όντας περήφανοι για τις δημοκρατικές τους μεθόδους. Κανένας πολίτης δεν ήταν πάνω από τον νόμο – οι νόμοι τοιχοκολλούνταν στην Αγορά, ώστε να μπορούν όλοι να τους δουν – και κανένας πολίτης δεν αποκλειόταν από τη νόμιμη διαδικασία της ψηφοφορίας. Για την ακρίβεια, οι Αθηναίοι θεωρούσαν καθήκον και προνόμιό τους να λαμβάνουν μέρος στις ψηφοφορίες. Τόσο τα δικαστήρια όσο και η Γερουσία βρίσκονταν εντός της Αγοράς, υποδεικνύοντας την ίση φύση της αθηναϊκής ζωής και το ίσο δικαίωμα όλων των πολιτών να παρευρίσκονται εκεί.

    Η δημοκρατική διαδικασία στην Αθήνα, με την οποία επιλύονταν διάφορα θέματα μέσω δημοσίου διαλόγου και κατόπιν ψηφοφορίας, αποτελεί τη βάση των περισσοτέρων σύγχρονων συστημάτων διακυβέρνησης. Συναθροίσεις με καταιγισμό ιδεών.

    Και η επιστημονική θεωρία ξεκίνησε, όμως, από την Αγορά, όπου τα λαμπρότερα μυαλά της πόλης συναντιόντουσαν σε τακτική ανεπίσημη βάση και αντάλλασσαν απόψεις. Ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, όλοι τους σύχναζαν στην Αθηναϊκή Αγορά, συζητούσαν για φιλοσοφικά θέματα και δίδασκαν τους μαθητές τους.

    Ιδιαίτερα ο Αριστοτέλης είναι γνωστός για την πολλαπλή συνεισφορά του στην επιστήμη και είναι πολύ πιθανό να ανέπτυξε τις σημαντικές του θεωρίες για την εμπειρική μέθοδο, τη ζωολογία και τη φυσική όσο συζητούσε στους πάγκους της αγοράς ή όσο καθόταν στα συντριβάνια της.

    Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής και ο Ιπποκράτειος Όρκος του, καθώς και ο Πυθαγόρας, ο μαθηματικός που ανέπτυξε τη γεωμετρική θεωρία των πλευρών του τριγώνου, αποτελούσαν και οι δύο εξαιρετικά δημοφιλείς φυσιογνωμίες, που δίδασκαν και μοιράζονταν τις ιδέες τους με τους συμπολίτες τους.

     

     

    Πηγή: eleysis-ellinwn.gr

     

  • alf

    Ποιος ευθύνεται για την γλωσσική μας φτώχεια…

    Διαβάζουμε συχνά στον Τύπο, ημερήσιο και περιοδικό, διαπιστώσεις και σχόλια γύρω από το θλιβερό φαινόμενο της γλωσσικής φτώχειας των νέων μας, μαθητών και φοιτητών, αλλά και των Ελλήνων πολιτών της εποχής μας. Δεν βλέπουμε όμως να γράφεται κάτι για τα αίτια αυτού του φαινομένου.

    Ο Ευάγγελος Παπανούτσος δίνει την απάντηση σ’ αυτό το θέμα: «Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει και να γράψει σωστά την δημοτική, αν δεν πατάει στέρεα στη γνώση της αρχαίας κλασικής γλώσσας». Και αναφέρω τον Παπανούτσο, γιατί δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς ως συντηρητικό. Αντίθετα, μάλιστα, θεωρείται ως ένας από τους πιο προοδευτικούς στα θέματα της Γλώσσας και της Παιδείας.

    Τη στενή σχέση της Αρχαίας με την νέα Ελληνική είχε διατυπώσει πριν από διακόσια χρόνια ο μεγάλος Διδάσκαλος του Γένους Αδαμάντιος Κοραής: «Όποιος χωρίς την γνώσιν της Αρχαίας, επιχειρεί να μελετήση και ερμηνεύση την νέαν, ή απατάται ή απατά».

    Τα αίτια, λοιπόν, της σημερινής γλωσσικής πενίας των Νεοελλήνων είναι:

    1) Η υποβάθμιση της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία μας.

    2) Η επιβολή του Μονοτονικού Συστήματος Γραφής πραξικοπηματικά.

    3) Η λάθος διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας.

    Ο Στέλιος Γιατρουδάκης διαπιστώνει: Λάθη που «σαρκάζουν» την καθιερωμένη γραμματική του Τζαρτζάνου και του Τριανταφυλλίδη, εμποδίζουν την σχολική επίδοση και την πνευματική ανάπτυξη των μαθητών και υπονομεύουν το μέλλον τους και το μέλλον του τόπου μας.

    Ο Μάριος Πλωρίτης, ένας διαπρεπής προοδευτικός λόγιος διακήρυξε: «Οι Αρχαίοι Έλληνες έπλασαν μια γλώσσα με άπειρους θησαυρούς, που τα όριά της έφθασαν στα πέρατα του κόσμου. Οι ξένοι την μελετούν, την μιμούνται, την χρησιμοποιούν για να πλουτίσουν τις δικές τους γλώσσες. Πανάξιος ο μισθός τους. Κι εμείς όχι μόνον δεν την «επισκεπτόμαστε», αλλά την αγνοούμε, την περιφρονούμε, την κακοποιούμε χωρίς όρια. Άξιος κι εμάς ο μισθός μας, όπως όλων των απαιδεύτων και ασόφων»…

    Ο μεγάλος διανοητής και φιλόσοφος, αλλά και μαρξιστικών ιδεολογιών Κορνήλιος Καστοριάδης (πέθανε το 1997), τόνισε με έμφαση: «Τώρα για το μονοτονικό. Αν δεν θέλετε, κύριοι του Υπουργείου, να κάνετε φωνητική ορθογραφία, τότε πρέπει ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, διότι αυτοί που τους βάλανε ξέρανε τι κάνανε. Δεν υπήρχαν στα αρχαία ελληνικά, διότι απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις (προσωδία). Αυτοί, οι Κριαράς και οι άλλοι (…) που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις –αυτό να γραφή στις εφημερίδες- δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα. Δεν ξέρουν αυτό που γνώριζε η κόρη μου στα τρία της χρόνια. Μάθαινε μία λέξη και μετά έψαχνε για τις συγγενείς της. Αυτό είναι μια γλώσσα. Ένα μάλγμα, ένα πλέγμα, όπου οι λέξεις παράγονται οι μεν από τις δε, όπου οι σημασίες γλιστράνε από την μια στην άλλη, είναι μια οργανική ενότητα από την οποία δεν μπορείς να βγάλεις και να κολλήσεις πράγματα καθισμένος σ’ ένα γραφείο στο υπουργείο Παιδείας. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που είναι τελικά η καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, διότι αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή πάμε να καταστρέψουμε ό,τι κτίσαμε πριν λίγα χρόνια; “Αυτή είναι η δραματική μοίρα του σύγχρονου ελληνισμού”.

    Όταν ένας διανοούμενος του αναστήματος ενός Καστοριάδη κάνει αυτές τις διαπιστώσεις, εμείς το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να ανησυχούμε πολύ για την γλωσσική πορεία αυτού του τόπου…

    Ο καθηγητής της φιλοσοφίας Ι. Θεοδωρακόπουλος διακήρυξε: «Την γλώσσα την αναπτύσσουν μόνον εκείνοι οι οποίοι έχουν να ειπούν κάτι, δηλαδή οι πνευματικοί άνθρωποι και όχι οι απνευμάτιστοι  γλωσσοπλάστες και νομοθέτες… Οι γλωσσικοί νομοθέτες δεν έχουν καμιά αρμοδιότητα και ανακόπτουν απλώς την εξέλιξη του γλωσσικού μας πολιτισμού».

    Ο Οδυσσέας Ελύτης δήλωσε: «Εγώ είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι η βάση για να ξέρης την ετυμολογία των λέξεων. Η σημερινή κακοποίηση της γλώσσης με ενοχλεί και αισθητικά, θέλω να ιδώ γραμμένο «καφενείον» κι ας μη το προφέρω με το «ν». Τώρα όλες οι λέξεις έχουν μια τρύπα».

    Ο Νικηφόρος Βρεττάκος υπογράμμισε: «Υπερτιμήθηκε η άποψη ότι διευκολύνει τους μαθητές, κάτι που, ίσως, είναι αντιπαιδαγωγικό. Υπάρχει, άλλωστε και μια παράδοση που εκφράζει την άποψη μεγάλων παιδαγωγών, οι οποίοι επιμένουν ότι το παιδί πρέπει να κοπιάζη για να γίνη άνθρωπος ικανός, ώστε στην ζωή του να αντιμετωπίση όλες τις αντιξοότητες…».

    Σήμερα έχουμε και μια βαρυσήμαντη έρευνα, που έκαμε ο Ι. Τσέγκας με τους συνεργάτες του. Η έρευνα αυτή απέδειξε ότι η εκμάθηση των «Αρχαίων Ελληνικών»(πολυτονικού, έστω για ένα δίωρο την εβδομάδα), επιταχύνει σημαντικά την ανάπτυξη των ικανοτήτων που, κατά την Γνωστική Ψυχολογία, αναμένονται να αναπτυχθούν σε κάθε κατάλληλη ηλικιακή περίοδο.

    Αντιθέτως, στους Μονοτονικούς φαίνεται να μην επιταχύνονται, πέραν του αναμενομένου, οι ικανότητες αυτές, ούτε να συγκλίνουν συνδυαστικά.

    Η έρευνα έγινε ως εξής: Συγκρίθηκαν 50 φυσιολογικά παιδιά, τα οποία χωρίστηκαν σε δύο ομάδες 25μελείς, μαθητών και μαθητριών των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού. Διέφεραν μεταξύ τους μόνον ως προς το ότι η μία 25μελής ομάδα, σε ισόχρονες με την άλλη, εξωσχολικές δραστηριότητες συμπεριλάμβανε και την εκμάθηση στοιχειωδών αρχαίων ελληνικών, δηλαδή της ιστορικής ορθογραφίας. Η άλλη ομάδα διδάσκονταν μόνον το μονοτονικό.

    Οι Άγγλοι κατάλαβαν καλύτερα από μας την αξία αυτής της διδασκαλίας, γι’ αυτό πριν από δύο χρόνια άρχισαν να διδάσκουν αρχαία ελληνικά στο Δημοτικό Σχολείο…

    Ο Γιάννης Ψυχάρης, ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της δημοτικής, έχει γράψει στο έργο του «Το ταξίδι μου» τα εξής: «…Γλώσσα και Πατρίδα είναι το ίδιο. Να πολεμά κανείς για την πατρίδα του ή για την εθνική τη γλώσσα, ένας είναι ο αγώνας. Πάντα αμύνεται περί πάτρης…».

    Σε όλα τα παραπάνω ανέφερα γνώμες μόνον προοδευτικών. Ακόμη και μαρξιστικών αποκλίσεων, όπως ο Καστοριάδης. Έτσι, δεν μπορούν να μας πουν κάποιοι, ότι αυτά είναι συντηρητικές αντιλήψεις και θεωρίες. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι προοδευτικοί που υποστηρίζουν την διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο, όπως ο Κώστας Βάρναλης…

     

     

    Γράφει ο Αθανάσιος Δέμος

    Πηγή: proinoslogos.gr

  • PLATBNAS

    Διάφορα Αποφθέγματα του Πλάτωνα (Μέρος Β)

    26) Η δικτατορία προκύπτει φυσιολογικά από τη δημοκρατία και ο πιο χοντροκομμένος τύπος τυραννίας και σκλαβιάς προκύπτει από την πιο ακραία πολιτική ελευθερία.

    27) Υπερβολική ελευθερία, είτε αναφέρεται στο κράτος είτε στα άτομα, φαίνεται να οδηγεί σε υπερβολική σκλαβιά.

    28) Η παντελής άγνοια δεν είναι τόσο τρομερό ή ακραίο κακό και πολύ απέχει από του να είναι το χειρότερο κακό απ’ όλα· όμως η μεγάλη ευφυΐα και η πολλή γνώση, όταν συνοδεύονται από κακή ανατροφή, είναι πολύ πιο καταστροφικές.

    29) Η γνώση γίνεται κακό εάν ο στόχος δεν είναι ενάρετος.

    30) Άνθρωπος: ένα ον σε αναζήτηση νοήματος.

    31) Οι γονείς ας κληροδοτήσουν στα παιδιά τους όχι πλούτη, αλλά το πνεύμα του σεβασμού.

    32) Ανάμεσα σε εκατό γεννιέται ένας ήρωας, ανάμεσα σε χίλιους βρίσκεται ένας σοφός άνδρας, αλλά μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα μπορεί να μη βρεθεί ούτε ανάμεσα σε εκατό χιλιάδες άνδρες.

    33) Μια από τις τιμωρίες που υφίστανται οι σοφοί που αρνούνται να λάβουν μέρος στην κυβέρνηση είναι να ζουν κάτω από την κυβέρνηση χειρότερων ανθρώπων.

    34) Η γνώμη είναι το ενδιάμεσο μεταξύ γνώσης και άγνοιας.

    35) Η φιλοσοφία είναι η ύψιστη μουσική.

    36) Τα μάτια της ψυχής του πλήθους είναι ανίκανα ν’ αντέξουν τη θεία οπτασία.

    37) Η κοινωνία η οποία δεν έχει ούτε φτωχούς ούτε πλούσιους θα έχει πάντα τις πιο ευγενείς αρχές και αξίες.

    38) Η κατεύθυνση προς την οποία η Παιδεία προσανατολίζει εξ αρχής τον άνθρωπο θα καθορίσει και το μέλλον της ζωής του.

    39) Ο μέγιστος πλούτος είναι να ζεις ικανοποιημένος με λίγα.

    40) Ο άνθρωπος που έχει ενεργήσει ώστε το κάθε τι που οδηγεί στην ευτυχία να εξαρτάται μόνο από τον εαυτό του κι από κανένα άλλο άνθρωπο, έχει υιοθετήσει το καλύτερο σχέδιο για να ζει ευτυχισμένος. Αυτός είναι άνθρωπος του μέτρου, άνθρωπος ακέραιου χαρακτήρα και σοφίας.

    41) Οι πιο ενάρετοι άνθρωποι είναι εκείνοι που είναι ευχαριστημένοι με το να είναι ενάρετοι χωρίς να επιζητούν να φαίνονται ως τέτοιοι.

    42) Υπάρχουν δυο πράγματα για τα οποία οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε ποτέ να οργίζονται: εκείνα που μπορούν να διορθωθούν και εκείνα που δε διορθώνονται.

    43) Κανείς δε βλάπτεται με το επαναλαμβάνει κάτι καλό.

    44) Η Πολιτεία είναι αυτή που είναι επειδή οι πολίτες είναι αυτοί που είναι.

    45) Αυτοί που αγαπούν να γίνουν μεγάλοι δεν πρέπει ν’ αγαπούν ούτε τον εαυτό τους ούτε τα δικά τους πράγματα, αλλά μόνο ό,τι είναι δίκαιο, άσχετα αν το έχουν κάνει οι ίδιοι ή άλλοι.

    46) Το να πας στον άλλο κόσμο, έχοντας μια ψυχή που είναι σαν ένα δοχείο γεμάτο με αδικίες είναι το τελευταίο και το χειρότερο απ’ όλα τα κακά.

    47) Εύκολα συγχωρούμε ένα παιδί που φοβάται το σκοτάδι· η αληθινή τραγωδία στη ζωή είναι όταν ενήλικες φοβούνται το φως.

    48) Πρέπει να θεωρούμε μέγιστης σπουδαιότητας το να φροντίζουμε, ώστε τα πρώτα παραμύθια που τα παιδιά ακούν να έχουν προσαρμοστεί με τον πιο τέλειο τρόπο στο να προάγουν την αρετή.

    49) Η σοφία είναι η επιστήμη των επιστημών.

    50) Δεν θα υπάρξει τέλος στα προβλήματα των κρατών, ή της ίδιας της ανθρωπότητας, μέχρι τότε που οι φιλόσοφοι θα γίνουν βασιλείς του κόσμου και έως ότου εκείνοι που τώρα αποκαλούμε βασιλείς και άρχοντες γίνουν πραγματικοί και αληθινοί φιλόσοφοι, οπότε η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία θα έλθουν στα ίδια χέρια.

  • πλατωνας

    Διάφορα Αποφθέγματα του Πλάτωνα (Μέρος Α΄)

    Ο Πλάτων γεννήθηκε περίπου στα 428 π.Χ. σε μια αθηναϊκή οικογένεια με πολιτική παράδοση και πέθανε στα 347 π.Χ. Ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί ότι κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της νεότητάς του, ο Πλάτων ήλθε σε επαφή με τα δόγματα του Κρατύλου, ενός μαθητή του Ηράκλειτου, ο οποίος μαζί με άλλους προσωκρατικούς στοχαστές όπως ο Πυθαγόρας και ο Παρμενίδης έδωσαν στον Πλάτωνα τις βάσεις των μεταφυσικών και επιστημολογικών αναζητήσεων. Καθώς όμως συνάντησε το Σωκράτη προσανατόλισε τις αναζητήσεις του στο φιλοσοφικό ζήτημα της αρετής.

    Η πλατωνική φιλοσοφία πραγματεύεται τη φύση του «αισθητού» και του «υπεραισθητού» κόσμου και αποτελεί το πρώτο στην Ιστορία καθολικό σύστημα. Του συστήματος αυτού η επίδραση στο μεταγενέστερο κόσμο υπήρξε ανυπολόγιστη. Ο φιλοσοφικός στοχασμός του Πλάτωνος αποτέλεσε, αποτελεί και θα αποτελεί διαχρονική βάση έρευνας και πολύπλευρης ανάλυσης των εκάστοτε φιλοσόφων και όχι μόνο.

    Ορισμένα Αποφθέγματα του Πλάτωνος:

    1) Όλος ο χρυσός που βρίσκεται κάτω ή πάνω από τη γη δεν είναι αρκετός για να δοθεί σε αντάλλαγμα για την αρετή.

    2) Το να υπερνικήσει ένας άνθρωπος τον (κατώτερο) εαυτό του είναι η πρώτη και η πιο ευγενής απ’ όλες τις νίκες· το να ηττηθεί από τον (κατώτερο) εαυτό του είναι το πιο αποτροπιαστικό και επονείδιστο πράγμα.

    3) Υπάρχει η νίκη και υπάρχει η ήττα· η πρώτη και κάλλιστη των νικών και η τελευταία και χείριστη των ηττών που ο άνθρωπος κερδίζει ή υφίσταται, δεν πραγματώνεται στα χέρια ενός άλλου αλλά του ίδιου του εαυτού του.

    4) Οι καλές πράξεις παρέχουν δύναμη στον εαυτό μας και εμπνέουν καλές πράξεις και στους άλλους.

    5) Οι καλοί άνθρωποι δεν χρειάζονται νόμους για να ενεργούν υπεύθυνα, ενώ οι κακοί άνθρωποι θα βρουν τρόπους να τους παρακάμψουν.

    6) Η δικαιοσύνη στη ζωή και στη συμπεριφορά της Πολιτείας είναι δυνατή μόνο εάν πρώτα κατοικεί στις καρδιές και στις ψυχές των πολιτών.

    7) Εκείνος που κάνει την αδικία γίνεται πάντα πιο ελεεινός από εκείνον που την υφίσταται.

    8) Δύσκολα ένα ανθρώπινο ον είναι ικανό ν’ ακολουθήσει δύο επαγγέλματα ή δύο τέχνες σωστά.

    9) Ο κάθε άνθρωπος μπορεί εύκολα να βλάψει, αλλά το καλό σ’ έναν άλλο δε μπορεί να το κάνει ο κάθε άνθρωπος.

    10) Η ανθρώπινη συμπεριφορά πηγάζει από τρεις κύριες πηγές: Επιθυμία, συναίσθημα και γνώση.

    11) Εάν ένας άνθρωπος παραμελεί τη μόρφωση, περπατάει κουτσός μέχρι το τέλος της ζωής του.

    12) Εάν οι αξίες πρόκειται να έχουν νόημα πρέπει να είναι οικουμενικές.

    13) Η άγνοια είναι η ρίζα και ο βλαστός όλων των κακών.

    14) Προσήλωσε τον εαυτό σου και στα δύο: τόσο στο παρόν όσο και στην επόμενη ζωή. Χωρίς προσπάθεια δε μπορείς να προκόψεις. Αν και το έδαφος μπορεί να είναι καλό, δεν μπορείς να έχεις καλή σοδειά χωρίς καλλιέργεια.

    15) Όπως το λέει και ο χτίστης, οι μεγαλύτερες πέτρες δεν εδράζονται καλά χωρίς τις μικρότερες.

    16) Με το άγγιγμα της αγάπης, ο καθένας γίνεται ένας ποιητής.

    17) Να είσαι καλοσυνάτος, διότι ο κάθε άνθρωπος που συναντάς αγωνίζεται μια σκληρή μάχη.

    18) Καλύτερο είναι το λίγο που έχει γίνει σωστά, παρά το πολύ που έγινε χωρίς τελειότητα.

    19) Το κουράγιο είναι ένα είδος σωτηρίας.

    20) Κουράγιο σημαίνει να ξέρεις τι να μη φοβάσαι.

    21) Η εξαπάτηση δεν είναι τίποτε άλλο από τον ευτελή μιμητισμό της σοφίας.

    22) Είναι κοινή παροιμία και βρίσκεται στο στόμα του καθενός, ότι η ζωή δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσωρινή διαμονή.

    23) Ο θάνατος δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στους ανθρώπους.

    24) Κανείς δεν γνωρίζει εάν ο θάνατος, τον οποίο οι άνθρωποι φοβούνται ως το μεγαλύτερο κακό, ίσως είναι το ύψιστο καλό.

    25) Όλοι οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους ίσοι, φτιαγμένοι όλοι από τον ίδιο πηλό από τον ίδιο Κατασκευαστή και όσο κι αν εξαπατούμε τους εαυτούς μας, ο φτωχός χωρικός είναι τόσο αγαπητός στο Θεό όσο και ο πανίσχυρος πρίγκιπας.